III SA/Po 239/15

Dnia 3 listopada 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Mirella Ławniczak (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi Z. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2014r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od środków transportowych za rok 2012 oddala skargę W dniu 7 marca 2014 r Burmistrz Miasta i Gminy [...] zawiadomił Z. Ł. o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej. Kontrolę przeprowadzono w dniu 14 kwietnia 2014 roku w zakresie rzetelności i prawidłowości zgłoszonych podstaw opodatkowania w podatku od środków transportowych w latach 2011-2014. W jej toku ustalono, że kontrolowany Z. Ł. był właścicielem środka transportowego tj. naczepy marki Pezzaioli, rok prod. 2007 w okresie od 13 lipca 2011 do 24 maja 2012r. W okresie tym, a konkretnie od 28 maja 2002r. prowadził działalność gospodarczą tj. usługową wspomagającą produkcję roślinną; nie złożył jednak deklaracji na podatek od środków transportowych za lata 2011-2012. Z. Ł. złożył zastrzeżenia do protokołu kontroli. Podniósł w nich, że naczepę zakupił jako uszkodzoną, nie użytkował jej, remontowana była w firmie w Polsce, a następnie, nadal uszkodzona dostarczona z powrotem do producenta. Naczepa zakupiona była w celach stricte rolniczych, gdyż służyć miała jako magazyn paszowy i chwilowo żywcowy; do niczego innego bowiem służyć nie mogła z racji jej konstrukcji. Organ nie uwzględnił zastrzeżeń złożonych przez przedsiębiorcę. Stwierdzono, że zwolnione z podatku mogą być jedynie przyczepy i naczepy związane wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego, a działalność prowadzona przez Z. Ł. nie była taką działalnością. Ponadto wyjaśniono stronie, że przedmiotowa naczepa nie jest pojazdem specjalnym w rozumieniu przepisów Prawa o ruchu drogowym, czego dowodem są również zapisy w dowodzie rejestracyjnym. Decyzją z dnia [...] lipca 2014r., o nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy [...] określił Z. Ł. wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2012 w kwocie 667,00 zł. W uzasadnieniu wskazano, że w/w był właścicielem przedmiotowej naczepy w okresie od 13 lipca 2011 do 24 maja 2012r . i nie podlega zwolnieniom od podatku od środków transportu, a jednocześnie nie złożył deklaracji podatkowej. Zobowiązanie podatkowe określono za okres 5 miesięcy roku 2012 z uwzględnieniem wysokości stawek określonych uchwałą Rady Miasta i Gminy Wronki Nr XIII /104/2011. Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Zarzuciła organom błędną interpretację przepisów ustawy – O podatkach i opłatach lokalnych oraz nie uwzględnienie żadnych argumentów zgłaszanych w toku postępowania administracyjnego. Ponadto podkreśliła, że skoro naczepa jest przeznaczona tylko do przewozu żywych zwierząt, to jest naczepą specjalną i jako taka winna podlegać zwolnieniu z opodatkowania. Decyzją dnia [...] listopada 2014r., o nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji odniósł się zarówno do kwestii prowadzonej przez skarżącego działalności, jednoznacznie stwierdzając, że nie jest ona działalnością rolniczą w rozumieniu przepisów ustawy – O podatkach i opłatach lokalnych. W zakresie klasyfikacji naczepy uznał, że sporny pojazd nie jest pojazdem specjalnym, nie podlega więc zwolnieniu z opodatkowania. Podkreślono w uzasadnieniu, że obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych ciąży zgodnie z art. 9 ust. 1 cyt. wyżej ustawy na osobach fizycznych i prawnych, będących właścicielami środków transportowych. Powstaje on od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto dla celów podatkowych nie ma znaczenia, czy właściciel pojazdu go używa czy też nie, istotny jest fakt własności pojazdu. Z. Ł. skorzystał z prawa wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze powtórzył w zasadzie argumenty w skazane w odwołaniu, kwestionując ustalenia organu, zwłaszcza w zakresie amortyzacji naczepy. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Przedmiotem skargi jest decyzja organów podatkowych w sprawie określenia zobowiązania w podatku od środków transportowych. Sąd administracyjny zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz.1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r, poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można skutecznie zarzucić, iż organy podatkowe przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego bądź procesowego. Organ II instancji w zaskarżonej decyzji przywołał w sposób wyczerpujący przepisy prawa materialnego znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie. Wskazał na określony w art. 8 i 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. – O podatkach i opłatach lokalnych (t.j Dz.U.2014.849) przedmiot i podmiot opodatkowania, objaśnił definicję produkcji rolnej, wskazał i doprecyzował, które pojazdy odpowiadają pojęciu pojazdy specjalne. Pomimo jednak wyczerpującego uzasadnienia podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia, skarżący brak obowiązku podatkowego upatruje w przepisach określających zwolnienia podatkowe. W pierwszej kolejności w art. 8 ust. 6 u o .p.o.l. Przepis ten stanowi, że opodatkowaniu podatkiem od środków transportu podlegają przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą równą lub wyższą niż 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą. Zdaniem Skarżącego naczepa wyłącznie takiej działalności służyła. Tymczasem działalność rolnicza to w świetle art. 1a pkt 6 ustawy – O podatkach i opłatach lokalnych – produkcja roślinna i zwierzęca, w tym również produkcja materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcja warzywnicza, roślin ozdobnych, grzybów uprawnych, sadownictwo, hodowla i produkcja materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcja zwierzęca typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowla ryb. Sąd podziela stanowisko organu, że działalność skarżącego nie jest działalnością rolniczą w rozumieniu cytowanych przepisów. Z wpisu do działalności ewidencji gospodarczej skarżącego wynika jednoznacznie, że prowadzona działalność sklasyfikowana została pod pozycjami 01.61,01.62.46.21.Z,46.23.Z.46.73.Z, 49.41.Z, 46.90.Z. Pozycje te odpowiadają kolejno następującym opisom według kodu PKD (Centralna ewidencja i informacja o działalności gospodarczej CEDIG- strona internetowa Ministerstwa Gospodarki): działalność usługowa wspomagająca produkcję roślinną (podklasa ta obejmuje m.in. przygotowanie pól do upraw, pielęgnowanie i usługi agrotechniczne, przycinanie drzew itp.), działalność usługowa wspomagająca produkcję roślinną (podklasa ta obejmuje działania promujące wzrost produkcji zwierząt, opieki nad stadem, kolczykowanie zwierząt), sprzedaż hurtowa zboża, tytoniu, nasion i pasz dla zwierząt, sprzedaż hurtowa żywych zwierząt, sprzedaż hurtowa drewna i materiałów budowlanych i wyposażenia sanitarnego, transport drogowy towarów, sprzedaż hurtowa niewyspecjalizowana. Jak wynika z powyższego - żadna z w/w pozycji i podklas nie odpowiada ustawowemu pojęciu "produkcja roślinna" i w konsekwencji przedmiotowa naczepa nie podlega zwolnieniu z opodatkowania w świetle art. 8 ust. 6 cyt. ustawy. Kolejnym argumentem wskazującym na brak obowiązku podatkowego jest zdaniem Skarżącego okoliczność, że przedmiotowa naczepa jest naczepą specjalną, służy bowiem wyłącznie przewożeniu żywych zwierząt. Zgodnie z treścią art. 12 ust.1 pkt. 2 ustawy - O podatkach i opłatach lokalnych - zwalnia się od podatku od środków transportowych środki transportowe stanowiące zapasy mobilizacyjne, pojazdy specjalne oraz pojazdy używane do celów specjalnych w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Ustawa z dnia 20 czerwca 1997r.- Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2012r, poz. 1137) stanowi w art. 2 pkt 36, że pojazd specjalny to pojazd samochodowy lub przyczepa przeznaczone do wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia; w pojeździe tym mogą być przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji. Istotnym elementem pojazdu specjalnego jest więc jego przeznaczenie. Są to pojazdy, które ze względu na przeznaczenie do wykonywania specjalnej funkcji (tj. realizację określonego celu) charakteryzują się dostosowaniem do niej nadwozia lub posiadaniem specjalnego (niestandardowego) wyposażenia. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się już jednoznacznie, że do pojazdów specjalnych zalicza się pojazdy konstrukcyjnie przystosowane do wykonywania czynności na drodze, a więc do wykonywania określonych robót (jak piaskarki, dźwigi, pomoc drogowa), zimowego utrzymania dróg (pługi śnieżne), przeznaczone do wykonywania określonych robót ( dźwigi, pomoc drogowa), wykorzystywane do określonej działalności (ruchome laboratorium, pojazd telewizyjny, kina, teatry objazdowe). Wszelkiego rodzaju furgony, cysterny, pojemniki oraz inne (m.in. do przewozu żywego drobiu i zwierząt) nie mogą być uznane za pojazdy specjalne, ponieważ służą do przewozu ładunków i nie spełniają one żadnej specjalnej funkcji. Bez znaczenia jest natomiast nadanie im innej funkcji przez ich posiadacza. Także określone art. 2 pkt 37 ustawy - Prawo o ruchu drogowym "pojazdy używane do celów specjalnych" nie mogą z przyczyn oczywistych być odpowiednikiem naczepy będącej przedmiotem opodatkowania. Dotyczą one bowiem pojazdów samochodowych przystosowanych w sposób szczególny do przewozu osób lub ładunków używanych przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej, policję, Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencję Wywiadu, Służbę Kontrwywiadu Wojskowego, Służbę Wywiadu Wojskowego, Centralne Biuro Antykorupcyjne, Biuro Ochrony Rządu, Straż Graniczną, kontrolę skarbową, Służbę Celną, jednostki ochrony przeciwpożarowej, Inspekcję Transportu drogowego i Służbę Więzienną. Reasumując uznać należy, że zarówno w prawie o ruchu drogowym jak i w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003r. (Dz. U. z 2007r, Nr 137, poz. 968 ze zm.) w sprawie szczegółowych czynności organów związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach oraz rozporządzenia tegoż Ministra z dnia 22 lipca 2002r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów ( Dz.U. z 2007r, Nr 186, poz.1322 ze zm.) brak jest przepisów pozwalających na uznanie, że adnotacja w dowodzie rejestracyjnym, "naczepa ciężarowa", "przewóz żywych zwierząt" jest równoznaczne z uznaniem za pojazd specjalny. Warunkiem zastosowania wobec wspomnianej naczepy ulgi w podatku środków transportowych było więc wykazanie odpowiednim wpisem w dowodzie rejestracyjnym, że spełnia ona przesłanki określone w art. 2 ust. 36 Prawa o ruchu drogowym. Z załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003r. wynika, że w rubryce "przeznaczenie" dowodu rejestracyjnego wpisuje się przeznaczenie pojazdu zgodnie z klasyfikacją, gdy klasyfikacja to przewiduje. Klasyfikacja ta nie zawiera zamkniętego katalogu przeznaczenia pojazdów specjalnych, przewidując możliwość określenia innego jeszcze przeznaczenia na podstawie wyciągu ze świadectwa homologacji. Skoro nie wymieniono w niej pojazdów przeznaczonych do przewozu żywych zwierząt, to uznanie takiego pojazdu za pojazd specjalny mogłoby nastąpić w oparciu o inne dowody, a więc dla przykładu zaświadczenie o badaniu technicznym, czy świadectwo homologacji. W przedmiotowej sprawie nie przedłożono jednak takich dokumentów. Ostatecznie uznać należy, że żaden z podniesionych przez Skarżącego argumentów nie zasługuje na uwzględnienie, co oznaczać musi konieczność zastosowania przepisów określających zobowiązanie podatkowe za 5 miesięcy roku 2012 . Wobec powyższego Sąd na podstawie art.151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.