III SA/Po 249/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Maria Kwiecińska ( spr.) Sędzia WSA Beata Sokołowska As. sąd. Szymon Widłak Protokolant : ref. staż. Katarzyna Skrocka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 listopada 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi Spółki "A" w P. na postanowienie Wojewody z dnia [...]r. [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] znak: [...]; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. /-/Sz. Widłak /-/M. Kwiecińska /-/B. Sokołowska WSA/wyr.1 – sentencja wyroku Prezydent Miasta P. postanowieniem z dnia [...] roku, Nr [...], działając na podstawie art. 219 k.p.a. w związku z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm. ) odmówił Spółce "A" z siedzibą w P. wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu numer [...] w budynku położonym przy ulicy [...] w P. W uzasadnieniu decyzji podano, że wymieniony budynek wznoszony na podstawie pozwolenia na budowę Nr [...] z [...] r. nie uzyskał dotąd decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, wymagane dla obiektów tej kategorii. Ponadto organ administracji powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 lipca 2001 roku (ONSA102/3/2003) , w którym to orzeczeniu zawarto tezę ,że wydanie zaświadczenia o spełnieniu wymagań samodzielności lokalu może nastąpić dopiero po dopuszczeniu do użytkowania budynku , w którym lokal jest usytuowany. Spółka "A" w P. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając, iż uzyskanie pozwolenia na użytkowanie jest wprawdzie warunkiem wystarczającym ale nie koniecznym do uzyskania zaświadczenia o samodzielności lokalu. Decyzja o pozwoleniu na użytkowanie zapada w odrębnym postępowaniu, które nie ma charakteru wpadkowego dla postępowania w sprawie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu i ustawodawca nie wymaga dołączenia takiej decyzji do wniosku o wydanie zaświadczenia. Nadto odwołujący się podkreślił, iż załączone do wniosku dokumenty jednoznacznie przesądzają, iż lokale mieszkalne nadają się na stały pobyt ludzi. Wojewoda postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy postanowienie organu administracji pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 2 ust 2 ustawy z dnia 24 czerwca 2000 o własności lokali samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona stałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Zdaniem organu drugiej instancji "zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych" może być spełnione w odniesieniu do lokalu mieszkalnego dopiero wówczas, gdy udzielone zostanie pozwolenie na użytkowanie budynku. Także w orzeczeniu Wojewody przywołano tezę zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 lipca 2001 r. W skardze na powyższe postanowienie Spółka "A"w P. zarzucało naruszenie art. z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali ( t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm. ) poprzez uznanie, że warunkiem koniecznym do wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu jest posiadanie pozwolenia na użytkowanie budynku, w którym lokal się znajduje i wnosiło o zmianę zaskarżonego postanowienia i uchylenie postanowienia organu pierwszej instancji, podnosząc argumenty tożsame z argumentami zażalenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Dodatkowo podkreślono , iż z przepisu art. 2 ust 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali wynika ,że samodzielność lokali można stwierdzić w budynku istniejącym, a za obiekt legalnie istniejący uważa się obiekt, którego zakończenie zgłoszone zostało do organu nadzoru budowlanego, bądź gdy inwestor uzyskał ostateczną decyzje o pozwoleniu na użytkowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest zasadna. W świetle postanowień art. 2 ust 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali ( t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm. ) za lokal samodzielny uznaje się wydzieloną trwałymi ścianami w obrębie budynku izbę lub zespół izb przeznaczonych na pobyt stały ludzi , które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio do samodzielnych lokali wykorzystywanych z przeznaczeniem na inne cele niż mieszkalne. Oznacza to, że lokal samodzielny to lokal spełniający wskazane w przepisie wymagania budowlano - techniczne, to jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb, co potwierdza dołączana do wniosku zgodnie z ust. 5 art. 2 wyżej powołanej ustawy, dokumentacja - i z którego można korzystać bez konieczności korzystania z innego samodzielnego lokalu. Są to wymagania wspólne zarówno dla lokali mieszkalnych, tj. służących zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, jak i lokali o innym niż mieszkalne przeznaczeniu i jednocześnie wystarczające dla uzyskania zaświadczenia przewidzianego w art. 2 ust. 3 powołanej ustawy o własności lokali. Ustawa nie przewiduje innych wymagań, koniecznych dla wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu, a w szczególności w postaci przedłożenia przez wnioskodawcę decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku. W tym zakresie skład orzekający w niniejszej sprawie nie podziela poglądy wynikającego z wyroku z dnia lipca 2001 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego w Lublinie, powołanego w obu decyzjach. Zauważyć przy tym należy, że w orzeczeniu tym powołano się na dokonane w postępowaniu administracyjnym czynności dowodowe, a mianowicie oględziny inwestycji, wynik których był sprzeczny z załączoną do wniosku dokumentacją. W niniejszej sprawie o spełnieniu wymagań budowlano - technicznych w odniesieniu do lokali objętych wnioskiem świadczy dołączona do wniosku z dnia [...] roku dokumentacja inwentaryzacyjna dla lokalu, której organy administracji nie zakwestionowały. Starosta był zatem zobowiązany do wydania stosownego zaświadczenia na podstawie art. art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm. ) w związku z art. 217 § 1 i § 2 pkt 1 kpa. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien uwzględnić przede wszystkim materię ustawową regulującą zagadnienia będące przedmiotem niniejszego postępowania i na jej podstawie wydać stosowne orzeczenie . Wskazania co do ponownego rozpoznania sprawy wynikają wprost z powyższych rozważań. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "a" ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postanowiono w myśl art. 200, a o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia w myśl art. 152 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/Sz. Widłak /-/M. Kwiecińska /-/B. Sokołowska