III SA/Po 234/05

Dnia 02 sierpnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska ( spr.) Sędziowie WSA Barbara Koś Asesor sąd. Małgorzata Bejgerowska Protokolant: st.sekr. sąd. Agnieszka Leśniarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 sierpnia 2006 rok sprawy ze skargi T. M. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zmiany imienia oddala skargę /-/ M.Bejgerowska /-/ M.Kosewska /-/ B.Koś Prezydent Miasta L. decyzją nr [...] z dnia [...] odmówił – na podstawie art. 2 ust. 1 w zw. z art. 7 ustawy z dnia 15.11.1956r. o zmianie imion i nazwisk ( t. j. – Dz. U. Nr 59, poz. 328 ze zm. ) – T. M. W. zmiany jego imion z "T. M." na imię "A.". W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, iż wnioskodawca nie wykazał istnienia w niniejszej sprawie ustawowych przesłanek skutkujących koniecznością zmiany jego imion, w postaci posiadania imienia ośmieszającego, nie licującego z godnością człowieka czy też o brzmieniu niepolskim. Przyczyną zmiany nie mógł być fakt pomijania w dokumentach urzędowych drugiego imienia wnioskodawcy "M.", jak również motyw religijny, związany z biblijnym znaczeniem imienia A. W odwołaniu od powyższej decyzji T. M. W. podtrzymał swój wniosek o zmianę imienia na A., które ma umożliwić mu "określenie jego tożsamości". W piśmie z dnia [...] odwołujący się podał jako podstawę prawną przedmiotowego wniosku art. 47 w zw. z art. 8 Konstytucji RP. Wojewoda Wielkopolski decyzją na [...] z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, podzielając poczynione przez niego ustalenia faktyczne i rozważania prawne. Powołał się przy tym na ogólną zasadę stabilizacji imienia i nazwiska oraz wynikającą z niej wyjątkowość przypadków uzasadniających ich zmianę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. M. W. powtórzył zarzut o pomijaniu jego drugiego imienia w pismach urzędowych oraz podniósł argument o pozbawieniu go prawa do zajęcia stanowiska w toku postępowania odwoławczego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powołując się na uzasadnienie swojej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył , co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15.11.1956r. o zmianie imion i nazwisk ( t. j. – Dz. U. Nr 59 z 1963r., poz. 328 ze zm. ), mającym zastosowanie również do zmiany imion z mocy art. 7 tej ustawy, wniosek o zmianę imienia winien zostać uwzględniony, jeżeli uzasadniony jest ważnymi względami. Wymieniono je przykładowo w art. 2 ust. 2 pkt. 1 i 2 ustawy, zaliczając do nich sytuację, w których wnioskodawca nosi imię ośmieszające albo nie licujące z godnością człowieka, bądź też o brzmieniu niepolskim. Użycie przez ustawodawcę określenia prawnie niezdefiniowanego ("ważne względy") zobowiązuje sąd administracyjny - sprawujący kontrolę legalności decyzji wydanych na podstawie przepisów używających takich określeń - do rozważenia, czy dokonana przez organ administracji ocena okoliczności niniejszej sprawy nie nosiła cech zbytniej dowolności lub nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji tego określenia na tle przedmiotowego stanu faktycznego ( zob. teza 1 wyroku NSA z 26.05.1981r., SA 974/81, ONSA 1981/1/49 ). Po przeanalizowaniu akt administracyjnych sprawy Sąd stwierdził, iż organy administracyjne obu instancji prawidłowo uznały, że wniosek T. M. W. o zmianę jego imion z "T. M." na imię "A" nie zasługiwał na uwzględnienie. Nie zachodziły bowiem przesłanki skutkujące koniecznością dokonania takiej zmiany - określone w art. 2 ust. 2 pkt. 1 i 2 powyżej cytowanej ustawy o zmianie imion i nazwisk, ani inne ważne powody, o których mowa w art. 2 ust. 1 tego aktu prawnego. Przede wszystkim podkreślić należy, że imię i nazwisko osoby fizycznej, jako dwa podstawowe elementy identyfikujące tą osobę oraz składające się na jej stan cywilny, powinny być stabilne ( zob. m. in. wyrok NSA z 18.01.1994r., SA/Gd 1114/93, ONSA 1995/2/56 ). Są to równocześnie dobra osobiste jednostki, pozostające – zgodnie z art. 23 Kodeksu cywilnego – pod ochroną przepisów prawa cywilnego. Zasada stabilizacji imion i nazwisk może zatem zostać naruszona jedynie w określonych przypadkach, w których organ administracji rozważający kwestię zmiany imienia czy nazwiska danej osoby winien kierować się zobiektywizowaną i zracjonalizowaną oceną, a nie wyłącznie subiektywnymi przekonaniami wnioskodawcy. Nie ulega wątpliwości, że imiona "T. M." nie mogą zostać uznane za imiona ośmieszające, nie licujące z godnością człowieka czy też o brzmieniu niepolskim. Na uwzględnienie nie zasługiwał argument skarżącego o pomijaniu jego drugiego imienia w dokumentach urzędowych sporządzanych przez organy państwowe, gdyż nie został on w żadnej mierze udokumentowany przez niego w toku niniejszego postępowania administracyjnego. Nie wskazał on również innych praktycznych przejawów zniekształcania jego imienia. Okoliczność ta nie mogła zresztą stanowić samodzielnej podstawy do całkowitej zmiany obydwu używanych przez skarżącego imion. Argumentacja skarżącego dotycząca motywacji religijnych skłaniających go do przyjęcia "biblijnego" imienia A. także nie mogła być wystarczającą przesłanką do orzeczenia o zmianie jego imion, albowiem uzależnianie posiadania danego imienia wyłącznie od kwestii wiary naruszałoby z pewnością wskazaną powyżej zasadę stabilizacji imion i nazwiska przynależnych danej osobie fizycznej. Wskazać należy, iż skarżący dokonał już w przeszłości skutecznej zmiany imion z "T. L." na "T. M." ( decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego nr [...] z dnia [...]). Na uwagę zasługuje ponadto fakt, iż skarżący domagał się zmiany imion polskich na imię o brzmieniu niepolskim ( A.). Tymczasem zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądowym dyrektywa zawarta w art. 2 ust. 2 pkt. 2 ustawy o zmianie imion i nazwisk nakazująca wyrażanie zgody na zmianę imion i nazwisk o brzmieniu niepolskim uznawana jest jednocześnie za podstawę do odmowy zmiany imienia ( nazwiska ) z polskiego na niepolskie. Z przepisu tego wynika bowiem wyraźnie, iż ustawodawca preferuje zmianę imienia o brzmieniu niepolskim na polskie, ale nie odwrotnie ( zob. m. in. teza 2 wyroku NSA z 26.05.1981r., SA 974/81, ONSA 1981/1/49 ). Ponieważ zaskarżone orzeczenia organów I i II instancji nie naruszały przepisów prawa materialnego, ani procedury postępowania, Sąd uznał, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, wobec czego podlegała ona – na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ) – oddaleniu. /-/M. Bejgerowska /-/M. Kosewska /-/B. Koś J.Pd.