III SA/Po 230/15

Dnia 22 lipca 2016 roku Sebastian Michalski – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym ponownego wniosku P. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2014 roku nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 rok; postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący P. B., w odpowiedzi na wezwanie do uiszczania opłaty w wysokości 100 zł, ponownie wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Naczelny Sąd Administracyjny już dwukrotnie oddalał zażalenia Wnioskodawcy na postanowienia tutejszego Sądu w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy Skarżącemu w zakresie zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych (k. 112 oraz k.185 akt sądowych). Z treści uzasadnienia wskazanych orzeczeń wynika, że Skarżący nie wykazał istnienia przesłanek warunkujących objęcie go ochroną na zasadzie prawa pomocy, ani na etapie pierwotnego wniosku o prawo pomocy, ani na etapie kolejnego wniosku o prawo pomocy. Wnioskodawca posiada znaczny majątek (ruchomości oraz nieruchomości) i osiąga przychody, w tym także z prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżący uchyla się od wykazania swoich rzeczywistych możliwości płatniczych. Przyznanie stronie prawa pomocy może nastąpić na każdym etapie postępowania sądowoadministracyjnego – art. 243 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz. 718). Strona ma prawo wystąpić z ponownym wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych (art. 165 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Podkreślić jednak należy, że warunkiem uwzględnienia żądania w wyniku rozpoznania ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy jest wykazanie zmiany okoliczności sprawy - pogorszenia sytuacji majątkowej o znamionach braku możliwości uiszczenia kosztów postępowania sądowego. Porównanie kolejnego oświadczenia majątkowego Skarżącego (k. 208 akt sądowych) z treścią dwóch poprzednich oświadczeń (k. 47-48 oraz k. 149-150 akt sądowych) nie wskazuje, aby sytuacja majątkowa lub rodzinna wnioskodawcy uległa istotnym zmianom. Skarżący nadal prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie żoną oraz uzyskuje dochody z trzech źródeł (umowy o pracę, renty inwalidzkiej oraz prowadzenia działalności gospodarcza). Żona wnioskodawcy nadal czerpie dochody z prowadzenia działalności gospodarczej. Koszty utrzymania rodziny kształtują się na podobnym poziomie. Treść oświadczenia majątkowego oraz załączony do formularza wniosku odpis z ewidencji środków trwałych potwierdzają, że w posiadaniu wnioskodawcy i jego małżonki nadal pozostają nieruchomości i ruchomości o znacznej wartości. Mając na uwadze powyższe uznać należało, że także na obecnym etapie postępowania Skarżący nie wykazał, aby ujemny wynik z prowadzonej działalności gospodarczej (rolniczej), koszty prowadzenia działalności gospodarczej i rolniczej, zadłużenie oraz toczące się postępowania egzekucyjne, prowadziły do ograniczenia zdolności płatniczych Wnioskodawcy w takim zakresie, że nie jest on w stanie, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, uiścić wpisu od zażalenia w kwocie 100 zł. Z tych względów, na podstawie art. 246 §1 pkt 2 oraz art. 258 §1 i §2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.