III SA/Po 245/25

Dnia 11 czerwca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: . . Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska . Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz (sprawozdawca) Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Raczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2025 roku sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w [...] na decyzję Zarządu Województwa z dnia 13 marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu oddala skargę. Zaskarżonym rozstrzygnięciem z 13 marca 2025 r. Zarząd Województwa (dalej: organ lub Komisja Odwoławcza) po rozpatrzeniu protestu Stowarzyszenie (dalej: skarżący lub strona) od oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu nr [...] pt. "Zintegrowana Przyszłość" nie uwzględniła protestu. Rozstrzygnięcie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. Skarżący 10 lipca 2024 r. złożył wniosek o dofinansowanie projektu pt. "Zintegrowana przyszłość", w odpowiedzi na nabór ogłoszony w ramach programu Fundusze Europejskie dla [...] na l. 2021-2027. Pismem z 22 listopada 2024 r. Wojewódzki Urząd Pracy w [...] (WUP) poinformował skarżącego o negatywnej ocenie ww. projektu dokonanej przez Komisje Oceny Projektów, z uwagi na niespełnienie kryteriów merytorycznych punktowych. Dołączono plik zawierający kartę oceny merytorycznej wniosku i informacje o spełnieniu kryteriów dostępu zero-jedynkowych oraz o ocenie punktowej kryteriów merytorycznych. W uzasadnieniu oceny podano przyczyny potrącenia punktów w poszczególnych kategoriach oceny. Łącznie projekt otrzymał 84 punkty za spełnienie kryteriów merytorycznych, ale w następujących kryteriach merytorycznych tj. "1. Adekwatność doboru celów projektu" oceniający przyznał 5 pkt, co oznaczało nieuzyskanie minimalnej liczby 7 pkt za to kryterium; "4. Zaangażowanie potencjału kadrowego i technicznego wnioskodawcy lub partnerów" oceniający przyznał 6 pkt, co oznaczało nieuzyskanie minimalnej liczby 7 pkt za to kryterium. W każdym z kryteriów merytorycznych wniosek musiał uzyskać minimum 70% liczby punktów przyznawanych maksymalnie za dane kryterium. W dniu 5 grudnia 2024 r. od ww. oceny skarżący złożył protest, wnosząc o rozpatrzenie zasadności dokonanej oceny co do trzech kryteriów merytorycznych - kryterium nr 1 - Adekwatność doboru celów projektu, kryterium nr 4 - Zaangażowanie potencjału kadrowego i technicznego wnioskodawcy lub partnerów oraz kryterium nr 6 Prawidłowość sporządzenia budżetu projektu. W ramach ww. kryteriów oceniający zarzucił skarżącemu: 1. brak gwarancji zaangażowania do realizacji wsparcia osoby o odpowiednich kwalifikacjach (kryt. 1); 2. brak uzasadnienia dlaczego uczestnik/uczestniczka ma dokonać wyboru 3 tematów w ramach grupowych treningów kompetencji społecznych a nie wziąć udziału we wszystkich 4 dostępnych (kryt. 1); 3. błędne wskazanie, że Wnioskodawca po zapoznaniu się z opinią pracodawcy wyda UP zaświadczenie o odbyciu stażu (kryt. 1); 4. zaplanowanie nieadekwatnego wsparcia w kontekście istoty mentoringu – dla średnio 15 osób, przewidziano średnio 4 godziny na uczestnika – 4 (kryt. 1); 5. wskazanie kadry merytorycznej zatrudnionej na umowy cywilnoprawne, co nie daje gwarancji zatrudnienia wymienionych przez skarżącego osób (kryt. 4); 6. niezawarcie w treści wniosku jednoznacznych zapisów potwierdzających, że kwota zwrotów kosztów opieki nad dzieckiem/osobą zależną będzie zgodna z zapisami ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (kryt. 6); 7. iż stawkę godzinową należy wyliczyć metodologią 1.994,40 zł/150h = 13,296 zł/ w zaokrągleniu 13.30 zł/h (kryt. 6). W odniesieniu do zarzutu nr 1 skarżący wskazał, że w ramach ww. naboru nie określono żadnego standardu wsparcia, czy taryfikatora dopuszczalnych cen wraz z wymogami odnośnie poszczególnych rodzajów usług. Skarżący odniósł się do innych naborów EFS i EFS+, w których pośredniczy WUP w [...], w których dopuszcza się uwzględnienie certyfikatów/zaświadczeń w wymaganiach dla kadry merytorycznej. W zakresie zarzutu nr 2 skarżący wskazał, że założenie, iż uczestnicy projektu (UP) zostaną skierowani na 3 z 4 dostępnych tematów treningów kompetencji społecznych pozwala dostosować wsparcie do indywidulanych potrzeb i celów określonych w Indywidualnej Ścieżce Reintegracji (IŚR). Ponadto skarżący podkreślił, że ma to też znaczenie praktyczne i organizacyjne, gdyż nie powoduje przeciążenia UP. Odnośnie zarzutu nr 3 skarżący podniósł, że w kontekście ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. z 2024 r. poz. 375 ze zm., dalej: u.p.z.i.r.p.) pełni on rolę analogiczną do roli starosty i działającego w jego imieniu powiatowego urzędu pracy. W odniesieniu do zarzutu nr 4 skarżący podniósł, że mentoring jest elastyczną, wystandaryzowaną metodą wsparcia, zależną od specyfiki grupy docelowej oraz celów przed nim stawianych. Regulamin pozostawia wnioskodawcy swobodę dostosowania tej metody do specyfiki projektu i grupy docelowej. W związku z zarzutem nr 5 skarżący wyjaśnił, że w ramach kryterium dotyczącego potencjału kadrowego ocenie podlega kadra zaangażowana do zadań merytorycznych oraz kadra zarządzająca. Zastosowanie umów zlecenia nie świadczy w żaden sposób o tym, że wskazane osoby nie mogą stanowić stale współpracującego potencjału kadrowego wnioskodawcy. Zdaniem strony przedmiotowe umowy dotyczą zaangażowania projektowego w okresie realizacji projektu i odzwierciedlają potrzebę i istotę elastyczności zatrudnienia w ramach pracy projektowej. Skarżący odnosząc się do zarzutu nr 6 wyjaśnił, że nie widzi konieczności umieszczania zapisu dotyczącego zwrotu kosztów opieki, ponieważ zastosowana stawka 750 zł jest zgodna z u.p.z.i.r.p. i nie przekracza maksymalnej dozwolonej kwoty w wysokości 831 zł, co świadczy o pełnej zgodności założeń wniosku z obowiązującymi regulacjami. Co do zarzutu nr 7 strona powołała się na treść art. 41 u.p.z.i.r.p. wyjaśniając, że gdyby zastosowała sugerowaną przez oceniającego stawkę 13,30 zł to mogłaby przekroczyć maks. dopuszczalną wysokość stypendium szkoleniowego. Chcąc uniknąć błędu zaokrąglono stawkę godzinową do drugiego miejsca po przecinku. Jak wskazano na wstępie zaskarżonym orzeczeniem Komisji Odwoławczej z 13 marca 2025 r. orzeczono o nieuwzględnieniu protestu. Organ w odniesieniu do zarzutu nr 1 wskazał, że przedmiotem procedury odwoławczej jest ocena wniosku w niniejszym naborze i w związku z tym organ nie będzie odnosić się do informacji dot. innych naborów. Każdy bowiem projekt jest analizowany odrębnie pod kątem jakości, zgodności z celami naboru oraz efektywności wydatkowania środków. Wnioskodawca powinien zaś przedstawić argumentację sposób przekonujący, precyzyjny i wyczerpujący. Bardzo ważne jest, żeby każda z prowadzących poszczególne działania osób posiadała właściwy certyfikat, gdyż jest to potwierdzeniem posiadania wiedzy specjalistycznej. Stąd podtrzymano dotychczasowa ocenę. Ustosunkowując się do zarzutu nr 2 organ wskazał, że zgodnie ze Szczegółowym Opisem Priorytetów Programu Fundusze Europejskie dla [...] 2021-2027 (SZOP FEW) oraz Regulaminem wyboru projektów celem szczegółowym Działania 6.10 jest wspieranie aktywnego włączenia społecznego w celu promowania równości szans, niedyskryminacji i aktywnego uczestnictwa, oraz zwiększanie zdolności do zatrudnienia, w szczególności grup w niekorzystnej sytuacji. W projektach będą realizowane przede wszystkim usługi aktywnej integracji o charakterze społecznym, edukacyjnym, zdrowotnym, zawodowym oraz działania ukierunkowane na poprawę dostępu do usług reintegracji społecznej i zawodowej. Treningi kompetencji społecznych dotyczyć będą komunikacji interpersonalnej, autoprezentacji, asertywności i radzenia sobie ze stresem. Zdaniem organu wszystkie 4 bloki tematyczne umożliwiają zdobycie umiejętności, przydatnych każdemu uczestnikowi projektu, ułatwiających efektywną współpracę z innymi, a jednocześnie umożliwiających aktywny udział w życiu społecznym i zawodowym. Mając to na uwadze organ uznał, że zasadnym byłoby zapewnienie przez stronę możliwości uczestniczenia we wszystkich warsztatach. Skarżący z góry założył zaś, że żadna z osób uczestniczących w programie nie będzie potrzebowała wszystkich 4 oferowanych treningów kompetencji społecznych, tymczasem możliwe jest, że wystąpi taka potrzeba wynikając z proponowanej IŚR. Organ nie podzielił zarzutu strony co do subiektywności oceny wskazując, że założył, iż strona złożyła wniosek w dobrej wierze z realnym zamiarem jego realizacji, natomiast osoby oceniające zobowiązane są do niezależności, bezstronności i rzetelności. Zdaniem organu to indywidualne potrzeby osób uczestniczących w projekcie oraz zdiagnozowane bariery powinny stanowić punkt wyjścia do planowania wsparcia w projekcie. Z uwagi na to organ podtrzymał ocenę WUP. W odniesieniu do zarzutu nr 3 organ powołał treść art. 53 ust. 5 u.p.z.i.r.p. i § 6 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 20 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu przez bezrobotnych wyjaśniając, że ww. przepisów nie można przełożyć w sposób bezpośredni na skarżącego. To bowiem pracodawca jest najbardziej wiarygodną stroną dla wydawania dokumentu o odbyciu stażu. Za bezzasadne należało też uznać odniesienie się do informacji dotyczących innych naborów. W zakresie zarzutu nr 4 organ wyjaśnił, że we wniosku i proteście strona sama zwróciła uwagę na potrzebę przeprowadzenia procesu mentoringu w stosunku do osób mających problemy adaptacyjne w nowym miejscu pracy. Biorąc nawet pod uwagę, że nie każda z osób będzie potrzebowała wsparcia w omawianym zakresie, to założona przez stronę ilość godzin mentoringu na osobę jest bardzo niewielka. Założenie strony, że osoby, które pomimo kompleksowego i długotrwałego wsparcia uzyskanego w projekcie, nadal będą miały trudności w utrzymaniu zatrudnienia świadczy o specyficznej i trudnej sytuacji grupy docelowej projektu. Celem zaś naboru jest wyłonienie i dofinansowanie najlepszych wniosków, które zakładają najkorzystniejsze efekty realizowanych zadań. Stąd podtrzymano uprzednią ocenę. Odnośnie zarzutu nr 5 organ wyjaśnił, że kluczowe osoby do zadań merytorycznych wskazane we wniosku nie dają gwarancji kontynuacji tej współpracy w ramach projektu. Stała współpraca nie jest równoznaczna z jej nieprzerwaną kontynuacją. Treść wniosku powinna być jednoznaczna dla osoby oceniającej i nie może zawierać sformułowań, które mogą być interpretowane na różne sposoby. Powołując się na zapisy Regulaminu wyboru projektów stanowiące, że wnioskodawca wskazując kluczowe osoby zaangażowane do realizacji projektu powinien również wskazać ich planowaną funkcję w projekcie wraz z syntetycznym opisem doświadczenia, organ wskazał, że dotyczy to osób przede wszystkim zatrudnionych na umowę o pracę oraz trwale współpracujących z wnioskodawcą. Przedstawione zaś we wniosku informacje uniemożliwiają prawidłową ocenę potencjału kadrowego, zgodną z wymogami Regulaminu wyboru projektów, a brak informacji o konkretnych osobach odpowiedzialnych za realizację poszczególnych zadań wpływa na ocenę zdolności zespołu projektowego. Jednocześnie organ po przytoczeniu przepisów ustawy z 28 kwietnia 2002 r. o zasadach realizacji zadań finansowych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (Dz. U. z 2022 r. poz. 1079, dalej: "ustawa wdrożeniowa") i zapisów Regulaminu wyboru projektów uznała zarzuty proceduralne dot. przeprowadzenia oceny wniosku strony z naruszeniem zasad przejrzystości, rzetelności, bezstronności oraz równego traktowania za bezzasadne. W zakresie zarzutu nr 6 wyjaśniono, że sformalizowanie postępowania konkursowego ma na celu zdyscyplinowanie wnioskodawców do zachowania wysokiej staranności w przygotowywanych wnioskach tak, aby w konsekwencji ułatwiło to wyłonienie zwycięzcy naboru. Oceniający mógł zatem wymagać od skarżącego zamieszczenia w treści wniosku precyzyjnych informacji, które zapewniłyby o prawidłowych założeniach budżetowych. Odnośnie zarzutu nr 7 wskazano, że po przeanalizowaniu treści wniosku, protestu oraz karty oceny należało podtrzymać stanowisko osoby oceniającej w kwestii obliczeń stawki jednostkowej. Przychylono się zaś do wniosku strony, iż nie powinno to stanowić podstaw do odjęcia punktu, przyznając 1 pkt w tej części. Podsumowując organ stwierdził, że ocena projektu pod względem zgodności ze wskazanymi kryteriami merytorycznymi punktowymi została przeprowadzona w sposób poprawny. Ponadto podkreślono, że pomimo przychylenia się do stanowiska strony i tego, że przy ocenie w kryt. 6 przyznano 1 pkt, wniosek nie uzyskał min. 70% punktów w kryt. 1 oraz kryt. 4. Stowarzyszenie [...] w [...] w skardze do tut. Sądu na ww. orzeczenie Komisji Odwoławczej zarzuciło: I. w zakresie zarzutu nr 1 w ramach Kryterium nr 1: "Adekwatność doboru celów projektu": 1. naruszenie art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez dokonanie w ramach rozpatrywania protestu oceny wniosku w sposób nieprzejrzysty i nierzetelny polegający na: 1. błędnym uznaniu, że we wniosku strony brak jest wystarczających informacji pozwalających ocenić kwalifikacje specjalistów odpowiedzialnych za realizację zadań zaplanowanych w projekcie, podczas gdy we wniosku strona zawarła wymogi wobec kadry projektowej, tj. wskazała rodzaj kwalifikacji wymaganych od danego specjalisty oraz minimalne wymagane doświadczenie w danej dziedzinie, tym samym strona wystarczająco precyzyjnie opisała wymagania w zakresie kwalifikacji kadry projektowej; 2. błędnym przyjęciu, że we wniosku brak jest wystarczających informacji pozwalających ocenić kwalifikacje specjalistów odpowiedzialnych za realizację zadań zaplanowanych w projekcie oraz że nie jest wystarczające określenie we wniosku, iż kadra projektowa ma posiadać "certyfikaty/zaświadczenia", podczas gdy ani Regulamin wyboru projektów ani Wytyczne Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej dotyczące wyboru projektów na lata 2021-2027, [...] z 12.10.2022 r., ani także Wytyczne MFiPR dotyczące realizacji projektów z udziałem środków EFSPlus w regionalnych programach na l. 2021-2027, [...] nie zawierają żadnych wymogów co do sposobu określania wymogów wobec kadry projektowej; 3. błędnym uznaniu, jakoby strona wymagała od specjalistów odpowiedzialnych za realizację zadań zaplanowanych w projekcie jedynie certyfikatów/zaświadczeń, podczas gdy we wniosku przewidziano wymóg posiadania przez specjalistów co do zasady wykształcenia wyższego i minimalnego doświadczenia, a także dodatkowo wymóg posiadania takich certyfikatów i zaświadczeń, które umożliwią im przeprowadzenie wsparcia w ramach projektu, a nie jakichkolwiek (bliżej niezidentyfikowanych) certyfikatów czy zaświadczeń; 4. niewzięciu pod uwagę, iż sposób określenia przez stronę wymogów wobec kadry projektowej odpowiada standardom wymagań stosowanym w tym zakresie od lat w realizacji projektów z EFS, w tym także standardom stosowanym przez WUP w [...]; 5. niewzięciu pod uwagę, iż specjaliści, w zakresie których strona przewidziała wymóg posiadania "certyfikatów/zaświadczeń", to zawody nieregulowane, do których dostęp nie wymaga spełnienia określonych przepisami prawa wymagań (tj. chociażby ukończenie odpowiedniego kierunku studiów, zdanie egzaminów państwowych, uzyskanie licencji lub wpisu do rejestru zawodowego), co oznacza, że dopuszczalne, a niekiedy konieczne jest potwierdzanie kwalifikacji takich osób innymi metodami, w tym odpowiednimi zaświadczeniami czy certyfikatami; 6. błędnym uznaniu, iż strona we wniosku powinna wskazać liczbę godzin szkolenia wymaganego do uzyskania certyfikatów/ zaświadczeń przez specjalistów odpowiedzialnych za realizację zadań w projekcie zadań, podczas gdy w przypadku zawodów nieregulowanych nie istnieją jednolite wymogi/wytyczne w zakresie ilości godzin koniecznych do uzyskania certyfikatu/zaświadczenia, a nadto strona nie jest instytucją certyfikującą ani prowadzącą szkolenia kwalifikacyjne, w konsekwencji czego strona w żadnej mierze nie jest w stanie określić min. liczby godzin szkolenia wymaganego do uzyskania określonego certyfikatu/zaświadczenia; 2. naruszenie art. 45 ust. 1 w zw. z art. 68 zd. 1. ustawy wdrożeniowej poprzez dokonanie w ramach rozpatrywania protestu oceny wniosku strony w sposób nieprzejrzysty i nierzetelny przejawiający się w braku odniesienia się do całości argumentacji strony, braku należytego uzasadnienia oceny wniosku, w tym braku uzasadnienia, dlaczego odmówiono przyznania wnioskowi strony 1 pkt oraz bezrefleksyjnym powieleniu stanowiska oceniającego; 3. naruszenie art. 45 ust. 1-2 w zw. z art. 68 zd. 1. ustawy wdrożeniowej poprzez dokonanie w ramach rozpatrywania protestu oceny wniosku w sposób nieobiektywny i naruszający zasady równego traktowania wnioskodawców przejawiający się w odmowie przyznania wnioskowi strony 1 pkt, podczas gdy z kart ocen uzyskanych w trybie dostępu do informacji publicznej wynika, iż w przypadku innych wniosków w ramach tego samego naboru oceniający nie tylko dopuszczali, ale wręcz rekomendowali potwierdzanie kwalifikacji zaświadczeniami/certyfikatami; w przypadku innych wniosków, do których oceniający miał zarzut analogiczny jak w niniejszej sprawie lub dalej idący nie odmówiono przyznania punktów, w konsekwencji czego organ w bezpodstawny sposób różnicuje oceny wniosków różnych wnioskodawców znajdujących się w analogicznych sytuacjach; I. W zakresie zarzutu nr 2 w ramach Kryt. nr 1: "Adekwatność doboru celów projektu": 1. naruszenie art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez dokonanie w ramach rozpatrywania protestu oceny wniosku w sposób nieprzejrzysty i nierzetelny polegający na: 1. błędnym przyjęciu, że strona powinna przewidzieć możliwość skorzystania przez uczestników projektu ze wszystkich 4 treningów kompetencji społecznych na wypadek, gdyby w przypadku danej osoby wystąpiła potrzeba skorzystania ze wszystkich 4 treningów, podczas gdy strona przewidując we wniosku obowiązkowe skierowanie uczestników projektu na 3 z 4 dostępnych tematów treningów kompetencji społecznych kierował się indywidualizacją wsparcia wyrażającą się w doborze dla danego uczestnika takich 3 treningów, na które dany uczestnik wykazuje największe zapotrzebowanie, co w pełni pozostaje w zgodzie z zasadami indywidualizacji wsparcia określonymi w Regulaminie wyboru projektów; 2. błędnym przyjęciu, że strona powinna przewidzieć możliwość skorzystania przez uczestników projektu ze wszystkich 4 treningów kompetencji społecznych na wypadek, gdyby w przypadku danej osoby wystąpiła potrzeba skorzystania ze wszystkich 4 treningów, podczas gdy obowiązek taki nie wynika ani z Regulaminu wyboru projektów ani z Wytycznych MRiPR dot. wyboru projektów na l. 2021-2027, ani z Wytycznych MRiPR dot. realizacji projektów z udziałem środków EFSPlus w regionalnych programach na l. 2021-2027; 3. błędnym przyjęciu, że indywidualne potrzeby uczestników projektu oraz ich zdiagnozowane bariery nie stanowiły punktu wyjścia dla strony do planowania wsparcia w projekcie, podczas gdy organ nie dostrzegł, że strona w zakresie treningów kompetencji społecznych przewidziała maksymalną możliwą elastyczność wsparcia przejawiającą się w indywidualnym uwzględnieniu potrzeb każdego uczestnika w ramach wyboru dla niego 3 z 4 dostępnych tematów treningów; 4. błędnym przyjęciu, że strona powinna przewidzieć możliwość skorzystania przez uczestników projektu ze wszystkich 4 treningów kompetencji społecznych na wypadek, gdyby w przypadku danej osoby wystąpiła potrzeba skorzystania ze wszystkich 4 treningów; organ nie wziął pod uwagę, iż nie jest możliwe zaplanowanie przez stronę w ramach wniosku możliwości wzięcia udziału w 4 treningach dla nieokreślonej z góry części uczestników projektu, bowiem strona, jak każdy inny wnioskodawca, w ramach wniosku - zgodnie z Regulaminem wyboru projektów i konstrukcją samego wniosku zobowiązana jest do przedstawienia szczegółowych kosztów i wyliczeń co do poszczególnych wydatków, zaś nie sposób zaplanować takich wydatków bez przyjęcia z góry założeń co do liczby treningów, grup czy osób w grupach; 5. uznaniu, iż strona powinna przewidzieć możliwość skorzystania przez danego uczestnika projektu ze wszystkich 4 treningów kompetencji społecznych, przy jednoczesnym braku kwestionowania przez organ innych części wniosku, w ramach których wsparcia nie zaplanowano dla wszystkich uczestników projektu, a co za tym idzie dokonanie przez organ oceny w sposób arbitralny, niekonsekwentny i sprzeczny z zasadami logiki; 2. naruszenie art. 45 ust. 1 w zw. z art. 68 zd. 1. ustawy wdrożeniowej poprzez dokonanie w ramach rozpatrywania protestu oceny wniosku strony w sposób nieprzejrzysty i nierzetelny poprzez brak odniesienia się do całości argumentacji strony, braku należytego uzasadnienia dokonanej oceny wniosku, w tym braku uzasadnienia, dlaczego odmówiono przyznania wnioskowi strony aż 2 pkt oraz bezrefleksyjnym powieleniu stanowiska Oceniającego; II. W zakresie kwestionowanego przez stronę zarzutu nr 3 w ramach kryt. nr 1: "Adekwatność doboru celów projektu": 1. naruszenie pkt 7.1. lit. e Regulaminu wyboru projektów w zw. z art. 53 ust. 1-2 i 5 u.p.z.i.r.p. poprzez ich błędną wykładnię i błędne zastosowanie polegające na uznaniu, iż w ramach projektu skarżącego to pracodawca miałby być osobą umocowaną do wystawiania zaświadczeń o odbyciu staży, podczas gdy pkt 7.1. Regulaminu nakłada na wnioskodawców uczestniczących w naborze obowiązek realizacji instrumentów i usług rynku pracy (w tym staży) w sposób i na zasadach określonych w u.p.z.i.r.p., w konsekwencji czego osobą uprawnioną do wystawiania zaświadczeń o odbyciu staży winien być skarżący (jako podmiot kierujący na staż i nadzorujący jego przebieg) - na zasadzie analogii do starosty (będącego podmiotem kierującym na staż i nadzorującym jego przebieg); 2. naruszenie art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez dokonanie w ramach rozpatrywania protestu oceny wniosku strony w sposób nieprzejrzysty i nierzetelny polegający na uznaniu, iż zaświadczenie wydane przez pracodawcę ma większą wiarygodność aniżeli zaświadczenie wydane przez podmiot inicjujący staż i nadzorujący jego przebieg, w sytuacji gdy brak jest podstaw do takiego stwierdzenia, w szczególności w przepisach powszechnie obowiązującego prawa ani w Regulaminie wyboru projektów ani Wytycznych MFPR dot. wyboru projektów na l. 2021-2027, czy w Wytycznych MFPR dot. realizacji projektów z udz. środków EFS Plus w Reg. programach na l. 2021-2027; III. w zakresie zarzutu nr 4 w ramach Kryt. nr 1: "Adekwatność doboru celów projektu": 1. naruszenie art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez dokonanie w ramach rozpatrywania protestu oceny wniosku w sposób nieprzejrzysty i nierzetelny polegający na: 1. błędnym przyjęciu, że przewidziana we wniosku liczba godzin mentoringu przypadająca na osobę jest niewystarczająca, podczas gdy ani Regulamin wyboru projektów, ani Wytyczne dot. wyboru projektów na l. 2021-2027, ani Wytyczne dot. realizacji projektów z udz. środków EFS Plus w reg. programach na l. 2021-2027 nie zawierają definicji mentoringu, nie precyzują metodologii, czasu trwania, czy szczegółowych założeń realizacyjnych tej formy wsparcia, a co za tym idzie strona miała swobodę w dostosowaniu formy i czasu trwania mentoringu do specyfiki projektu i grupy docelowej określonych we wniosku, a przewidziany przez nią wymiar czasowy mentoringu jest wystarczający w świetle założeń projektu; 2. błędnym przyjęciu, że przewidziana we wniosku liczba godzin mentoringu przypadająca na osobę jest niewystarczająca, podczas gdy organ nie bierze pod uwagę, że w ramach wniosku założeniem mentoringu nie jest powielanie wcześniejszych form wsparcia uczestników projektu, lecz ich uzupełnianie poprzez koncentrowanie się na konkretnych wyzwaniach uczestników projektu związanych z adaptacją do nowego środowiska pracy oraz że mentoring jest jedynie końcowym etapem wielomiesięcznej ścieżki tych uczestników projektu, którzy dzięki otrzymanemu wsparciu znajdą zatrudnienie; 2. naruszenie art. 45 ust. 1 w zw. z art. 68 zd. 1. ustawy wdrożeniowej poprzez dokonanie w ramach rozpatrywania protestu oceny wniosku strony w sposób nieprzejrzysty i nierzetelny przejawiający się w braku odniesienia się do całości argumentacji strony, braku należytego uzasadnienia dokonanej oceny wniosku, w tym braku uzasadnienia, dlaczego odmówiono przyznania wnioskowi 1 pkt oraz bezrefleksyjnym powieleniu stanowiska oceniającego; 3. naruszenie art. 45 ust. 1-2 w zw. z art. 68 zd. 1. ustawy wdrożeniowej poprzez dokonanie w ramach rozpatrywania protestu oceny wniosku w sposób nieobiektywny i naruszający zasady równego traktowania wnioskodawców przejawiający się w odmowie przyznania wnioskowi strony 1 pkt, podczas gdy z karty oceny innego wniosku uzyskanej w trybie dostępu do informacji publicznej wynika, że w przypadku innego wniosku, do którego oceniający miał zarzut analogiczny jak w niniejszej sprawie nie odmówiono przyznania punktów, w konsekwencji czego Organ w bezpodstawny sposób różnicuje oceny wniosków wnioskodawców znajdujących się w analogicznych sytuacjach; IV. W zakresie zarzutu nr 5 w ramach Kryt. nr 4: "Zaangażowanie potencjału kadrowego i technicznego wnioskodawcy lub partnerów (jeśli dotyczy)": 1. naruszenie art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez dokonanie w ramach rozpatrywania protestu oceny wniosku strony w sposób nieprzejrzysty i nierzetelny polegający na: 1. Partnerzy stale współpracują z wykwalifikowanymi i doświadczonymi specjalistami, m.in.: U. N. - pośrednik pracy, coach, l. D. - doradca zawodowy, K. O. - doradca prawny, M. M. – psycholog, C. N. - trener, jobcoach" nie daje osobie oceniającej gwarancji kontynuacji tej współpracy w ramach projektu, podczas gdy brak jest podstaw, by z tak skonstruowanego fragmentu wniosku i zastosowania umów zleceń wywodzić brak gwarancji kontynuacji współpracy z kluczowymi osobami w ramach realizacji projektu; 2. uznaniu, iż skarżący nie mógł zastosować umów zlecenia wobec części specjalistów zaangażowanych w realizację projektu, podczas gdy zakaz taki w żadnej mierze nie wynika ani z Regulaminu wyboru projektów, ani Wytycznych dot. wyboru projektów na l. 2021-2027, czy z Wytycznych dot. realizacji projektów z udz. środków EFS Plus /.../; 3. niewzięciu pod uwagę, że 2 z 5 osób merytorycznego potencjału kadrowego wymienionego we wniosku (tj. I. D. oraz M. M.) miałyby być zaangażowane w realizację projektu nie w oparciu o umowy zlecenia, lecz odpowiednio jako osoba samozatrudniona będąca partnerem projektu oraz jako trwale współpracujący wolontariusz, co znalazło wyraz w budżecie projektu i uzasadnieniu wydatków - określonych we wniosku oraz co podniesiono w proteście; 2. naruszenie art. 45 ust. 1-2 w zw. z art. 68 zd. 1. ustawy wdrożeniowej poprzez dokonanie w ramach rozpatrywania protestu oceny wniosku w sposób nieobiektywny i naruszający zasady równego traktowania wnioskodawców przejawiający się w odmowie przyznania wnioskowi skarżącego aż 4 pkt, podczas gdy z kart ocen uzyskanych w trybie dostępu do informacji publicznej wynika, że inni wnioskodawcy również zaplanowali realizację poszczególnych form wsparcia przy zastosowaniu umowy zlecenia, a nie zostali ocenieni tak surowo jak skarżący (odmówiono im przyznania od 1 do 3 pkt), w konsekwencji czego organ w bezpodstawny sposób różnicuje oceny wniosków różnych wnioskodawców znajdujących się w analogicznych sytuacjach; 3. naruszenie art. 45 ust. 1 w zw. z art. 68 zd. 1. ustawy wdrożeniowej poprzez dokonanie w ramach rozpatrywania protestu oceny wniosku w sposób nieprzejrzysty i nierzetelny przejawiający się w braku odniesienia się do całości argumentacji skarżącego, braku należytego uzasadnienia dokonanej oceny wniosku, w tym braku uzasadnienia, dlaczego odmówiono przyznania wnioskowi skarżącego aż 4 pkt oraz bezrefleksyjnym powieleniu stanowiska oceniającego. Mając na względzie powyższe skarżący wniósł o uwzględnienie skargi poprzez stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny jednocześnie przekazanie sprawy do organu w celu ponownego rozpatrzenia rozstrzygnięcia w przedmiocie nieuwzględnienia wniesionego przez skarżącego protestu. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W odpowiedzi Zarząd Województwa [...] wniósł o oddalenie skargi w całości podtrzymując stanowisko zaprezentowane w karcie oceny oraz zaskarżonym orzeczeniu Komisji Odwoławczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w przypadku nieuwzględnienia protestu, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 i 655 dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 73 ust. 5 ustawy wdrożeniowej sąd rozpoznaje skargę w zakresie o którym mowa w art. 73 ust. 1. W myśl natomiast art. 73 ust. 8 ustawy wdrożeniowej w wyniku rozpoznania skargi sąd może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę właściwej instytucji w celu ponownego rozpatrzenia podjętego przez nią rozstrzygnięcia w przedmiocie nieuwzględnienia protestu, o którym mowa w art. 69 ust. 1 pkt 2, albo w przedmiocie negatywnej ponownej oceny, o której mowa w art. 69 ust. 4 pkt 2, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia właściwej instytucji, która pozostawiła protest bez rozpatrzenia; 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe. Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd uznał, że nie ma podstaw do uwzględnienia skargi. Nie można bowiem stwierdzić, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo w stopniu mającym istotny wpływ na wynik oceny. Należy przede wszystkim wskazać, że kontrola sądowa legalności działań instytucji zarządzającej w procesie wyboru projektu do dofinansowania jest ograniczona. Sąd administracyjny co do zasady nie jest uprawniony do weryfikacji oceny projektu dokonanej przez organ, jeśli nie zostanie stwierdzone, że naruszono prawo w zakresie procedury konkursowej lub też przepisów ustawy wdrożeniowej. Sąd nie jest uprawniony do weryfikacji dokonanej przez ekspertów oceny pod względem merytorycznym np. przez odmienną ocenę założeń projektu i przyznanie określonej liczby punktów danemu projektowi, lecz wyłącznie do kontroli oceny projektu dokonanej przez organ co do przestrzegania kryteriów oceny zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej tj. zgodnie z zasadami przejrzystości, rzetelności i bezstronności, a także w zakresie kompletności oceny i jasności przyjętych kryteriów. Sąd administracyjny nie dokonuje zatem ponownej oceny projektu, nie zastępuje komisji, lecz jedynie jest uprawniony do kontroli. Zgodnie z art. 56 ust. 7 ustawy wdrożeniowej w przypadku negatywnej oceny projektu, informacja przekazana wnioskodawcy zawiera uzasadnienie wyniku tej oceny. Sporządzenie prawidłowego uzasadnienia wyniku negatywnej oceny projektu oraz prawidłowe sporządzenie uzasadnienia rozstrzygnięcia protestu jest zatem niezbędnym warunkiem umożliwiającym sądowi administracyjnemu wykonanie kontroli działalności administracji publicznej. Sąd dokonując analizy dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy, a w szczególności oceny wniosku uznał, że eksperci uzasadnili z jakich względów dokonali odjęcia punktów, za kwestionowane przez skarżącego kryteria, dokonując oceny w oparciu o zapisy wniosku, Regulaminu wyboru projektów, stosowne Wytyczne, własne doświadczenie oraz wiedzę. W uzasadnieniu oceny projektu wyjaśniono w sposób spójny i logiczny jakie okoliczności przeważyły za przyznaną punktacją. Ocena projektu odnosiła się przy tym do wymogów zawartych w kryteriach. Należy przy tym zauważyć, że osoba oceniająca wydaje indywidualną opinię o wniosku, w oparciu o ściśle określone kryteria oraz zapisy dokumentów. Ze względu jednak na ograniczoną pulę środków przeznaczonych na dany nabór, dofinansowanie otrzymują jedynie projekty spełniające oceniane kryteria w najwyższym stopniu. Należy też pamiętać, że ocena eksperta zawsze jest oceną subiektywną stosownie do posiadanej wiedzy i doświadczenia. Celem ekspertów działających w ramach procedury konkursowej jest wybór najlepszego projektu, który będzie najbardziej zbliżony do założeń konkursu, a zgodnie z art. 43 ustawy wdrożeniowej wybrany do dofinansowania może zostać wyłącznie projekt spełniający kryteria wyboru projektów. Niezwykle istotnym w konsekwencji jest to, że dany wniosek i zawarte tam informacje ma z zadanie przekonać ekspertów o zasadności jego wyboru spośród innych wniosków. To, że dany projekt nie przekonał ekspertów, nie może być podstawą stwierdzenia niezgodności oceny tego projektu z prawem. Tryb konkursowy wyboru projektów do dofinansowania wymaga, aby wnioskodawca ubiegający się o określone dofinansowanie w ramach danego postępowania konkursowego rzetelnie i wyczerpująco przygotował swój wniosek w sposób, który przekona komisję konkursową do wybrania tego konkretnego projektu. Instytucja zarządzająca jest przy tym związana złożonym wnioskiem oraz załączoną do niego dokumentacją. Ewentualne braki w złożonej aplikacji, czy jej niespójność z zapisami regulaminu niosą ze sobą ujemne skutki dla wnioskodawcy i jest to oczywiste. Sformalizowanie postępowania konkursowego ma na celu zdyscyplinowanie wnioskodawców, zachowanie ich wysokiej staranności, tak aby w konsekwencji doszło do ułatwienia wyłonienia zwycięzcy konkursu i szybkiego załatwienia sprawy w związku z koniecznością terminowego rozdysponowania środków finansowych (por. wyroki NSA: z 24 maja 2017 r., II GSK 1028/17; z 15 października 2019 r., sygn. akt I GSK 2236/18, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Rola organu sprowadza się natomiast do kompleksowej oceny wniosku i nie ma prawa wkraczać w meritum, zmieniać zapisów wniosku, modyfikować ich w sposób umożliwiający uzyskanie przez wnioskodawcę dofinansowania, domniemywać treści z wniosku nie wynikających - wbrew jego zapisom. Takie działanie organu naruszałoby bowiem zasady uczciwej konkurencji i dawałoby podstawę do postawienia zarzutu uchybienia obowiązkowi bezstronności (por. wyrok NSA z 5 stycznia 2022 r. I GSK 1641/21, publ.: jak wyżej). Skarżący w postępowaniu sądowym zakwestionował ocenę projektu skarżącego pod kątem kryterium nr 1 "Adekwatność doboru celów projektu" oraz kryterium nr 4 "Zaangażowanie potencjału kadrowego i technicznego wnioskodawcy lub partnerów (jeśli dotyczy)". Zgodnie z regulaminem konkursu odnoszącym się do kryterium nr 1 "Adekwatność doboru celów projektu" weryfikacji podlegało uzasadnienie potrzeby realizacji poszczególnych zadań zaplanowanych w ramach wniosku i ich powiązania z przedstawionym problemem. W ramach kryterium sprawdzane było, czy we wniosku przedstawiono wystarczający opis uzasadnienia potrzeby realizacji zadań w kontekście przedstawionego problemu (maks. 3 pkt), w części 3.4. należało opisać główny problem lub problemy, z którymi borykają się potencjalni uczestniczy projektu, sformułować cel projektu, który będzie opisywał stan docelowy, uzyskany dzięki realizacji projektu. Wskazany cel powinien być szczegółowy, mierzalny, akceptowalny/trafny, realistyczny do osiągnięcia oraz określony w czasie. Należało również wyjaśnić, dlaczego projekt powinien być realizowany w kontekście przedstawionego problemu oraz potwierdzić, iż zaplanowane formy wsparcia są adekwatne do jego rozwiązania. W ramach tego kryterium sprawdzane również było czy we wniosku przedstawiono wystarczający opis zakresu działań służących realizacji poszczególnych zadań, z uwzględnieniem roli partnerów – jeśli przewidziano ich realizację w ramach partnerstwa (maks. 7 pkt), w części 3.5 wniosku należało przedstawić opis działań planowanych do realizacji w ramach wskazanych zadań. Każdemu z zadań należało przypisać nazwę odzwierciedlającą charakter podejmowanych działań. Opis planowanych zadań powinien był być szczegółowy, z uwzględnieniem liczby osób objętych wsparciem w ramach zadania, terminów i osób odpowiedzialnych za ich realizację. W przypadku organizacji szkoleń konieczne było podanie najważniejszych informacji dotyczących sposobu organizacji (liczba uczestników, miejsce prowadzenia zajęć/szkoleń/kursów, liczba edycji konkursu, warunki do jego rozpoczęcia, planowane harmonogramy z liczbą godzin szkoleniowych, zaangażowana kadra, ramowy opis programu nauczania, materiały szkoleniowe, jakie zostaną przekazane uczestnikom). Kryterium było weryfikowane przede wszystkim w oparciu o zapisy pkt 3.4, 3.5., 3.6, 2.3.1., 5.1.1. wniosku. Odnosząc powyższe zapisy regulaminu konkursu do treści wniosku wskazać należy, że w pkt 3.5. w ramach zadania 1, 2, 3, 6, 7, 9, 10 wnioskodawca podał w opisie kadry możliwość zatrudnienia doradcy zawodowego w zad. 1, trenera w zad. 2, 3, 7, coacha w zad. 6, pośrednika pracy w zad. 9 oraz mentora w zad. 10 posiadającego jedynie certyfikat/zaświadczenie umożliwiające przeprowadzenie wsparcia. W ocenie merytorycznej organ odjął skarżącemu z tego tytułu 1 pkt wyjaśniając, że wnioskodawca nie wskazał ilości godzin, po których osoba przeprowadzająca wsparcie uzyska stosowny dokument. Oceniający wskazali, że zapis należy usunąć z uwagi na brak gwarancji zaangażowania do realizacji wsparcia osoby o odpowiednich kwalifikacjach. Wskazano również, że żeby zapewnić odpowiednią jakość świadczonego wsparcia w ramach projektu nie ma możliwości angażowania do realizacji wsparcia osób, które nie posiadają odpowiedniego wykształcenia. W powyższym zakresie Sąd przychyla się do zarzutu skarżącego, iż oceniający, jak i Komisja Odwoławcza w omawianym zakresie dopuścili się naruszenia art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez brak rzetelności w ocenie. Błędnie uznano bowiem, że we wniosku skarżącego brak jest wystarczających informacji pozwalających ocenić kwalifikacje specjalistów odpowiedzialnych za realizację zadań zaplanowanych w projekcie. Nie wzięto pod uwagę, że w treści wniosku skarżący rodzaj wykształcenia/kwalifikacji wymaganych od danego specjalisty oraz minimalne wymagane doświadczenie w danej dziedzinie, a tym samym opisał wymagania w zakresie kwalifikacji kadry projektowej. Strona w pkt 3.5 wniosku zatyt. "Harmonogram realizacji projektu" odnośnie kadry odpowiedzialnej za poszczególne zadania przedstawił szczegółowo wymogi co do wykształcenia i doświadczenia specjalistów. Wskazał, że przy realizacji zadania 1. kadrę mają stanowić psycholodzy (z wykształceniem wyższym kierunkowym i min. 2-letnim dośw. zawodowym w danej dziedzinie) oraz doradca zawodowy (z wykszt. wyższym /psychologicznym, w kierunku psychologii doradztwa zawod. lub podobnym/ lub ukończonymi studiami podyplomowymi z zakr. doradztwa zawodowego, certyfikaty/zaśw. umożliwiające przeprowadzenie wsparcia i min. 2-letnie dośw. zawodowe. Analogicznie rzecz się ma z wymogami co do pozostałej kadry wskazanej przy kolejnych zadaniach. I tak, przy zad. 2., 3. i 7. jako kadrę wskazano trenerów – z ramienia wnioskodawcy z wpisem do RIS (uw. Sądu: Rejestr Instytucji Szkoleniowych) – wykszt. wyższe, certyfikaty/zaświadczenia umożliwiające przeprowadzenie wsparcia oraz min. 2-letnie doświadczenie zawodowe w danej dziedzinie. Z kolei przy zad. 6. kadrę stanowić mieli coachowie opisani jako "z ramienia Partnera wpisanego do KRAZ (uw. Sądu: Krajowy Rejestr Agencji Zatrudnienia) – posiadający uprawnienia doradcy zawodowego tj. wykszt. wyższe lub ukończone studia podyplomowe z zakr. doradztwa zawodowego, certyfikaty/zaśw. umożliwiające przeprowadzenie wsparcia i min. 2-letnie dośw. zawodowe w danej dziedzinie + min. 200h przeprowadzonego coachingu." W ocenie Sądu i w tym przypadku jasno wynika, wbrew ocenie organu, że w sposób możliwie szczegółowy opisano wymogi w zakresie kompetencji kadry. Podobnie rzecz się ma odnośnie kadry realizującej zad. 9. Strona podała, że realizować te zadanie mają pośrednicy pracy "z ramienia Wnioskodawcy z wpisem do KRAZ – posiadający wykszt. wyższe, certyfikaty/zaświadczenia oraz min. 2-letnie doświadczenie zawodowe w danej dziedzinie. Analogicznie szczegółowo i wyczerpująco zdaniem Sądu wnioskodawca przedstawił wymogi co do kadry mentorów realizującej zad. 10. Wskazał, że powinni się legitymować wykształceniem wyższym, posiadać certyfikaty/zaświadczenia umożliwiające udzielenie wsparcia oraz min. 2-letnie doświadczenie zawodowe w danej dziedzinie. Powyższe opisy wymogów co do kadry mającej realizować Projekt wynikały z okoliczności, co trafnie podniesiono w skardze, z okoliczności, że zawody, które ta kadra ma posiadać są zawodami nieregulowanymi, do których dostęp nie wymaga spełnienia określonych przepisami prawa ściśle określonych wymagań. Zasadnie więc wnioskodawca wymaga, by kadra projektowa posiada co najmniej wykształcenie wyższe oraz stosowne certyfikaty/zaświadczenia, a także doświadczenie w danej dziedzinie. Reasumując, zdaniem Sądu uzasadnienie organu w omówionym zakresie nie nosiło z pewnością cech rzetelności, a tym samym niezasadnie odjęto skarżącej 1 punkt z tego tytułu. Odnosząc się do zarzutu skargi nr 2 dot. także kryterium nr 1 "Adekwatność doboru celów projektu", w treści wniosku w pkt 3.5. w ramach zadania 2 wnioskodawca wskazał, że uczestnicy projektu będą mogli wybrać 3 z 4 tematów w ramach treningów kompetencji społecznych na podstawie IŚR tj. "Komunikacja Interpersonalna", "Autoprezentacja", "Asertywność", "Radzenie sobie ze stresem". W ocenie merytorycznej organ odjął skarżącemu 2 pkt wskazując, że wnioskodawca nie uzasadnił, dlaczego nie przewidział możliwości skorzystania przez uczestników projektu ze wszystkich 4 treningów kompetencji społecznych a jedynie nakazano wybór 3 spośród 4 dostępnych. W szczególności ekspert wskazał w uzasadnieniu oceny, że wnioskodawca powinien był szczegółowo uzasadnić założone wsparcie tj. z jakich względów pozostawił uczestnikom możliwość wyboru lub też zaplanować wszystkie 4 panele tematyczne dla wszystkich uczestników/-czek. Skarżący, podważając ocenę, argumentował, że przewidując udział uczestników projektu w 3 z 4 tematów treningów kierował się zasadą indywidualizacji wyrażoną w regulaminie wyboru projektów. W ocenie Sądu ocena ww. kryterium w kontekście tego zarzutu została dokonana zgodnie z art. 45 ust. ustawy wdrożeniowej. Nie można stwierdzić, jak podniesiono w skardze, że ocena w tym zakresie została dokonana w sposób nieprzejrzysty, nierzetelny, arbitralny, niekonsekwentny i sprzeczny z zasadami logiki. W szczególności z treści Regulaminu wynika, że opis planowanych zadań w części 3.5. miał być szczegółowy. Prawidłowo zatem, zgodnie z ww. zapisami Regulaminu ekspert w ocenie merytorycznej, a komisja odwoławcza w zaskarżonym rozstrzygnięciu wskazali, że wnioskodawca powinien był szczegółowo uzasadnić założone wsparcie tj. z jakich względów pozostawił uczestnikom możliwość wyboru lub też zaplanować wszystkie cztery panele tematyczne dla wszystkich uczestników. Tymczasem, wbrew zapisom Regulaminu, takiego uzasadnienia wniosek nie zawierał. Dopiero na etapie protestu wnioskodawca przedstawił uzasadnienie założonego wsparcia. Organ zgodnie z zapisami Regulaminu prawidłowo przyjął, że wnioskodawca powinien był uzasadnić, z jakich względów uczestnicy powinni mieć możliwość wyboru 3 z 4 paneli. Zgodnie bowiem z treścią Regulaminu konkursu w przypadku organizacji szkoleń konieczne jest podanie najważniejszych informacji dotyczących sposobu organizacji szkoleń. Natomiast informacji o sposobie organizacji szkolenia tj. na jakich zasadach i z jakich względów uczestnicy projektu mogliby korzystać z 3 z 4 paneli wnioskodawca nie zawarł. W konsekwencji ekspert analizował treść wniosku wraz z dołączoną do niego dokumentacją i dokonał oceny, że skoro przewidziano 4 panele tematyczne to wnioskodawca powinien wskazać chociażby z jakich względów ograniczył możliwość uczestnictwa tylko w 3 tematach spośród 4 dostępnych. Organ miał podstawy ocenić, że nie można ograniczać uczestnikom możliwości skorzystania z wszystkich 4 kompetencji społecznych, skoro przewidziano 4 treningi, a jeżeli już przewidziano takie ograniczenie, to powinno zostać ono szczegółowo uzasadnione. Skarżący we wniosku nie zawarł zaś żadnego uzasadnienia, z jakich względów ograniczył dostępność oferowanych treningów kompetencji społecznych. Nie udzielił zatem odpowiedzi na pytanie nasuwające się w trakcie analizy wniosku, dlaczego wnioskodawca założył, że żaden z uczestników nie będzie potrzebował wszystkich 4 treningów. Oceniający dostrzegł, że uczestnicy mogliby wyrazić chęć uczestnictwa we wszystkich 4 panelach i powinni wiedzieć, z jakich względów zostało im to odgórnie ograniczone. Nadto IŚR mógłby wskazywać na potrzebę uczestnictwa w 4 rodzajach treningów. O wadliwości stanowiska organu nie świadczą również argumenty, na które powoływał się skarżące Stowarzyszenie w proteście i skardze, a wskazujące na pominięcie przez organ konieczności indywidualizacji wsparcia, który to warunek miał być spełniony m. in. poprzez wybór 3 z 4 tematów treningów kompetencji społecznych przez każdego uczestnika projektu. W orzeczeniu komisji odwoławczej przekonująco wskazano, że zakres tematyczny treningów był na tyle szeroki, że - z uwagi na cechy grupy docelowej (osób dorosłych zagrożonych ubóstwem lub wykluczeniem społecznym - pozostających bez zatrudnienia albo bezrobotnych - str. 6 wniosku) - skorzystanie ze wszystkich 4 szkoleń mogłoby być uzasadnione dla uzyskania maksymalnego efektu treningów i wykształcenie kompetencji społecznych koniecznych do integracji społecznej uczestników projektu oraz ich trwałego wejścia bądź powrotu na rynek pracy. Podobnie nie jest przekonujący argument o tym, że w przypadku innych działań: szkoleń podnoszących kompetencje cyfrowe, indywidualnego poradnictwa psychologicznego, poradnictwa prawnego i obywatelskiego oraz w przypadku staży, przewidziano udział tylko części z uczestników projektu, co nie wzbudziło zastrzeżeń oceniającego ani komisji odwoławczej, a zdaniem skarżącego, podobnie jak wybór 3 z 4 tematów treningu kompetencji społecznych, stanowiło realizację założenia indywidualizacji wsparcia. Podnosząc takie zastrzeżenie co do sformułowanej oceny, skarżący pomija jednak, że z wniosku nie wynika, by uzyskanie kompetencji społecznych, inaczej niż w przypadku poszukiwania pracy i podjęcia pracy, miało być ograniczone wyłącznie do części z uczestników projektu. Formułując cele projektu skarżący założył również, że jego rezultatem ma być podjęcie pracy przez minimum 13 uczestników, zaś poszukiwanie pracy przez minimum 16 uczestników. Poprawie miała natomiast ulec sytuacja minimum 45 uczestników, a kwalifikacje uzyskać miało minimum 42 z nich. Przy łącznej liczbie 52 uczestników projektu (32 kobiet i 20 mężczyzn) uznać należy, że to właśnie zbudowanie bądź podniesienie kompetencji społecznych miało być główną korzyścią wynikającą z realizacji projektu, która dopiero realizacji celu projektu jakim było zwiększenie zdolności do zatrudnienia i aktywnego udziału w życiu społeczno zawodowym. W takiej sytuacji zastrzeżenie oceniającego i komisji odwoławczej o braku wyjaśnienia przyczyn ograniczenia zakresu tematycznego treningów (z 4 do 3) w stosunku do wszystkich uczestników projektu, w ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, było logiczne. Dlatego Sąd uznał, że taka ocena w tym zakresie nie jest dowolna ani nieprzejrzysta, ponieważ przedstawia czytelne, jasne i niebudzące zastrzeżeń co do swej zasadności oraz logiczności uzasadnienie. Sąd podziela jednak zarzut skargi nr 3, dotyczącego także kryterium nr 1 "Adekwatność doboru celów projektu" poprzez naruszenie pkt 7.1 lit. e Regulaminu w zw. z art. 53 ust. 1-2 i 5 u.p.z.i.r.p. oraz w konsekwencji naruszenie art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez błędne uznanie, że w ramach projektu skarżącego to pracodawca, u którego staż miał się odbywać (nie zaś jak przyjęto we wniosku beneficjent) miałby być osobą umocowaną do wystawienia zaświadczeń o odbyciu staży. Zdaniem organu takie twierdzenie jest błędne z tego względu, że zaświadczenie o odbyciu stażu powinien wystawić podmiot organizujący staż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej dnia 20 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu przez bezrobotnych oraz ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Oceniający z tego względu odjął skarżącemu 2 pkt. Przy ocenie tego zarzutu należy dostrzec, że wedle pkt 7.1. lit. e) Regulaminu wyboru projektów, jeśli w projektach zakresu włączenia społecznego stosowane są instrumenty i usługi rynku pracy analogiczne jak wskazane w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, to są one realizowane w sposób i na zasadach określonych w tej ustawie i odpowiednich aktach wykonawczych do ustawy. Zgodnie natomiast z art. 53 ust. 2 tej ustawy starosta może skierować do odbycia stażu na okres do 12 miesięcy bezrobotnych, którzy nie ukończyli 30 roku życia. Nadto zgodnie z art. 53 ust. 4 zd. 1 u.p.z.i.r.p. staż odbywa się na podstawie umowy zawartej przez starostę z pracodawcą, według programu określonego w umowie. W myśl natomiast art. 53 ust. 5 u.p.z.i.r.p. nadzór nad odbywaniem stażu przez bezrobotnego sprawuje starosta. Pracodawca po zakończeniu realizacji programu, o którym mowa w ust. 4, wydaje opinię zawierającą informacje o zadaniach realizowanych przez bezrobotnego i umiejętnościach praktycznych pozyskanych w trakcie stażu. Starosta wydaje bezrobotnemu zaświadczenie o odbyciu stażu. Szczegółowe warunki odbywania stażu zostały określone w ww. rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu przez bezrobotnych (Dz.U. z 2009 r. nr 142 poz. 1160 t.j.). W szczególności z § 2 ww. rozporządzenia wynika, że organizatorem stażu jest pracodawca, który zgodnie z §1 rozporządzenia składa do starosty wniosek o zawarcie umowy o zorganizowanie stażu. W myśl § 6 pkt 9 rozporządzenia organizator stażu wydaje bezrobotnemu opinię zawierającą informacje o zadaniach realizowanych przez bezrobotnego i umiejętnościach praktycznych pozyskanych w tracie stażu. Zgodnie natomiast z § 10 ust. 2 rozporządzenia starosta po zapoznaniu się treścią sprawozdania z przebiegu stażu i wydaniu zaświadczenia o odbyciu stażu zwraca bezrobotnemu opinię oraz sprawozdanie wraz z kopią programu stażu. Z powyższych przepisów u.p.z.i.r.p. oraz rozporządzenia wykonawczego wynika, że pracodawca wydaje opinię o zadaniach realizowanych przez bezrobotnego i umiejętnościach praktycznych pozyskanych w trakcie stażu, a starosta wydaje zaświadczenie o odbyciu stażu. Pomimo to jednak, zdaniem Sądu, żaden z przepisów powszechnie obowiązujących nie wyłącza prawa do wystawienia zaświadczenia o odbyciu stażu przez prywatny podmiot kierujący na staż. Możliwości takiej nie wyłącza również odesłanie w przepisach konkursowych do zapisów u.p.z.i.r.p.. Stąd, zawarte w ocenie wniosku sformułowanej przez eksperta oraz w orzeczeniu komisji odwoławczej, stwierdzenie, jakoby skarżący miał być nieumocowany do wystawienia zaświadczenia nie jest w żaden sposób uzasadnione, a ocena w tym zakresie nie jest rzetelna. Zgodzić należy się przy tym ze stanowiskiem skarżącego, że skoro ww. przepisy przewidują, iż zaświadczenie o odbyciu stażu wydaje starosta jako podmiot nadzorujący staż, a organizator stażu, czyli pracodawca wydaje bezrobotnemu opinię o zadaniach realizowanych przez bezrobotnego i zdobytych przezeń w trakcie stażu umiejętnościach, to per analogiam, to beneficjent jako nadzorujący staże winien – po uzyskaniu opinii pracodawcy, powinien mieć możliwość wydania takiego zaświadczenia uczestnikom. Reasumując należy uznać, że z tego tytułu niezasadnie z naruszeniem powołanych przepisów, umniejszono punktację wniosku skarżącego o 1 pkt. Sąd nie podzielił natomiast zarzutu nr 4 skargi związanego również z kryterium Nr 1 "Adekwatność doboru celów projektu" dot. zadania nr 10. Należy wskazać, że w złożonym wniosku, w ramach zadania 10, wnioskodawca zaplanował indywidualne wsparcie mentora w wymiarze średnio 4 godzin na osobę. Ekspert, w ocenie merytorycznej wniosku, uzasadnił odjęcie 1 punktu w ramach kryterium nr 1, wyjaśniając ideę mentoringu. Wskazał, że jest to długoterminowa relacja między osobą o większym bagażu doświadczeń z osobą o mniejszych kompetencjach lub krótszym stażu pracy. Stąd stwierdził, że zaplanowane wsparcie jest nieadekwatne w kontekście istoty mentoringu i powinno zostać usunięte z realizacji projektu lub wydłużone do co najmniej 3 miesięcy przy zachowaniu wskazanej liczby godzin na miesiąc. Skarżący nie zgodził się z tak dokonaną oceną eksperta, polemizując z nią w ten sposób, że organ błędne przyjął, iż liczba godzin mentoringu, zaproponowana we wniosku, przypadająca na osobę jest niewystarczająca. Wskazał, że ani regulamin wyboru projektów, ani wytyczne ministra nie przewidują definicji mentoringu, nie precyzują czasu jego trwania, a wymiar czasowy mentoringu zaproponowany przez skarżącego jest w pełni wystarczający w świetle założeń projektu. Zdaniem skarżącego, organ nie wziął pod uwagę, że założeniem mentoringu nie jest powielanie wcześniejszych form wsparcia uczestników projektu, lecz ich uzupełnianie przez koncentrowanie się na konkretnych wyzwaniach uczestników projektu. Dokonując kontroli sądowoadministracyjnej w zakresie dokonanej przez eksperta ww. oceny merytorycznej projektu, podtrzymanej jako prawidłowej przez KO, Sąd stwierdził, że wbrew twierdzeniom skargi ocenie tej nie można postawić zarzutu niezgodności z zasadą przejrzystości i rzetelności. Faktycznie, zgodnie z twierdzeniami skargi, regulamin wyboru projektów nie zawiera definicji mentoringu, niemniej jednak mentoring jest pojęciem powszechnie znanym, a ocena merytoryczna wniosku w tym zakresie została dokonana w zgodzie z zasadami doświadczenia życiowego i dostępnej ekspertowi wiedzy na temat mentoringu. Wyjaśnienie przezeń tego pojęcia nie odbiegało zaś od powszechnie znanej definicji językowej. Zgodnie z definicją zawartą w Wielkim Słowniku Języka Polskiego, (dostępnej na stronie internetowej https://wsjp.pl/haslo/podglad/107460/mentoring) mentoring to "wzajemna i oparta na współpracy relacja między osobą o mniejszym doświadczeniu a jej doradcą i opiekunem, który wspiera ją w rozwoju osobistym lub zawodowym". Z założenia zatem mentoring zakłada długotrwałość i indywidualny charakter udzielonego wsparcia. Również strona skarżąca przyznała, zgodnie z ww. definicją, że mentoring stanowi końcowy etap wielomiesięcznej ścieżki uczestników projektu. W uzasadnieniu skargi powołała się na potrzebę nawiązania relacji pomiędzy mentorem a uczestnikiem projektu, jednakże zaprzeczając, w dalszej części uzasadnienia, ogólne idei mentoringu wskazując, że nie wszyscy uczestnicy projektu będą potrzebowali takiego wsparcia. W ocenie Sądu ekspert w uzasadnieniu oceny wniosku zasadnie zauważył, że zgodnie z powszechnie znaną definicją mentoringu, dane wsparcie powinno odbywać się w dłuższym przedziale czasu i regularnie (co najmniej przez 3 miesiące i 4 h/m-c) Wyżej wymienionych założeń, na co zasadnie wskazał ekspert, nie można zrealizować w trakcie 4 godzin wsparcia w ciągu dwóch spotkań. Sąd uznał, że w ten sposób dokonana ocena jest rzetelna, spójna, zawiera przy tym prawidłowe, logiczne wnioski, do których ekspert był uprawniony. Nie można stwierdzić, że organ w sposób dowolny i nieuzasadniony odjął skarżącej w tym zakresie 1 pkt. Zgodnie bowiem z powszechną wiedzą na temat mentoringu, mentor ma na celu rozwijanie umiejętności danej osoby, w danym przypadku umiejętności zawodowych osoby wykluczonej z rynku pracy oraz nauczenie nowych zachowań niezbędnych do powrotu na rynek pracy. Zgodnie z ww. założeniami mentor powinien zatem poznać przyczyny osobiste, społeczne, rodzinne wykluczenia zawodowego danej osoby, co niewątpliwie wymaga regularnych spotkań, w trakcie których nastąpi poznanie uczestnika i wypracowanie w nim motywacji do działania na rynku pracy. Prawidłowo zatem, zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego i dostępnej wiedzy ekspert, a za nim KO stwierdzili, że cel mentoringu nie jest możliwy do osiągnięcia w trakcie przewidzianych we wniosku czterech godzin. Ocena, że 4 godziny mentoringu nie gwarantują wparcia mentora osobie długotrwale przebywającej poza rynkiem pracy, nieposiadającej doświadczenia zawodowego, czy osobie niepełnosprawnej, jest przy tym logiczna, rzetelna i spójna z powszechnie przyjętą definicją pojęcia mentoringu i doświadczeniem życiowym. Organ logicznie wykazał, że w czasie czterech godzin nie można bowiem co do zasady zbudować relacji pomiędzy mentorem a uczestnikiem projektu. Podzielić należy wątpliwość co do możliwości stworzenia tego rodzaju rzeczywistego wsparcia w trakcie czterech godzin wsparcia w ciągu dwóch spotkań. Co więcej, sam skarżący we wniosku wskazywał, że mentoring jako "specyficzna forma pomocy i wspierania w trudnych sytuacjach życiowych i zawodowych (...) będzie polegał na indywidualnych spotkaniach i zbudowaniu relacji uczestnika projektu z mentorem (...)" (str. 16 wniosku). Sam więc - co trafnie dostrzegła komisja odwoławcza - zaproponował we wniosku definicję mentoringu, która, zdaniem Sądu, nie odbiega od przywołanego już słownikowego wyjaśnienia znaczenia tego wyrażenia. Sąd uznał, że w ten sposób dokonana ocena jest rzetelna, spójna, zawiera przy tym prawidłowe, logiczne wnioski, do których ekspert był uprawniony. Nie można stwierdzić, że organ w sposób dowolny i nieuzasadniony odjął skarżącej w tym zakresie 1 pkt. Podsumowując dotychczasowe rozważania Sąd pragnie zaznaczyć, że biorąc pod uwagę stwierdzone, a opisane wyżej, uchybienia (naruszenie art. 45 § 1 ustawy wdrożeniowej) - brak rzetelności uzasadnienia oceny wniosku w zakresie oceny spełnienia wymagań kryterium 1. co do wymogów wobec kadry projektowej (1 pkt) oraz właściwego podmiotu do wydania zaświadczeń (1 pkt) prowadzi do wniosku, że skarżący przy ocenie wymogów kryterium 1. powinien uzyskać 7 pkt (przyznano 5). To zaś powodowałoby spełnienie minimalnych wymagań uzyskania 70% z maksymalnej liczby punktów (10). Nie zmienia to jednak całościowej oceny Sądu, że skargę na gruncie art. 73 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej należało oddalić, albowiem Sąd nie stwierdził, bacząc na pozostałe uchybienia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. Zasadnicze znaczenie ma bowiem, stwierdzone przy ocenie projektu, a następnie w orzeczeniu KO było umniejszenie punktacji (o 4 pkt na 10) w zakresie kwestionowanego przez skarżącego zarzutu nr 5 w ramach Kryterium nr 4 "Zaangażowanie potencjału kadrowego i technicznego wnioskodawcy lub partnerów (jeśli dotyczy)". Należy wskazać, że w pkt 3.6 pn. "Potencjał i doświadczenie Wnioskodawcy i Partnerów (jeśli dotyczy)" zawartym we wniosku wskazano jako "kluczowe osoby do zadań merytorycznych: partnerzy stale współpracują z wykwalifikowanymi i doświadczonymi specjalistami w tym m.in. U. N. – pośrednik, coach, I. D. – doradca zawodowy, K. O. – doradca prawny, M. M. – psycholog, C. N. – trener, jobcoach". Oceniający wskazał jednakże, że w budżecie większość osób zatrudniona jest na umowy cywilnoprawne, co nie daje gwarancji zatrudnienia wskazanych osób. Z kolei KO w zaskarżonym orzeczeniu powołując ów zapis wniosku w zakresie kadry merytorycznej organ stwierdził, że nie daje on osobie oceniającej gwarancji kontynuacji współpracy (z ww. osobami) w ramach projektu. Stała współpraca nie jest bowiem – jak wskazano – równoznaczna z jej nieprzerwaną kontynuacją. Treść zaś wniosku musi być jednoznaczna dla osoby oceniającej i nie może zawierać sformułowań, które mogą być interpretowane na różne sposoby. Organ przypomniał, że zgodnie z Regulaminem wyboru projektów "w ramach potencjału kadrowego należy wskazać sposób jego wykorzystania w ramach projektu tj. wskazać kluczowe osoby, które zostaną zaangażowane do realizacji projektu oraz ich planowaną funkcję w projekcie wraz z syntetycznym opisem doświadczenia. Należy też wskazać w szczególności osoby stale współpracujące i planowane do oddelegowania do projektu. Dotyczy to w szczególności osób zatrudnionych na umowę o pracę oraz trwale współpracujących z wnioskodawcą np. w przypadku wolontariusza – na podstawie umowy o współpracy, a nie tych, które wnioskodawca dopiero chciałby zaangażować (np. na umowę zlecenie), ponieważ w takich przypadkach może obowiązywać konkurencyjna procedura wyboru (zasada konkurencyjności lub prawo zamówień publicznych). We wniosku należy wskazać w szczególności osoby stale współpracujące z Wnioskodawcą. KO cytując zapisy pkt 5.1.1. wniosku "Planowane wydatki w ramach projektu w PLN" odnośnie opisu poszczególnych wydatków na wynagrodzenie i formy współpracy z merytoryczną kadrą projektową (psycholog, trener, coach, mentor – umowy zlecenia) uznał, że wnioskodawca nie zastosował się do ww. zapisów Regulaminu i nie dał gwarancji, że wnioskodawca współpracuje na stałe z osobami wymienionymi jako potencjał merytoryczny, a jest dopiero na etapie ich poszukiwania. W konsekwencji uznał, mając też na względzie zapisy pkt 3.5 wniosku, gdzie ujęto wymogi co do kadry merytorycznej projektu, że brak informacji o konkretnych osobach odpowiedzialnych za realizację poszczególnych zadań wpływa na ocenę zdolności zespołu projektowego. KO zaznaczyła, że wskazanie w treści wniosku dokładnych informacji, które z osób na stale współpracujące z wnioskodawcą zostaną oddelegowane do realizacji projektu stanowiłoby zapewnienie, że osoby te są znane wnioskodawcy. Zdaniem sądu okoliczność, że wnioskodawca w swoim wniosku o dofinansowanie nie przekonał eksperta do przyznania wyższej (najwyższej) oceny nie jest argumentem za uznaniem, że ocena przyznana została z naruszeniem przez organ reguł regulujących procedurę konkursową. Nieadekwatność zastosowanej we wniosku argumentacji, czy sformułowań obciąża bowiem wyłącznie podmiot wnioskujący o przyznanie dofinansowania. Strona skarżąca zarzuciła ocenie kryterium nr 4 naruszenie art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez dokonanie oceny wniosku w sposób nieprzejrzysty i nierzetelny polegający na: - uznaniu, iż użycie przez skarżącego określenia "m.in." w zdaniu "Kluczowe osoby do zadań merytorycznych: Partnerzy stale współpracują z wykwalifikowanymi i doświadczonymi specjalistami, m.in.: (wymieniono ww. 5 osób...) " nie daje osobie oceniające gwarancji kontynuacji tej współpracy w ramach projektu, podczas gdy brak jakiegokolwiek logicznego uzasadnienia by z określenia "między innymi" wywodzić takie wnioski; - uznaniu, że skarżący nie mógłby zastosować umów zlecenia wobec części specjalistów, zaangażowanych w realizację projektu, podczas gdy zakaz taki nie wynika ani Regulaminu, ani z Wytycznych MFiPR; - niewzięcie pod uwagę, że 2 z 5 osób merytorycznego potencjału kadrowego wymienionego we wniosku (tj. I. D. i M. M.) miałyby być zaangażowane w realizację projektu nie w oparciu o umowy zlecenia, lecz odpowiednio jako osoba samozatrudniona będąca partnerem projektu oraz jako trwale współpracujący wolontariusz, co znalazło wyraz w budżecie projektu i uzasadnieniu wydatków – określonych we wniosku oraz zostało podniesione w proteście skarżącego. Odnosząc się do powyższego zarzutu Sąd pragnie wskazać, że wydając informację o negatywnej ocenie o dofinansowanie projektu organ nie naruszył prawa w taki sposób, aby naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Choć rację ma skarżący, że organ w uzasadnieniu niewłaściwe odczytał znaczenie pojęcia "m.in.", które według słownika języka polskiego oznacza " wyrażenie informujące o tym, że oprócz wymienionych rzeczy, osób, sytuacji itp. istnieją też inne, odnoszące się do tego, o czym mowa", niemniej jednak naruszenie to nie powoduje, że można zarzucić ww. ocenie nierzetelność. Ocena kryterium nr 4 zawiera bowiem uzasadnienie, iż skoro większość osób wskazanych we wniosku jako potencjał merytoryczny zatrudniono w ramach umowy zlecenia, a w Regulaminie wyboru projektów określono, że należy wskazać osoby na stałe współpracujące i planowane do oddelegowania do projektu, nie można przyznać punktów za ten potencjał merytoryczny, w przypadku gdy nie ma pewności, czy wykazane osoby będą faktycznie realizowały wsparcie w sposób trwały (stały). Należy podkreślić raz jeszcze, że to w interesie wnioskodawcy jest przedstawić projekt (wniosek) w taki sposób, aby przekonać ekspertów, że właśnie ten projekt jest najlepszy. Niepełność projektu i zawartej w jego uzasadnieniu argumentacji, jego wady bądź nietrafione lub nieprzekonujące zapisy nie mogą być podstawą skutecznej skargi sądowej. W ocenie Sądu prawidłowo oceniający i KO uznały, że wniosek nie spełnia kryterium merytorycznego nr 4 "Zaangażowanie potencjału kadrowego i technicznego wnioskodawcy lub partnerów", za które wnioskodawca mógł uzyskać maksymalnie 10 pkt, a uzyskał 6 pkt. We wniosku, w opisie sposobu zarządzania projektem, w tym potencjałem finansowym, kadrowym i technicznym wskazano jedynie: "kluczowe osoby do zadań merytorycznych: partnerzy stale współpracują z wykwalifikowanymi i doświadczonymi specjalistami, m.in. U. N. – pośrednik, coach, I. D. – doradca zawodowy, K. O. – doradca prawny, M. M. – psycholog, C. N. – trener, jobcoach". Organ w ocenie merytorycznej wyjaśnił, że w budżecie większość osób wskazanych jako potencjał merytoryczny zatrudniono w ramach umowy zlecenia, a w Regulaminie wyboru projektów jednoznacznie wskazano na "...w szczególności osoby na stałe współpracujące i planowane do oddelegowania do projektu. Dotyczy to w szczególności osób zatrudnionych na umowę o pracę oraz trwale współpracujące z wnioskodawcą np. w przypadku wolontariusza – na podstawie umowy o współpracy, a nie tych które wnioskodawca dopiero chciałby zaangażować (np. na umowę zlecenie)". Dodatkowo z Regulaminu wynika, że w przypadkach, o których mowa powyżej może obowiązywać konkurencyjna procedura wyboru (zasada konkurencyjności lub prawo zamówień publicznych). Jednocześnie w Regulaminie wskazano, że kryterium to jest weryfikowane przede wszystkim w oparciu o zapisy pkt 3.6. wniosku. Sąd stwierdza, że faktycznie taki zapis Regulaminu, który przytoczył organ istnieje i jest w nim mowa o "stałej współpracy". Pojęcie "stała" zgodnie z Wielkim słownikiem języka polskiego PAN (dostępny na stronie internetowej https://wsjp.pl/) oznacza element stały, trwały, zachowujący zawsze swoją niezmienność wśród elementów zmiennych w danej dziedzinie w danym zjawisku. Synonimem pojęcia "stałego" jest pojęcie "nieprzerwanego". Z pkt 3.6 wniosku wyłania się zaś obraz, że skarżące Stowarzyszenie nie posiada zasobów ludzkich (potencjału kadrowego) do zadań merytorycznych projektu. Wprawdzie wyjaśniło, że jako organizacja pozarządowa działa od 2019 r. z wpisem do RIS (Rejestr Instytucji Szkoleniowych) i KRAZ (Krajowy Rejestr Agencji Zatrudnienia) i posiada doświadczenie dzięki realizacji m.in. jako Lider w [...] (pkt 3.8), jak i jako podwykonawca w ramach projektów EFS, w których liderem był P. R. [...] (3 projekty), to nie zmienia oceny, że w zakresie przedstawienia potencjału kadry merytorycznej w zgodzie z zasadami przejrzystości, rzetelności i bezstronności oceniły, że skarżące Stowarzyszenie wymogom kryterium 4. nie sprostało. W pkt 3.6 wniosku określającym m.in. potencjał i doświadczenie wnioskodawcy i partnerów wskazano, że wymieniona jako jedna z kluczowych osób w ramach kadry merytorycznej I. D. (Edugraf) działa od 2020 r. jako instytucja rynku pracy i firma doradczo-szkoleniowa z wpisem do RIS i KRAZ, posiada certyfikat VCC – doradca zawodowy oraz 20-letnie doświadczenie w działalności związanej z organizacją usług szkoleniowych, a jako podwykonawca przeprowadziła 600 h indywidualnego doradztwa zawodowego z opracowaniem IPD (IPD/IŚR dla 150 osób. Zwrócić należy niemniej uwagę, na co wskazywało KO odnosząc się do oceny projektu, że w pkt 5.1.1 pn. "Planowane wydatki w ramach projektu" jako formę współpracy przyjęto umowy zlecenia. Równocześnie w pkt 5.2 Uzasadnienie kosztów wskazano, że celem zlecenia jest realizacja najwyższej jakości szkoleń merytorycznych dobieranych zgodnie ze zdiagnozowanymi potrzebami, potencjałem i IŚR każdego UP (...). Dalej wskazano, że jako usługi zlecone zostaną również zrealizowane pozycje dot. zaangażowania na podst. umów zlecenia. Powyższe wynika z faktu, że definicja personelu zamieszczona w Wytycznych dotyczących kwalifikowalności wydatków na l. 2021-2027 nie obejmuje osób zatrudnionych na umowy cywilnoprawne, w związku z czym angażowanie osób na podstawie umów zlecenie traktowane jest jako usługi zlecone. W kontekście powyższych zapisów wniosku Sąd pragnie przypomnieć, że w ramach definicji kryt. 4 "Zaangażowanie potencjału kadrowego i technicznego wnioskodawcy lub partnerów (jeśli dotyczy) wskazano, że w ramach tego kryterium przeprowadzana jest ocena potencjału kadrowego wnioskodawcy i partnerów i sposobu jego wykorzystania w ramach projektu tj.: ocenie podlega wykorzystanie kluczowych osób, które zostaną zaangażowane do realizacji projektu oraz ich planowane funkcje w projekcie (maks. 8 pkt, przy czym 5 pkt za zaangażowanie do zadań merytorycznych w projekcie oraz 3 pkt za zaangażowanie do zadań rozliczanych za pomocą kosztów pośrednich m.in. rozliczanie projektu). Jednocześnie w definicji kryterium 4. Regulamin określa, że należy wskazać w szczególności osoby na stałe współpracujące i planowanie do oddelegowania do projektu, co dotyczy w szczególności osób zatrudnionych na umowę o pracę oraz trwale współpracujących z wnioskodawcą np. w przypadku wolontariusza – na podstawie umowy o współpracy, a nie tych które wnioskodawca dopiero chciałby zaangażować (np. na umowę zlecenie), ponieważ w takich przypadkach może obowiązywać konkurencyjna procedura wyboru (zasada konkurencyjności lub prawo zamówień publicznych). Z wniosku wynika zatem jasno, że wszystkie zadania merytoryczne w ramach projektu będą realizowane na podstawie umów zlecenia, a jedynie w przypadku zad. 4. formą tą będzie wolontariat (nie uwzględniając zad. 8. staże). Okoliczność, że Stowarzyszenie posiada wpis do Rejestru Instytucji Szkoleniowych oznacza zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, że wpis do RIS jest niezbędny, aby instytucja szkoleniowa mogła uzyskać zlecenie na prowadzenie szkoleń dla osób bezrobotnych i poszukujących pracy. Powyższe potwierdza, że szkolenia prowadzone są na podstawie umów zlecenia. Zważywszy, że organ uzasadnił odjęcie 4 pkt za kryterium merytoryczne 4. w ten sposób, że nie można przyznać maksymalnej ilości punktów za potencjał merytoryczny w przypadku, gdy nie ma pewności, czy wykazane osoby będą faktycznie realizowały wsparcie w sposób trwały uznać należy, stanowisko to za prawidłowe. Z przytoczonych powyżej zapisów wniosku wynika bowiem, że kluczowe osoby do zadań merytorycznych w projekcie, a będące partnerami (ww. 5 osób) miałyby realizować projekt w oparciu o umowy zlecenia. Zważywszy, że z istoty umowy zlecenia co do zasady nie wynika jej trwałość, to uprawniało organ związany wyjaśnieniami zawartymi we wniosku do zmniejszenia wnioskodawcy punktów za to kryterium, które zgodnie z Regulaminem konkursu wyraźnie premiowało trwałość współpracy. W Regulaminie wskazano wyraźnie, że pożądane były "w szczególności" (a więc według Słownika Języka Polskiego "zwłaszcza", "głównie", "przede wszystkim") osoby zatrudnione na umowę o pracę oraz trwale współpracujące z wnioskodawcą np. w przypadku wolontariusza – na podstawie umowy o współpracy, a nie takie, które wnioskodawca dopiero chciałby zaangażować (np. na umowę zlecenie). Stowarzyszenie nie wykazało zaś owej trwałości współpracy. Sąd przy tym pragnie podkreślić, że samo w sobie działanie w partnerstwa przy realizacji projektów w oparciu o umowy zlecenie z osobami odpowiadającymi za merytoryczna realizację zadań jest oczywiście dopuszczalną i znaną powszechnie praktyką, to nie zmienia oceny, że to rolą strony było wykazanie we wniosku projektowym, że owo związanie w ramach potencjału kadrowego ze specjalistami nie ma charakteru incydentalnego, lecz – jak wymagał tego Regulamin wyboru projektów w kryt. 4 – oznacza stałą współpracę i planowane oddelegowanie do projektu. Tego zaś – co słusznie przyjęto zabrakło. Zasadnie zatem organ ocenił, że skoro Stowarzyszenie wskazało we wniosku jako kluczową merytoryczną kadrę projektową osoby angażowane na podstawie umowy zlecenia lub wolontariacko, a nie zatrudnione na umowę o pracę, czy stale współpracujące (okoliczności tej nie wykazano) zasadnie przyjęto, że brak jest podstaw do premiowania punktowego w omawianym zakresie, a tym sam tym powoduje negatywną ocenę merytoryczną wniosku. Zasadnie również organ oceniono, że wniosek ujawniający w pkt 3.6 i 5.1 i 5.2, że psycholog M. M. ma podjąć współpracę na zasadzie wolontariatu, nie gwarantuje stałej współpracy w projekcie. Z ustawowej bowiem definicji wolontariusza, zawartej w art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie wynika, że wolontariusz oznacza osobę fizyczną, która ochotniczo i bez wynagrodzenia wykonuje świadczenia na zasadach określonych w ustawie. Zgodnie z art. 44 ww. ustawy podstawą współpracy pomiędzy wolontariuszem a organizacją pozarządową jest porozumienie. Podobnie zaś przy współpracy w oparciu o umowę zlecenia do wykazania stałej współpracy koniecznym byłoby wykazanie się umową o współpracy, jak stanowi definicja kryterium 4. zawarta w Regulaminie. Zdaniem Sądu eksperci organu pozostawali w ramach ich kompetencji uznając, że strona nie wykazała przekonująco w swym wniosku, że osoby te pracują i będą trwale współpracować przy realizacji projektu. Nie jest rolą organu - a tym bardziej Sądu – wskazywać jakie argumenty należy wskazać we wniosku, aby przekonać organ do swoich racji. Należy raz jeszcze wskazać na ciężar obowiązku wykazania spoczywający na skarżącym. To bowiem wnioskodawca był zobligowany do takiego wypełnienia wniosku, aby wynikało z niego, że osoby współpracujące przy realizacji projektu będą współpracowały na stałe. To zaś nie wynika z treści wniosku. W ocenie Sądu istniały zatem podstawy do tego, aby uznać, że skarżący nie uwiarygodnił, że osoby, które miałyby zostać zatrudnione do realizacji projektu będą gwarantowały stałą współpracę. Nieprzekonujące opisanie we wniosku trwałości współpracy kadry merytorycznej skutkować musiało zmniejszeniem ilości punktu o 4 pkt w ramach kryterium nr 4. Końcowo odnosząc się zaś do zarzutów skargi dotyczących tego, że w innym konkursie, bądź nawet w tej samej procedurze konkursowej, organ dokonał odmiennej oceny poszczególnych wniosków, z niekorzyścią dla strony skarżącej Sąd zauważa, że w niniejszym postępowaniu nie mógł dokonać oceny projektów innych wnioskodawców w ramach tego samego działania, do którego zgłoszono wniosek skarżącego. Sąd dokonuje bowiem jedynie kontroli uzasadnienia rozstrzygnięcia dotyczącego skarżącego i nie ma kompetencji do analiz krzyżowych wniosków (i ich ocen). Podsumowując, Sąd uznał, że ocena w zakresie zakwestionowanym w skardze naruszała prawo jedynie w zakresie uzasadnienia pomniejszenia oceny z w ramach kryterium 1 w zakresie przedstawionym powyżej. Zważywszy, że ocena w zakwestionowanym zakresie kryterium 4. nie naruszała prawa, a wniosek nie uzyskał wymaganej minimalnej liczby 7 punktów w przypadku kryterium nr 4 (a 6) Sąd, na podstawie art. 73 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, oddalił skargę. Stwierdzone bowiem naruszenie prawa nie miało istotnego wpływu na łączny wynik oceny wniosku.