III SA/Po 246/08

Dnia 17 września 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Sędziowie NSA Tadeusz M. Geremek WSA Mirella Ławniczak (spr.) Protokolant: sekr. sąd. Damian Wojtkowiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2008 roku przy udziale sprawy ze skargi Cz. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zameldowania oddala skargę /-/.M. Ławniczak /-/ M. Lorych-Olszanowska /-/ T.M. Geremek W dniu [...] roku w B. W. przedłożyła w Urzędzie Miasta P. druk zgłoszenia pobytu jej męża B. W., celem jego zameldowania na pobyt stały w P., przy ulicy [...]. Wobec faktu, iż dane zgłoszone przy zameldowaniu budziły wątpliwości przeprowadzono postępowanie administracyjne i zgodnie z treścią art.61 § 4 Kpa powiadomiono o jego wszczęciu B. W., B. W. i C. K. W toku przeprowadzonego postępowania ustalono, iż spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w P. przysługuje C. K. W lokalu tym zameldowane były następujące osoby C. K., J. O., D. O., M. O., B. W., P. W. B. W. w mieszkaniu tym wraz z żoną B. i synem P. przebywał na stałe od marca 2007 roku. Tam też sypia, stołuje się i posiada swoje rzeczy osobiste. Przeprowadzona wizja lokalowa, treść zeznań świadków i treść informacji przekazanej przez Naczelnika Sekcji Prewencji Komisariatu Policji P. dowiodły zdaniem organu, że B. W. od marca 2007 roku zamieszkuje w przedmiotowym lokalu i prowadzi tam wspólne gospodarstwo domowe ze swoją żoną i synem. Wobec powyższego decyzją z dnia [...] roku, o Nr [...] organ orzekł o zameldowaniu B. W. pod wskazanym adresem. W sentencji decyzji wskazano na treść art. 47 ust. 2 Ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. – o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity Dz.U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zmianami). Uzasadniając podstawę materialno-prawną wyjaśniono, iż organ zobligowany był do zastosowania tegoż artykułu wobec braku potwierdzenia na formularzu zgłoszenia pobytu stałego faktu przebywania B. W. przez osobę posiadającą tytuł prawny do lokalu tj. C. K. W uzasadnieniu organ wywiódł, iż meldunek nie może być mylony z uzyskaniem prawa do zamieszkiwania w lokalu, które to prawo związane jest z własnością lokalu, najmem lub posiadaniem innych praw o charakterze majątkowym. W odwołaniu od decyzji organu I instancji C. K. podniósł, iż B. W. nie uzgodnił z nim warunków, na jakich ma się zameldować, nie reguluje płatności za lokal, a ponadto zdaniem odwołującego niezasadnym jest jego zameldowanie przy ul. [...], skoro posiada inny lokal na Os [...] w P. Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...] roku, o Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta. W odniesieniu do zarzutów zawartych w treści odwołania wskazano, iż skoro B. W. faktycznie zamieszkuje w spornym lokalu to dokonanie czynności zameldowania w tym miejscu jest potwierdzeniem istniejącego stanu rzeczy i kwestie osobiste oraz związane z własnością lokalu nie mogą być uwzględnione. Dodatkowo wskazał, iż kwestia uprawnień własnościowych B. W. do lokalu nie ma znaczenia w świetle orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 roku, sygn. akt K 20/01, w którym Trybunał uznał przepis art. 9 ust. 2 Ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych za niezgodny z art. 52 ust. 1 i art. 83 w zw. z art. 2 oraz art. 7 i 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. C. K. zaskarżył decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze podniósł, iż organ niezasadnie oparł się na żądaniu B. W. o zameldowanie B. W., skoro nie dysponuje ona żadnym tytułem prawnym do lokalu. Podkreślił, iż także B. W. nie dysponuje żadnym dokumentem umożliwiającym mu potwierdzenie pobytu w przedmiotowym lokalu; na poparcie swoich argumentów przytoczył sentencje wybranych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy zajął stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie mogła odnieść skutku. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontrolując zaskarżoną decyzję uznał, iż nie narusza ona przepisów prawa materialnego, a także nie narusza przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszym postępowaniu niespornym jest, iż spółdzielcze prawo do lokalu przysługuje wyłącznie C. K. Zgodnie z art. 9 ust. 2a ustawy o ewidencji ludności przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 3 miesiące należy przedstawić potwierdzenie pobytu w lokalu osoby zgłaszającej pobyt stały lub czasowy trwający ponad 3 miesiące, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu.(....) To C. K. w świetle powyższego unormowania był osobą uprawnioną do potwierdzenia pobytu osoby meldującej się i jak słusznie skarżący zauważył nie była nią B. W. Jednakże przedstawienie potwierdzenia przez osobę uprawnioną nie jest przesłanką konieczną zameldowania. Bowiem w przypadku tegoż postępowania chodzi włącznie o to, czy dane przedstawione przez osobę zgłaszająca swój pobyt są zgodne z rzeczywistością i czy nie budzą wątpliwości. W szczególności dotyczy to faktu zamieszkiwania pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania, bo to te okoliczności rodzą obowiązek zameldowania. Wykonanie tego obowiązku polega na zgłoszeniu wymaganych danych (art. 9 ust. 1 i art. 10 Ustawy o ewidencji ludności) właściwemu organowi. Zgodnie z treścią § 2pkt 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 grudnia 2002 r. - W sprawie zgłaszania i przyjmowania danych niezbędnych do zameldowania i wymeldowania oraz prowadzenia ewidencji ludności i ewidencji wydanych i utraconych dowodów osobistych (Dz. U. z 2002 r., Nr 236, poz. 1999) – osoba zobowiązana do zameldowania przedstawia zaświadczenie o wymeldowaniu się z poprzedniego miejsca pobytu oraz zgłasza dane, o których mowa w art. 11 ust. 1 ustawy ewidencji ludności poprzez wypełnienie i podpisanie formularza zgłoszenia pobytu stałego. Jak wyżej wskazano B. W. nie mogła żądać zameldowania B. W., bo do tego zobowiązany był on osobiście, ale mogła w świetle art. 11 ust. 2 cytowanej ustawy jako członek rodziny dokonać zgłoszenia danych, o których mowa w art. 11 ust. 1 w zastępstwie B. W. Lektura akt dowodzi, iż dokonała takiego zgłoszenia, dodatkowo składając oświadczenie z dnia 10 lipca 2007 r. (k. 6 akt sprawy). Pomimo więc błędnego sformułowania organu, iż postępowanie wszczęto na żądanie B. W. w istocie żądanie to było żądaniem B. W. Pomimo więc, iż B. W. nie uczynił tego osobiście, to praktykę zgłoszenia danych w jego imieniu przewiduje cytowany artykuł 11 ust. 2 Ustawy o ewidencji ludności. Obowiązek meldunkowy wynika wprost z przepisów ustawy i nie wymaga konkretyzacji w drodze decyzji. W sytuacji więc, gdy zgłoszone dane nie budzą wątpliwości organ dokonuje rejestracji w formie czynności materialno-technicznej rodzącej skutki prawne, niemniej ustawa przewiduje w art. 8 ust. 2, art. 15 ust. 2, art. 47 ust. 2 wyjątki od tej zasady dopuszczające wydanie decyzji. W niniejszym postępowaniu mamy do czynienia z sytuacją przewidzianą art. 47 ust. 2 .Organ bowiem zgodnie z tym przepisem badał w postępowaniu administracyjnym wątpliwości zameldowania dotyczące braku przy rejestracji potwierdzenia uprawnienia do przebywania w lokalu dokonanego przez właściciela. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie pominął tej istotnej dla sprawy okoliczności i nie dokonał prostego postępowania rejestracyjnego, ale rozstrzygnął w drodze decyzji i według reguł ogólnego postępowania administracyjnego o tym, czy zachodzą przesłanki materialnoprawne zameldowania. Prawidłowo więc Prezydent Miasta ocenił, że zgłoszenie pobytu stałego, nie zawierające potwierdzenia pobytu zgodnego z treścią art. 9 ust. 2 a ustawy o ewidencji ludności, wypełnia przesłankę określoną w art. 47 ust. 2 ustawy, powodując konieczność przeprowadzenia w sprawie postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez właściwy organ gminy w drodze decyzji administracyjnej. W niniejszej sprawie przeprowadzono postępowanie dowodowe z zachowaniem wymagań art. 7 i 77, a rozstrzygając organy nie dokonały naruszenia art. 80 Kpa i słusznie oceniły, że B. W. faktycznie przebywa w lokalu przy ulicy [...], a ta kwestia była decydującą o zameldowaniu. Podkreślić w tym miejscu należy, iż sam skarżący faktu tego nie kwestionował, stwierdził jedynie dopiero na rozprawie przez Sądem, iż B. W. wyprowadził się "na dziko". Ta kwestia jednakże nie znalazła odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym, bowiem w toku postępowania przed organem I instancji w trakcie przesłuchania zeznał, iż w ogóle nic mu nie wiadomo o pobycie B. W. w mieszkaniu, jak również nie zauważył jego rzeczy osobistych. Natomiast w odwołaniu od decyzji I instancyjnej podał, że o tym, iż do jego mieszkania w ubiegłym roku wprowadził się B. W. "dowiedział się" z Urzędu Meldunkowego. C. K. podkreślił w odwołaniu, iż B. W. chce się zameldować bez uzgodnienia z nim warunków. Z akt postępowania nie wynika, aby pomiędzy stronami prowadzone było jakiekolwiek postępowanie z zakresu stosunków cywilnoprawnych, których elementem jest uprawnienie do używania lokalu. Skarżący ani w odwołaniu ani w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie podnosił, iż nastąpiło naruszenie posiadania, czy też miru domowego przez B. W. Twierdzenie skarżącego, iż zięć przebywa w spornym lokalu bez uzgodnienia z nim warunków oraz bez regulowania w sposób należyty opłat za mieszkanie nie stanowią okoliczności, które mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Rozwiązaniu tych problemów służą bowiem inne środki. W tym stanie rzeczy uzasadniona jest ocena, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na mocy art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. /-/M. Ławniczak /-//M. Lorych-Olszanowska /-/-/ T.M. Geremek KS D