III SA/Po 229/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Walentyna Długaszewska po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na czynność Prezydenta Miasta P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia odrzucić skargę Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W związku z tym, że odmowa zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu stanowi czynność materialno–techniczną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., należy stwierdzić, że w okolicznościach analizowanej sprawy przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący powinien był wezwać Prezydenta Miasta P. do usunięcia naruszenia prawa wywołanego czynnością z dnia [...], nr [...], a następnie złożyć skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. O konieczności wyczerpania powyższego trybu skarżący został pouczony przez organ (k. 15 akt administracyjnych). Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że skarżący nie wniósł do Prezydenta Miasta P. wezwania, które by dotyczyło czynności z dnia [...], nr [...]. Natomiast pismem z dnia [...] skarżący wniósł skargę na tą czynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Tym samym należy stwierdzić, że skarżący nie wyczerpał trybu, o którym mowa w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, wobec niespełnienia przez skarżącego wymogu z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., skargę należało uznać za niedopuszczalną. Z powyższych względów Sąd orzekł, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.