III SA/Po 236/10

Dnia 16 czerwca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska ( spr.) Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2010 roku przy udziale sprawy ze skargi D. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2009 rok po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy z dnia [...] r. Nr [...] oraz postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] i postanowienie Burmistrza Gminy z dnia [...] r. Nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego D. J. kwotę 200,- (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. /-/M. Ławniczak /-/M. Kosewska /-/B. Koś Nakazem płatniczym z dnia [...] r., nr [...] Burmistrz Gminy ustalił D. J. łączne zobowiązanie pieniężne w sprawie wymiaru podatku rolnego i podatku od nieruchomości w R. przy ul. [...] nr [...] (działka nr 298 ) za 2009 r. w kwocie 221,00 zł, w tym: 1) podatek rolny (użytki rolne o pow. 0,92 ha) w kwocie 101,00 zł, 2) podatek od nieruchomości: budynki mieszkalne o pow. 194 m2 – w kwocie 120,28 zł, budynki niemieszkalne - pozostałe o pow. 35 m2 w kwocie 0,00 zł (100 % ulgi). Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Burmistrz Gminy na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) wznowił postępowanie w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2009 w związku z otrzymaniem w dniu 26 czerwca 2009 r. pisma Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznejnia 2997 r. órnikcji , z którego wynika, że działka nr 298 od 1 stycznia 2004 r. była użytkowana jako: tereny mieszkaniowe B – o powierzchni 0,1514 ha i inne tereny zbudowane Bi – o powierzchni 0,7686 ha. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną w wyniku wznowienia postępowania Burmistrz Gminy uchylił w całości ostateczną decyzję Burmistrza Gminy z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2009 oraz ustalił wysokość zobowiązania podatkowego za 2009 rok za zabudowaną działkę nr 298 o powierzchni 0,92 ha położoną w R. przy ul. [...] nr [...] w kwocie 24.670,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy stwierdził, że z wypisu z ewidencji gruntów oraz pisma Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej wynika, iż działka położona w R., numer geodezyjny 298, o powierzchni 0,9200 ha w okresie od 1 stycznia 2009 r. do dnia dzisiejszego sklasyfikowana jest jako: - tereny mieszkaniowe B o powierzchni 0,1514 ha - inne tereny zabudowane Bi o powierzchni 0,7686 ha. Ponadto wskazał, że w dniu 15 kwietnia 2009 r. podatnik złożył informację – korektę IN-1 w sprawie podatku od nieruchomości, w związku z wydzierżawieniem części nieruchomości pod działalność gospodarczą od kwietnia do 31 grudnia 2009 r.; w informacji tej podatnik wykazał: - budynek mieszkalny ogółem 194,20 m², w tym o wysokości kondygnacji: od 1,40 m do 2,20 m – 12,00 m² (50% powierzchni) powyżej 2,20 m - 170,20 m² - budynek pozostały 89,00 m² o wysokości kondygnacji powyżej 2,20 m, - budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej 1.000,00 m² o wys. kondygnacji powyżej 2,20 m, - grunty pozostałe 3.304,00 m², - grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej 5.896,00 m². Zdaniem organu I instancji, w związku z powyższym, należało wznowić postępowanie podatkowe za 2009 r., ponieważ wyszły na jaw istotne dla sprawy, nowe okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania wyżej wymienionej decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Organ stwierdził, że po wznowieniu postępowania konieczne było uchylenie dotychczasowej decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2009, ponieważ należało zweryfikować dane dotyczące przedmiotów opodatkowania. W wyniku zgromadzonych materiałów dowodowych Burmistrz Miasta ustalił, że: - grunt nie jest sklasyfikowany rolniczo, lecz jako tereny mieszkaniowe B o powierzchni 0,1514 ha oraz inne tereny zabudowane Bi o powierzchni 0,7686 ha, w związku z czym należny jest podatek od nieruchomości, a nie podatek rolny; - budynek mieszkalny, przyjęty do opodatkowania pierwotnie o pow. 194,00 m², na podstawie korekty informacji złożonej przez podatnika wynosi 194,20 m² w tym o wysokości kondygnacji od 1,40 m do 2,20 m - 12,00 m² (50 % powierzchni) oraz powyżej 2,20 m - 170,20 m²; - budynki pozostałe (pierwotnie zgłoszone do opodatkowania jako budynki gospodarstwa rolnego zwolnione na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych) – również podlegają podatkowi od nieruchomości, skoro nieruchomość nie stanowi gospodarstwa rolnego; w wyniku oględzin nieruchomości ustalono ogólną ich powierzchnię - 1.556,10 m² w tym o wysokości kondygnacji od 1,40 m do 2,20 m - 80,10 m² (50 % powierzchni) oraz powyżej 2,20 m - 1.395,90 m². Organ zaznaczył, iż dokonał wymiaru podatku od nieruchomości za 2009 r. dysponując dokumentami: 1) korektą informacji IN - 1 w sprawie podatku od nieruchomości z dnia 15.04.2009 r. wraz z umową dzierżawy nieruchomości z dnia 1.04.2009 r. do 31.12.2009 r. 2) pismem Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej z dnia 26.06.2009 r. 3) protokołem z oględzin budynków znajdujących się na nieruchomości z dnia 04.08.2009r. Mając na względzie powyższe organ podatkowy ustalił podatek w sposób wskazany w decyzji. W odwołaniu od powyższej decyzji D. J. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania podatkowego. Podniósł, że nabyta przez niego w 1996 r. nieruchomość stanowiła część gospodarstwa rolnego. W dniu 12 lutego 2004 r. otrzymał od uprawnionego geodety aktualną wówczas mapkę, na której nieruchomość ta jest oznaczona symbolem R (grunty rolne). W dniu 15 kwietnia 2009 r. zgłosił (bez wezwania) w Gminie fakt wydzierżawienia części nieruchomości P. W. Z pisma Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej z dnia 10 lipca 2009 r. wynika m.in., że prace związane z modernizacją ewidencji gruntów prowadzone były już w 2002 r. Burmistrz Gminy już na dzień 21 listopada 2003 r. sporządził wykaz zmian gruntowych dla nieruchomości, o czym odwołujący nie został poinformowany. Zmiana klasyfikacji gruntu, która nastąpiła bez zgody, a nawet wiedzy właściciela, nie stanowiła dla organu gminy nowej okoliczności, skoro została ona dokonana na podstawie wykazu zmian gruntowych przedstawionego przez gminę. Ponadto Burmistrz ujawnił na działce hale produkcyjne, których nigdy nie było, gdyż kurnik zawsze był wykorzystywany do celów rolniczych, a działka do 2008 r. była uprawiana rolniczo. Odwołujący wskazał, iż zaprzestał dalszej uprawy w kwietniu 2009 r. po uzyskaniu informacji, iż jego działka nie jest gruntem rolnym i po rozpoczęciu negocjacji w sprawie wydzierżawienia części nieruchomości, co zgłosił w Urzędzie. W związku z powyższym, zdaniem podatnika, weryfikacja wymiaru podatku wstecz stanowi naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych i zasady prawdy obiektywnej. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...] r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W ocenie organu odwoławczego przyjęcie przez organ I instancji klasyfikacji geodezyjnej gruntu wynikającej z pisma PODGiK jako przesłanki wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej jest co najmniej wątpliwe, ponieważ z pisma tego wynika, że wpisu do ewidencji gruntów terenów zurbanizowanych (w miejsce użytków rolnych) dokonano na podstawie wykazu zmian gruntowych sporządzonego przez Urząd Miejski. Zdaniem Kolegium trudno więc przyjąć, że Urząd ten nie wiedział o wpisach, które sam zainicjował, tym bardziej, że stosownie do § 49 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz.454) o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe - w wypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Organ odwoławczy stwierdził jednak, iż w trakcie postępowania wyszły na jaw inne fakty nieznane przy dokonywaniu wcześniejszego wymiaru a mianowicie rozmiary budynków znajdujących się na działce. Dołączone do akt nakazy płatnicze dowodzą, iż organ podatkowy nie posiadał rozeznania co do tych rozmiarów skoro określał powierzchnię użytkową budynków gospodarczych na zaledwie 35 m2. Po złożeniu przez stronę w kwietniu 2009r. informacji w sprawie podatku od nieruchomości okazało się natomiast, że chodzi o obiekty o powierzchni przekraczającej 1000 m2 przy czym-jak wynika z załączonych do odwołania pisma PODGiK i mapki, a także wyjaśnień odwołującego, złożonych w trakcie oględzin - wielkogabarytowy obiekt (określany jako kurnik) istniał na działce już w roku 2004. Na mapce, którą zainteresowany, jak sam twierdzi, otrzymał w roku 2004 widnieje też mniejszy budynek gospodarczy, który, w oparciu o ustalenia oględzin, można zidentyfikować jako garaż z przybudówkami. Przy czym dokumentacja fotograficzna potwierdza, iż budynki nie są nowe. Organ odwoławczy podkreślił, że w okresie, kiedy dokonywano wymiarów łącznego zobowiązania pieniężnego, powierzchnia budynków gospodarczych mogła być uważana przez organ podatkowy za nieistotną zważywszy, że budynki te uważano za zwolnione z podatku ( na podstawie art. 7 ust. 11 pkt 4 lit b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Skoro jednak działka skarżącego, począwszy od roku 2003, obejmuje tereny zurbanizowane ( które nie mogły wchodzić w skład gospodarstwa rolnego w rozumieniu ustawy o podatku rolnym), to w latach 2004 - 2009 budynki niewątpliwie nie korzystały już ze zwolnienia i należało od nich ustalić podatek od nieruchomości. Wobec tego zaś, że podstawę opodatkowania budynków, w myśl art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, stanowi ich powierzchnia użytkowa, ujawnione rzeczywiste rozmiary budynków usytuowanych na gruncie podatnika stanowiły bezspornie okoliczność istotną dla sprawy. W pozostałym zakresie organ II instancji podzielił ustalenia faktyczne i ocenę prawną organu I instancji. Podkreślił, że zasadnicze znaczenie w zakresie określenia przedmiotu podatków lokalnych ma geodezyjna klasyfikacja użytków gruntowych. Zaznaczył, iż w niniejszej sprawie działka nr 298 według ewidencji gruntów i budynków stanowiąca tereny mieszkaniowe i inne tereny zabudowane należy do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych, stąd podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości i to niezależnie od sposobu ich wykorzystywania na podstawie art. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż organ I instancji prawidłowo obliczył podatek za pierwsze cztery miesiące roku, kiedy nieruchomość nie była wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, przyjmując za podstawę opodatkowania powierzchnię gruntów wynikającą z rejestru gruntów, zadeklarowaną powierzchnię budynku mieszkalnego oraz powierzchnie użytkowe budynków ustalone w trakcie oględzin. Jednak w ocenie organu odwoławczego zastrzeżenia budzi wymiar podatku za okres późniejszy, kiedy to część gruntu i zabudowań znalazła się w posiadaniu przedsiębiorcy. Organ stwierdził, że o ile obszar gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej – 5.896 m² – przyjęto zgodnie z deklaracją podatnika, co można zaakceptować ze względu na brak odmiennych ustaleń, o tyle powierzchnia użytkowa budynków związanych z działalnością gospodarczą – 1.157,42 m² nie znajduje przekonującego uzasadnienia w materiale dowodowym. Organ zauważył, że przedłożona przez stronę umowa dzierżawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. opiewa na 1000 m². Zatem uzasadnienie decyzji organu I instancji nie wyjaśnia kto w takim razie posiadał pozostałe 157,42 m²- dzierżawca bezumownie, inny przedsiębiorca, czy sam właściciel (co do którego brak danych na temat prowadzenia działalności gospodarczej). Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż organ podatkowy powinien zatem, korzystając z obecności podatnika, a w miarę potrzeby także – powołując na świadka dzierżawcę, jednoznacznie ustalić które pomieszczenia i w jakiej części pozostawały w roku podatkowym w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Tylko takie pomieszczenia bowiem podlegają opodatkowaniu jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W skardze na powyższą decyzję D. J. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Gminy oraz o zasądzenie kosztów według norm przepisanych. Skarżący podtrzymał zarzuty i argumentację odwołania. Ponadto podał, że wszystkie budynki o niezmienionej powierzchni i kubaturze znajdujące się na przedmiotowej nieruchomości znajdowały się na tymże gruncie nie tylko przed rokiem 2004, ale także przed dniem zakupu nieruchomości. Wyjaśnił, że pierwotnie wykazywana powierzchnia pod działalność gospodarczą 35 m² to powierzchnia wydzielona z budynku mieszkalnego (2 pokoje) pod działalność gospodarczą (biuro) małżonki skarżącego, prowadzącej działalność gospodarczą, o czym Urząd Gminy miał pełną wiedzę. Wyjaśnił, że hala produkcyjna (o której mowa w umowie dzierżawy i protokole oględzin) to dawny kurnik, z którego w kwietniu 2009 r. zdemontował przegrody (wyposażenie) bez zmiany budowlanej, wydzierżawiony pod działalność gospodarczą. Ponadto podniósł, powołując się na orzecznictwo sądowe, że o wymiarze podatku od nieruchomości decyduje stan faktyczny, a dane z ewidencji gruntów są w tym zakresie niewystarczające. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazał, że geodezyjna klasyfikacja gruntów ma charakter obiektywny i przesądza o sposobie opodatkowania nieruchomości niezależnie od woli i wiedzy podatników. Grunty sklasyfikowane jako tereny zurbanizowane w żadnym razie nie mogą być opodatkowane podatkiem rolnym, nawet gdyby faktycznie służyły celom rolniczym. Nadto prowadzenie ewidencji gruntów należy do starosty, toteż nie można obarczać organów gminy odpowiedzialnością za sposób wprowadzania zmian w ewidencji. W piśmie z dnia 22 maja 2010 r. skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko, a ponadto wskazał, że nową okolicznością nie może być powierzchnia budynków, gdyż okoliczność ta była znana Burmistrzowi. Na dowód powyższego załączył przedłożony organowi wykaz nieruchomości z dnia 12 czerwca 1997 r. oraz nakazy płatnicze za lata 1996-2002. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skargę należało uwzględnić. Przedmiotowe postępowanie podatkowe toczyło się w trybie wznowienia postępowania. Jako podstawę wznowienia postępowania organy podatkowe powołały art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), stosownie do którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. W niniejszej sprawie organ I instancji stwierdzając zasadność wznowienia postępowania w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej nie określił jednoznacznie, jakie nowe okoliczności czy dowody przyjął jako podstawę wznowienia. Jednak z treści uzasadnienia decyzji można wywieść, że chodziło o okoliczności wynikające z wypisu z ewidencji gruntów i pisma Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej z dnia [...]r., a mianowicie klasyfikację przedmiotowej działki nr 298 jako terenów mieszkaniowych B o powierzchni 0,1514 ha i innych terenów zabudowanych Bi o powierzchni 0,7686 ha. Dodatkowo dokonując wymiaru podatku za 2009 r. Burmistrz Miasta uwzględnił dane wynikające z informacji – korekty IN -1 złożonej przez podatnika w dniu 15 kwietnia 2009 r. wraz z załączoną umowa dzierżawy spornej nieruchomości od 1 kwietnia 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. zawartą z P. W. Ocena legalności działania organów obu instancji prowadzi do wniosku, iż błędnie zastosowały one tryb wznowienia postępowania podatkowego w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w celu zmiany ostatecznej decyzji ustalającej podatek rolny i podatek od nieruchomości za 2009 r. Podkreślenia wymaga fakt, iż "nowe dowody" – jak przyjęły organy podatkowe – w postaci powzięcia przez organ I instancji wiadomości o zmianie klasyfikacji przedmiotowej nieruchomości w ewidencji gruntów i budynków oraz nowo zmierzona powierzchnia budynków znajdujących się na niniejszej nieruchomości, a ponadto wydzierżawienie części nieruchomości przedsiębiorcy wystąpiły w czasie trwania roku podatkowego 2009. W konsekwencji organy podatkowe dokonując na nowo, w oparciu o powyższe okoliczności, wymiaru podatku od spornej nieruchomości za 2009 r. zobowiązane były uwzględnić treść art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2006r. Nr 121, poz. 844 ze zm.). Zgodnie z powołanym przepisem, jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Dodatkowo ust. 8 art. 6 powołanej ustawy stanowi, że jeżeli w ciągu roku podatkowego nastąpiło wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub zaistniało zdarzenie, o którym mowa w ust. 3, organ podatkowy dokonuje zmiany decyzji, którą ustalono ten podatek. Z powyższego wynika zatem, iż prawną podstawę zmiany nakazu płatniczego z dnia 4 lutego 2009r. ustalającego podatek rolny i podatek od nieruchomości za rok 2009 winien stanowić art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a nie tryb wznowienia postępowania. Przy czym zmiana powyższej decyzji powinna nastąpić w oparciu o art. 254 Ordynacji podatkowej. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji (§ 1); zmiana decyzji ostatecznej może dotyczyć tylko okresu, za który ustalono lub określono wysokość zobowiązania podatkowego (§ 2). Zatem decyzja wydana w trybie art. 254 Ordynacji podatkowej pozwala na zmianę (a nie na uchylenie) decyzji ostatecznej w razie wystąpienia nowych okoliczności faktycznych. Mając na względzie powyższe, stwierdzić należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie było podstaw do wznowienia postępowania w przedmiocie wymiaru podatku rolnego i podatku od nieruchomości za rok 2009, a organy podatkowe, wbrew obowiązkowi, nie zastosowały art. 6 ust. 3 i ust. 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, czym naruszyły przepisy prawa materialnego, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji koniecznym stało się wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji (wraz z postanowieniem z dnia [...] r. w przedmiocie jej sprostowania) oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Gminy z dnia [...] r., a także postanowienia Burmistrza w przedmiocie wznowienia postępowania jako wydanych z naruszeniem przepisu postępowania – art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej – co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy podatkowe winny uwzględnić powyższe wskazania. Dodatkowo, na co słusznie zwróciło uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, organ I instancji dokonując ponownego wymiaru podatku od nieruchomości za okres od 1 maja 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. jest zobowiązany dokładnie ustalić - mając na uwadze treść art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - jakie budynki (ich powierzchnia) - znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy. W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach oraz o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono w punkcie II i III sentencji wyroku zgodnie z art. 200 i art. 152 powyższej ustawy. /-/M. Ławniczak /-/M. Kosewska /-/B. Koś