III SA/Po 250/12

Dnia 24 maja 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędziowie WSA Barbara Koś ( spr.) WSA Małgorzata Górecka Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka – Nerka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2012 roku przy udziale sprawy ze skargi I. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia 30 listopada 2011 roku nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oddala skargę Decyzją z dnia 10 grudnia 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Poznaniu, działając na podstawie art. 207, art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 47 § 3, art. 51 § 1, art. 53 § 1, § 3 i § 4, art. 54 § 1 pkt 7, art. 63 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), art. 3 ust. 1, art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 102 ust. 1, art. 105, art. 106 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3 poz. 11 z późn. zm.) określił I. N. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą [...] zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Chrysler Grand Voyager w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w dniu 11.03.2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego w G. przesłał dokumenty przekazane przez Wydział Komunikacji Urzędu Miejskiego w G., dotyczące pojazdu marki Chrysler Grand Voyager nr nadwozia [...]. Przedmiotowy pojazd, zarejestrowany w Wydziale Komunikacji Urzędu Miejskiego w G., został zakupiony przez E. W. od I. N., który nie złożył deklaracji uproszczonej AKC-U z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego ww. samochodu osobowego oraz nie uiścił należnej z tego tytułu akcyzy. W związku z powyższym postanowieniem z dnia 31.05.2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Poznaniu wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od nabycia wewnątrzwspólnotowego ww. samochodu osobowego. Na podstawie oględzin przedmiotowego samochodu dokonanych w dniu 8.10.2010 r. przez funkcjonariusza celnego Urzędu Celnego w G. na zlecenie Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu oraz sporządzonej dokumentacji fotograficznej stwierdzono: samochód w stanie nieuszkodzonym, obecność drugiego rzędu siedzeń, pasy bezpieczeństwa w drugim rzędzie siedzeń, miejsce na umieszczenie napojów pasażerów, szyby boczne, samochód wyposażony w przesuwane drzwi z dwóch stron. Pismem z dnia 18.10.2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Poznaniu wezwał stronę do przedłożenia: oświadczenia zawierającego opis stanu technicznego przedmiotowego samochodu (uszkodzenia, brak elementów lub części – pojazd niekompletny, itp.) oraz jego wyposażenia na dzień przemieszczenia z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju; rachunków lub innych dokumentów, dot. ewentualnych napraw i zakupu części, tj. naprawy umożliwiającej dopuszczenie przedmiotowego pojazdu do ruchu na terytorium kraju; oświadczenia dotyczącego daty przemieszczenia ww. pojazdu z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. W dniu 29.10.2010 r. wpłynęło oświadczenie strony, w którym informuje, że samochód będący przedmiotem postępowania był sprawny technicznie, wyposażony w kratkę dzielącą przedział pasażerski od bagażowego, posiadał dwa siedzenia dla kierowcy i pasażera. Zdaniem podatnika, stopień zużycia wnętrza pojazdu świadczył o tym, iż zgodnie z danymi szwedzkiego dowodu rejestracyjnego, był on użytkowany w Szwecji jako samochód ciężarowy. Na terytorium kraju strona nie dokonywała żadnych przeróbek, napraw i w takim samym stanie sprzedała samochód w kraju. Strona nie jest w stanie podać dokładnej daty przemieszczenia. Ponadto strona nadesłała kserokopię faktury VAT-marża nr [...] z dnia 1.07.2009 r., kserokopię nabycia wewnątrzwspólnotowego ww. samochodu oraz kserokopię tłumaczenia z języka szwedzkiego dowodu rejestracyjnego. Następnie organ wskazał, że w myśl art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str, 1, z późn.zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382 z późn. zm.). Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz Ogólnym Regułom Interpretacji Nomenklatury Scalonej zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Zastosowanie odpowiedniej pozycji lub podpozycji wyznaczane jest przede wszystkim na podstawie brzmienia pozycji lub podpozycji oraz uwag do sekcji, działów, pozycji lub podpozycji oraz wszelkich dostępnych danych dotyczących produktu. Zgodnie z wyjaśnieniami do działu 87 Wspólnej Taryfy Celnej (rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej z dnia 23 lipca 1987 r.) pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne (klasyfikowane do pozycji 8703) przeznaczone są zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Pozycja 8703 obejmuje pojazdy mechaniczne różnego typu (łącznie z pojazdami mechanicznymi pływającymi) przeznaczone do przewozu osób, jednakże nie obejmuje pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8702. Pojazdy zaliczane do tej pozycji mogą być wyposażone w silnik dowolnego typu (tłokowy wewnętrznego spalania, elektryczny, turbinę gazową itp). Pojazdy objęte tą pozycją mogą być typu kołowego albo gąsienicowego. Klasyfikacja pewnych pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8703 jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że te pojazdy są głównie przeznaczone do przewozu osób, niż do transportów towarów (pozycja 8704). Przejawem cech zwykle stosowanych do pojazdów, które objęte są tą pozycją są następujące cechy: a) obecność stałych siedzeń, z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwice oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składanych; b) obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; c) obecność przesuwanych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; d) brak stałego panela lub przegrody pomiędzy powierzchnią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). W wyniku analizy materiału dowodowego w niniejszej sprawie, a w szczególności dokumentacji z oględzin, organ stwierdził, że przedmiotowy pojazd marki Chrysler Grand Voyager należy zaklasyfikować do pozycji 8703 jako samochód osobowy przeznaczony zasadniczo do przewozu osób. Zdaniem organu świadczą o tym punkty kotwiące znajdujące się w miejscu tylnych siedzeń, dzięki którym istniała możliwość montażu siedzeń w drugim rzędzie oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa w tylnej części pojazdu. Dodatkowymi elementami wyposażenia przedmiotowego pojazdu świadczącymi o tym, iż jest to samochód osobowy, są uchwyty ręczne zamontowane nad tylnymi drzwiami. Brak jest również stałego panela lub przegrody pomiędzy powierzchnią dla kierowcy i przednim siedzeniem pasażera a przestrzenią tylną. Z analizy cech pojazdu opisanych powyżej wynika, że przedmiotowy samochód odpowiada cechom projektowym wymienionym w Notach Wyjaśniających do pozycji 8703, w związku z tym spełnia wszystkie cechy samochodu osobowego. Biorąc powyższe pod uwagę organ celny stwierdził, że przedmiotowy samochód winien być klasyfikowany do kodu CN 8703, zatem jego nabycie wewnątrzwspólnotowe podlega obowiązkowi zapłaty akcyzy na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym. W końcowej części uzasadnienia organ przedstawił sposób obliczenia zobowiązania podatkowego, przyjmując jako podstawę opodatkowania średnią wartość rynkową podobnego pojazdu zarejestrowanego w kraju aktualną w lipcu 2010 r. ([...] zł brutto, tj. [...] zł netto). W odwołaniu od powyższej decyzji I. N., działający przez pełnomocnika – radcę prawnego, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych niezbędnych dla wyjaśnienia sprawy oraz błędne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę wydanego rozstrzygnięcia, co w konsekwencji doprowadziło do wydania orzeczenia sprzecznego z istniejącym stanem prawnym. W uzasadnieniu odwołania strona utrzymywała, że przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego był pojazd, który należy zaliczyć do pozycji 8704. Wskazała, że ze złożonych w sprawie dokumentów wynika jednoznacznie, iż pojazd w Szwecji był użytkowany jako ciężarowy (dwumiejscowa furgonetka) i to w całym okresie poprzedzającym jego nabycie przez skarżącego. Zgodnie ze złożonym w sprawie oświadczeniem pojazd posiadał również kratkę oddzielającą przedział pasażerski od bagażowego i tylko przednie siedzenia dla kierowcy i pasażera. Zdaniem skarżącego to taki pojazd był przedmiotem nabycia oraz później zbycia na rynku krajowym. Organ prowadzący postępowanie przeprowadził dowód z oględzin przedmiotowego pojazdu w dniu 8.10.2010 r., tj. po upływie kilkunastu miesięcy od zbycia pojazdu przez skarżącego, wobec czego doposażenie pojazdu przez nabywcę w związku ze zmianą sposobu jego użytkowania przez obecnego posiadacza nie ma wpływu na kwalifikację pojazdu w dacie sprowadzenia go ze Szwecji. Prowadzący postępowanie organ powinien w tej sytuacji przesłuchać obecnego posiadacza pojazdu na okoliczność, w jakim stanie i z jakim wyposażeniem nabywał pojazd, ewentualnie jakich przeróbek pojazdu dokonał po jego nabyciu oraz w co pojazd wyposażył. Dowodu takiego nie przeprowadzono, pomimo że jest on kluczowym dowodem dla rozstrzygnięcia, jakiego rodzaju pojazd był przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego. W ten sposób nie wyjaśniono wszelkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, czym naruszono dyspozycję art. 122 w zw. z art. 191 ustawy - Ordynacja podatkowa. Z ostrożności procesowej podniesiono również, że przedstawiona powyżej kwestia nie pozostaje obojętna dla oceny wartości pojazdu przyjętej jako podstawy dla celów obliczanej wysokości ewentualnego zobowiązania podatkowego. Ponadto strona skarżąca stwierdziła, że kwestionuje także moc prawną kryteriów przyjętych jako podstawę do kwalifikowania przedmiotowego pojazdu wymienionych w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. Podstawą przyjętej kwalifikacji powinna być wyłącznie regulacja prawna rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej oraz treść Not wyjaśniających do nomenklatury scalonej Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. UE 2008/C133/01) wydanych przez Komisję Europejską, która nakazuje pojazdy typu van traktować jako przynależne do pozycji 8704, jeśli wyposażone są w jeden rząd siedzeń, nie posiadają punktów kotwiczenia do montażu siedzeń, ani wyposażenia bezpieczeństwa znajdujących się w tylnej części pojazdu. Zdaniem skarżącego pojazd przez niego sprowadzony spełniał powyższe kryteria i jako taki nie podlegał opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu decyzją z dnia 30 listopada 2011 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 207, art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w zw. z art. 3 ust. 1, art. 100 ust. 1 pkt 2, ust. 4, art. 104 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 3, poz. 11) oraz obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej (M. P. Nr 86, poz. 880) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając dokonane w niej ustalenia faktyczne oraz ich ocenę prawną. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że ustawodawca określając zakres opodatkowania akcyzą, odwołał się do kodów Nomenklatury Scalonej. W rezultacie, aby dany pojazd mógł podlegać opodatkowaniu, powinien zostać zaklasyfikowany do pozycji CN 8703. Przeprowadzenie wobec tego prawidłowej klasyfikacji towaru do kodu CN jest najistotniejszym elementem pozwalającym stwierdzić, czy wyrób podlega opodatkowaniu, czy też nie. W treści kodu CN 8703 użyte jest sformułowanie "przeznaczone zasadniczo do przewozu osób", które jest głównym kryterium klasyfikacji pojazdów i ono właśnie winno być w pierwszej kolejności brane pod uwagę w procesie klasyfikacji do kodu CN. Przy czym należy zaznaczyć, iż nazwa handlowa, traktowanie pojazdu w innych przepisach prawnych czy faktyczne jego wykorzystanie, nie uzasadnia sugerowanej klasyfikacji do wskazanych kodów CN. Przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego w niniejszej sprawie, jest samochód marki Chrysler Grand Voyager, nr VIN [...]. Przedmiotowy samochód, zgodnie z danymi EurotaxGlass's, wyróżnia się jednobryłowym, zamkniętym i przeszklonym, 5-drzwiowym nadwoziem typu kombi. Wyposażony jest w silnik o pojemności skokowej 2776 cm3. Według rzeczonej wyceny pojazd wyposażony jest w swej wersji standardowej, a więc w założeniu konstrukcyjnym producenta, w ABS, 4 poduszki powietrzne, elektronicznie podnoszone szyby (przód i tył), immobilizer, klimatyzację, lusterka boczne ogrzewane i regulowane el., mech. regulację położenia kierownicy, tempomat, przystosowanie do montażu fotelika, instalację radiową z 6 głośnikami. Powyższa prezentacja, oparta o wycenę sporządzoną w systemie EurotaxGlass's dla wersji standardowej, a więc konstrukcyjnie nadanej przez producenta, wskazująca ogólny wygląd i ogół cech przedmiotowego pojazdu, świadczy o wielu komfortowych i zazwyczaj osobowych walorach pojazdu (airbag 4 szt., instalacja radiowa i in.), a tym samym, zdaniem organu odwoławczego, wyczerpuje przesłankę, według której przedmiotowy samochód klasyfikować należy do pozycji CN 8703. Stanowisko powyższe znajduje swoje odzwierciedlenie w wyroku ETS z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie C-486/06 (Dz. U. C 22 z dnia 26.01.2008, str. 12), które wskazuje, iż pojazdy o bogatym wyposażeniu wnętrza, które z reguły przypisywane jest samochodom osobowym (obecność siedzeń z pasami bezpieczeństwa, znajdujących się za siedzeniem kierowcy, automatyczna skrzynia biegów, ABS, aluminiowe felgi), winny być klasyfikowane, na podstawie ich ogólnego wyglądu i ogółu cech, w pozycji 8703. Przeprowadzona charakterystyka, zdaniem organu odwoławczego, pozwala zatem przyjąć, iż cechy prezentowanego pojazdu świadczą o tym, że jego główną funkcją użytkową jest przewóz osób. Potwierdza to również w piśmie z dnia 30 czerwca 2010 r. przedstawiciel marki Chrysler w Polsce, wskazując iż sporny samochód wyprodukowany został jako osobowy. Oznacza to, że przedmiotowy pojazd opuścił fabrykę producenta jako pojazd przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu osób. Zatem fakt, iż w momencie powstania obowiązku podatkowego zamontowana była ściana grodziowa oddzielająca przestrzeń bagażową od części dla pasażerów, czy też dokonano innych zmian jego wnętrza, w celu przystosowania pojazdu do indywidualnych potrzeb użytkowych, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Są to bowiem czynności nie ingerujące w konstrukcję samochodu, a więc nie zmieniające zasadniczego przeznaczenia pojazdu oraz pozwalające na powrót do stanu pierwotnego, o czym może świadczyć okoliczność, że przywrócenie charakteru osobowego sprowadzało się jedynie do demontażu kraty grodziowej i doposażenia wnętrza w tylne fotele. Zatem obiektywne cechy pojazdu, wynikające z jego konstrukcji i przeznaczenia, świadczą jednoznacznie o jego przeznaczeniu do przewozu osób i tym samym klasyfikacji do kodu CN 8703. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że przy ustalaniu właściwej pozycji CN, należy kierować się także Notami Wyjaśniającymi do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów. Nomenklatura CN jest 8 znakowym rozwinięciem Systemu Zharmonizowanego (HS) stanowiącymi załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M.P. Nr 86, poz. 880). Przedmiotowy samochód marki Chrysler, jak wskazano wyżej, wyczerpuje cechy pojazdów zaliczanych do pozycji 8703, natomiast nie spełnia kryteriów charakteryzujących pojazd klasyfikowany do pozycji CN 8704. Wyróżnia się bowiem obecnością przeszklonych bocznych paneli, przeszklonych tylnych drzwi przeznaczonych do załadunku i rozładunku towarów, obecnością wyposażenia wnętrza w sposób kojarzony z częścią osobową (tapicerka, wentylacja, oświetlenie, poduszki powietrzne). Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że według Wyjaśnień do Taryfy celnej, pozycja CN 8703 obejmuje m.in. samochody: "2. Typu van : Pojazd typu van z więcej niż jednym rzędem siedzeń musi spełniać wskazania podane w Notach wyjaśniających HS do pozycji 8703." Jak już wyżej wskazano przedmiotowy pojazd, w założeniu producenta, wyposażony był w więcej niż jeden rząd siedzeń, zatem wyjaśnienia te winny znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy wyjaśnił także, iż zarówno Naczelnik Urzędu Celnego w Poznaniu, jak i Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu nie kwestionują zapisów zawartych w dokumentach rejestracyjnych pojazdu, na które powołuje się podatnik. Dokumenty urzędowo sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Czynnikami mającymi jednak zasadniczy wpływ na odpowiednią klasyfikację wyrobu do pozycji CN są, jak wyżej wskazano, ogólny wygląd oraz określone cechy pojazdu. Przepisy prawa o ruchu drogowym kierują się natomiast innymi kryteriami dotyczącymi klasyfikacji pojazdów jako ciężarowe czy osobowe. Prawo o ruchu drogowym, w oparciu o które ustalane są cechy pojazdów ciężarowych, reguluje zasady ruchu drogowego i warunki, jakim muszą odpowiadać pojazdy poruszające się po drogach publicznych. Klasyfikacji pojazdów dla celów ustalenia wyrobów akcyzowych nie ustala się na podstawie ustawy - Prawo o ruchu drogowym i wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych (zob. wyroki NSA o sygn. akt III SA 1233/91 oraz V SA 3437/01; wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 czerwca 2011 r. sygn. akt SA/Kr 595/11). Oznacza to, że zapisy w zagranicznych dowodach rejestracyjnych zawierające określenie rodzaju pojazdu bądź nawet rejestracja w krajowym systemie komunikacyjnym jako ciężarowy, nie przesądza o kwalifikacji taryfowej pojazdu do kodu CN 8704 jako pojazdu ciężarowego. Zasadnicze znaczenie ma tu bowiem klasyfikacja pojazdu w świetle Nomenklatury Scalonej CN. Odnosząc się do ustalenia podstawy opodatkowania organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z art. 104 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym podstawą opodatkowania w przypadku samochodu osobowego jest kwota, jaką podatnik jest obowiązany zapłacić. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że przedmiotowy pojazd został nabyty za kwotę [...] koron szwedzkich, co po przeliczeniu według kursu z tabel NBP na dzień 1 lipca 2009 r. daje kwotę [...] zł, która powinna być podstawą opodatkowania. Tymczasem organ I instancji jako podstawę opodatkowania przyjął średnią wartość rynkową podobnego pojazdu zarejestrowanego w kraju, która zgodnie z notowaniami EurotaxGlass's wynosiła [...] zł (brutto), co po pomniejszeniu o podatek VAT oraz akcyzę dało wartość netto – [...] zł, jednak z uwagi na fakt, że wyliczona przez Naczelnika Urzędu Celnego kwota jest korzystniejsza dla strony, organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W skardze na powyższą decyzję I. N., działający przez pełnomocnika – radcę prawnego, wniósł o jej uchylenie, zarzucając naruszenie art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 100 ust. 4, art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. 2009 r. Nr 3 poz. 11) oraz naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie wszelkich okoliczności faktycznych niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący, dokonując nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu, zakwalifikował go jako pojazd ciężarowy, biorąc pod uwagę następujące okoliczności: - skarżący dysponował dokumentami wystawionymi przez właściwe urzędy Królestwa Szwecji, że pojazd był użytkowany na terenie tego kraju jako samochód ciężarowy przez cały okres jego użytkowania i posiadał tylko jeden rząd siedzeń dla kierowcy i pasażera oraz przegrodę pomiędzy przestrzenią dla osób a powierzchnią ładunkową; – skarżący wskazał w złożonym w sprawie oświadczeniu, że na terytorium kraju nie dokonywał żadnych przeróbek i napraw i w takim stanie sprzedał przedmiotowy pojazd na terenie Rzeczypospolitej Polskiej; – skarżący wskazał w swoim oświadczeniu, że stopień zużycia wnętrza pojazdu w części ładunkowej jednoznacznie wskazywał, że pojazd przez poprzednich właścicieli na terenie Królestwa Szwecji traktowany był jako pojazd ciężarowy i tak był użytkowany. W związku z powyższym, zdaniem skarżącego, w momencie nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowy pojazd spełniał wszystkie kryteria do kwalifikowania go do pozycji 8704 CN. Natomiast organ prowadzący postępowanie, dla rozstrzygnięcia sprawy, przyjął stan faktyczny, jaki miał miejsce już po sprzedaży pojazdu przez skarżącego na terenie kraju, a dokonując oględzin nie wyjaśnił, czy obecny właściciel pojazdu dokonywał jakiejkolwiek ingerencji w pojeździe celem zmiany sposobu jego użytkowania. Skarżący podkreślił także, iż znajdująca się w aktach sprawy informacja przedstawiciela firmy Chrysler, sporządzona w oparciu o numer VIN pojazdu, nie jest kategoryczna w tym sensie, że nie wypowiada się na temat tego, czy pojazd wyprodukowany jako osobowy, nie trafił na rynek szwedzki już jako pojazd z przeznaczeniem do transportu ciężarowego. Natomiast praktyka w tym zakresie jest bardzo różna - pojazdy wyprodukowane jako osobowe, trafiające na konkretny rynek są albo z góry przystosowane do użytkowania ich jako samochody ciężarowe, co znajduje swoje odzwierciedlenie w numeracji VIN, bądź przystosowywane są do pełnienia funkcji pojazdu ciężarowego przez dealerów danej marki w kraju przeznaczenia w zależności od zapotrzebowania na tego typu pojazdy - w takim wypadku numeracja VIN nie wskaże zmiany przeznaczenia pojazdu. Skarżący podniósł nadto, że właściwie nie ustalono w toku postępowania, jaki był stan pojazdu w momencie jego nabycia wewnątrzwspólnotowego, całkowicie lekceważąc w tym zakresie istniejące dokumenty oraz nie wykorzystano możliwości ustalenia takowego stanu w drodze wyjaśnień złożonych przez nabywcę, jakich przeróbek dokonano i w jakim zakresie pojazd ten doposażono już po nabyciu w kraju. Ponadto, dokonując oceny prawnej stanu faktycznego organy kierowały się wyłącznie wskazanym wyżej obwieszczeniem Ministra Finansów, pominęły zaś uwagi zawarte w Notach Wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich (2008 C 133/01), które wydane zostały w roku 2008. Noty powyższe, zdaniem skarżącego, uściśliły kryteria pozwalające w sposób jednoznaczny dokonać właściwej kwalifikacji pojazdu jako przedmiotu nabycia wewnątrzwspólnotowego, między innymi w ten sposób, iż zawęziły możliwość uznania tylko dwóch kategorii pojazdów, mianowicie pojazdów typu pickup oraz typu van, jako pojazdów kwalifikujących się do pozycji 8704. Przedmiotowy samochód jest niewątpliwie pojazdem typu "van", wyposażonym w jeden rząd siedzeń oraz przegrodę pomiędzy przestrzenią dla osób a przestrzenia ładunkową, przy czym Noty Wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich nakazują, że pojazd ma być kwalifikowany do pozycji 8704 bez względu na posiadanie okien w panelach bocznych. Dodatkowo skarżący podkreślił, że w toku postępowania nie wyjaśniono, czy pojazd w dacie nabycia wewnątrzwspólnotowego i przemieszczenia go do kraju posiadał wyposażenie bezpieczeństwa w części ładunkowej oraz czy posiadał możliwość zamontowania dodatkowego rzędu siedzeń. Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 17 maja 2012 r. strony podtrzymały dotychczasowe stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do klasyfikacji samochodu marki Chrysler Grand Voyager będącego przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego do prawidłowego kodu CN (Nomenklatury Scalonej). Zgodnie bowiem z art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.) przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. W myśl art. 101 ust. 2 ustawy obowiązek podatkowy w akcyzie od samochodów osobowych nabytych wewnątrzwspólnotowo i niezarejestrowanych wcześniej na terytorium kraju powstaje z dniem: przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju ( pkt 1 ) bądź nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel – jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło po przemieszczeniu samochodu osobowego na terytorium kraju (pkt 2). Podatnikiem – według art. 102 ust. 1 ustawy, jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 lub 2. Natomiast przepis art. 100 ust. 4 ustawy definiuje samochody osobowe jako pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem skuterów śnieżnych o kodzie CN 87031011, pojazdów typu meleks o kodzie CN 87031018 oraz pojazdów typu quad o kodzie CN 87031018. Z powyższej regulacji wynika, że opodatkowaniu akcyzą z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego podlegają samochody osobowe niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju, przy czym o uznaniu danego pojazdu za samochód osobowy w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym decyduje jego klasyfikacja taryfowa do pozycji 8703 CN i jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L. 256 z 07.09.1987, str. 1 z późn. zm). Prawidłowej klasyfikacji dokonuje się zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej, w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. W myśl reguły I ORINS klasyfikację towarów należy uzgadniać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działów. Natomiast zgodnie z brzmieniem pozycji 8703 obejmuje ona pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż te objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo – towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Z powyższego brzmienia pozycji 8703 wynika zatem, iż o klasyfikacji samochodu do tejże pozycji decyduje jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób bądź towarów ustalane jest przy tym na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu (zob. wyrok ETS z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie C-486/06, Lex nr 337569). Nie chodzi przy tym o subiektywne przekonanie czy nawet sposób faktycznego użytkowania konkretnego pojazdu, które zwłaszcza w przypadku samochodów osobowo – towarowych może być podwójne, lecz o obiektywne cechy samochodu pozwalające na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, a więc głównego, dominującego charakteru. Szczególnie istotne w tym względzie jest niewątpliwie przeznaczenie określonego pojazdu przez producenta, który tworzy konstrukcję danego pojazdu – zgodnie z odpowiednimi przepisami i normami w tym zakresie, odpowiadającą jego przeznaczeniu. Z kolei użytkownicy samochodów, decydując o sposobie korzystania z nich, mogą dokonywać określonych przeróbek wnętrza, dostosowując je w ten sposób do indywidualnych potrzeb użytkowych, co zasadniczo nie zmienia jednak konstrukcyjnego przeznaczenia tych samochodów. Powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w którym przyjmuje się, że klasyfikacja pojazdu do kategorii samochodów osobowych z pozycji CN 8703 musi być poprzedzona ustaleniami świadczącymi o tym, że główną funkcją użytkową samochodu jest przewóz osób. Muszą o tym świadczyć cechy konstrukcyjne, wyposażenie pojazdu i ogólny wygląd. W powyższym zakresie pomocne są Wyjaśnienia do Taryfy celnej – Noty wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów stanowiące załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M. P. Nr 86, poz. 880), które zawierają określone cechy charakteryzujące pojazd, pomocne przy określaniu zasadniczego przeznaczenia samochodów, do których tym samym organy prawidłowo odwołały się w celu ustalenia zasadniczego przeznaczenia pojazdu. Według tychże wyjaśnień w pozycji (8703) określenie "samochody osobowo – towarowe" oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Klasyfikacja pewnych pojazdów mechanicznych objętych niniejszą pozycją (8703) jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że te pojazdy są głównie przeznaczone raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów (pozycja 8704). Cechy te są szczególnie pomocne przy określaniu klasyfikacji pojazdów mechanicznych, których masa brutto wynosi 5 ton i które posiadają pojedynczą zamkniętą przestrzeń wewnątrz dla kierowcy i zawierają inną przestrzeń dla pasażerów, którą można wykorzystać do transportu zarówno osób, jak i towarów. Do tej kategorii pojazdów mechanicznych włączone są te powszechnie znane jako pojazdy "wielozadaniowe" (np. pojazdy typu van, SUV-y (Sports Utility Vehicles), niektóre pojazdy typu pickup). Przejawem cech projektowych zwykle stosowanych do pojazdów, które objęte są tą pozycją, są następujące cechy: a) obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwice oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składanych; b) obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; c) obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; d) brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; e) wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Dopiero spełnienie powyższej przesłanki, a mianowicie ustalenie, że pojazd samochodowy jest zasadniczo przeznaczony do przewozu osób uprawnia organy podatkowe do zastosowania dalszej procedury klasyfikacji pojazdu w oparciu o Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich – w wersji znajdującej zastosowanie w niniejszej sprawie opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej serii C nr 133 z dnia 30 maja 2008 r., na które powołał się skarżący. Należy bowiem raz jeszcze podkreślić, że w pierwszej kolejności istotne jest brzmienie pozycji taryfowej, które odwołuje się do zasadniczego przeznaczenie pojazdu samochodowego (do przewozu osób bądź towarów). To zasadnicze przeznaczenie ustalane jest według obiektywnych właściwości i cech towaru, w tym m. in. opisanych w Notach Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów. Natomiast ustalenie w ten sposób zasadniczego przeznaczenia pojazdu do przewozu osób uprawnia do dalszej procedury kwalifikacyjnej w oparciu o Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich, które w dalszej kolejności również przyczyniają się do interpretacji zakresu pozycji taryfowych. Zawierają one dodatkowe cechy pozwalające na zakwalifikowanie towaru do określonej pozycji taryfowej. Nie zastępują one jednak Not wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, lecz powinny być uważane jako uzupełniające i używane w połączeniu z nimi, co wynika z samej Przedmowy do Not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich. Noty te nie są bowiem prawnie wiążące, co wielokrotnie podkreślał ETS w swoich orzeczeniach (zob. m. in. sprawa o sygn. C-400/05). Ustalenie zasadniczego przeznaczenia samochodu (do przewozu osób bądź towarów) niewątpliwie winno być przy tym poprzedzone zebraniem i analizą całokształtu materiału dowodowego sprawy stosownie do postanowień art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, która powinna znajdować wyraz w uzasadnieniu decyzji (art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej). Ustalenia te – w okolicznościach niniejszej sprawy – winny przy tym być aktualne na dzień przemieszczenia przedmiotowego samochodu z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. W myśl bowiem art. 101 ust. 2 ustawy obowiązek podatkowy w akcyzie od samochodów osobowych nabytych wewnątrzwspólnotowo i niezarejestrowanych wcześniej na terytorium kraju powstaje z dniem przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju – jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju (pkt 1). Z uwagi jednak na znacznie ograniczone możliwości pozyskania dowodów aktualnych ściśle na dzień przemieszczenia przedmiotowego samochodu na terytorium kraju, organy prawidłowo wzięły pod uwagę dowody zarówno sprzed, jak i po tej dacie. W niniejszej sprawie organy ustaliły – na podstawie informacji przedstawiciela producenta – Chrysler, sporządzonej w oparciu o nr VIN pojazdu, że przedmiotowy samochód został wyprodukowany na zamówienie pochodzące z rynku szwedzkiego jako samochód osobowy zgodnie z całopojazdową homologacją europejską, czyli w założeniu producenta posiadał cechy konstrukcyjne i wyposażenie typowe dla samochodu osobowego. W zaskarżonej decyzji wskazano także, w oparciu o wycenę Eurotaxglass, że przedmiotowy samochód w wersji standardowej posiada bogate, wręcz luksusowe wyposażenie i powołano się na wyrok ETS z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie C-486/06 (Dz. U. C 22 z dnia 26.01.2008, str. 12), z którego wynika, że pojazdy o bogatym wyposażeniu wnętrza, które z reguły przypisywane jest samochodom osobowym (obecność siedzeń z pasami bezpieczeństwa, znajdujących się za siedzeniem kierowcy, automatyczna skrzynia biegów, ABS, aluminiowe felgi), winny być klasyfikowane, na podstawie ich ogólnego wyglądu i ogółu cech, w pozycji 8703. Natomiast skarżący podnosząc, że określony samochód wyprodukowany jako osobowy może zostać przystosowany przez dealera danej marki i trafić na rynek konkretnego kraju do użytkowania jako samochód ciężarowy, nie przedstawił w tym zakresie żadnego dowodu, w szczególności świadczącego o tym, że taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, jak również nie zakwestionował stwierdzenia o wyposażeniu samochodu. Skarżący nabył przedmiotowy samochód w Szwecji, gdzie był on zarejestrowany jako samochód ciężarowy, według oświadczenia skarżącego – z uwagi na obecność tylko przednich siedzeń dla kierowcy i pasażera oraz zamontowaną kratę pomiędzy przestrzenią pasażerską a bagażową i okoliczność, że w okresie przed nabyciem samochodu przez skarżącego był on użytkowany w Szwecji jako samochód ciężarowy. Jak już wskazano powyżej sam sposób użytkowania samochodu nie jest decydujący dla jego zasadniczego przeznaczenia (do przewozu osób bądź towarów), natomiast wskazane zmiany polegające na montażu kratki grodziowej i demontażu tylnych siedzeń nie są zmianami trwałymi powodującymi ingerencję w konstrukcję samochodu i w konsekwencji skutkującą zmianą zasadniczego przeznaczenia samochodu. Tego rodzaju zmian konstrukcyjnych nie dokonywał również sam skarżący po nabyciu przedmiotowego pojazdu, co wynika także z jego oświadczenia. Następnie na podstawie oględzin przedmiotowego samochodu dokonanych w dniu 8.10.2010 r. stwierdzono i udokumentowano materiałem fotograficznym następujące istotne cechy i właściwości samochodu świadczące o jego zasadniczym przeznaczeniu do przewozu osób: obecność drugiego rzędu siedzeń, pasy bezpieczeństwa, miejsca na umieszczenie napojów pasażerów, szyby boczne, drzwi przesuwane z dwóch stron, brak stałego panela lub stałej przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednim siedzeniem pasażera a przestrzenią tylną. Wprawdzie – jak zauważył skarżący, oględziny były dokonane nie tylko po nabyciu samochodu przez skarżącego, ale i po jego sprzedaży kolejnemu nabywcy w Polsce, jednakże zważywszy że do momentu nabycia samochodu przez skarżącego i przemieszczenia go na terytorium kraju w pojeździe nie były dokonywane żadne zmiany konstrukcyjne, a więc pojazd zasadniczo przeznaczony był do przewozu osób (co wykazano powyżej), nie może budzić wątpliwości, że także po jego nabyciu przez kolejnego nabywcę nie było konieczności dokonywania kolejnych zmian – konstrukcyjnych, przywracających pierwotne przeznaczenie pojazdu do przewozu osób. Dokonane zmiany polegały zatem niewątpliwie jedynie na demontażu kraty pomiędzy przednią a tylną przestrzenią pojazdu, która nie była stałą przegrodą ani stałym panelem oraz zamocowaniu w istniejących punktach kotwicach dodatkowych siedzeń w tylnej części pojazdu. Skarżący nie tylko nie przedstawił żadnych dowodów przeciwnych, ale nawet nie uprawdopodobnił odmiennego stanu rzeczy. W tej sytuacji należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom skarżącego nie było konieczności prowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego, w tym przesłuchania skarżącego oraz kolejnego nabywcy przedmiotowego samochodu na okoliczność zmian dokonywanych w przedmiotowym samochodzie (okoliczność faktycznego sposobu użytkowania – jak wyjaśniono powyżej - była nieistotna z punktu widzenia zasadniczego przeznaczenia pojazdu). Należy także dodać, że odnośnie przesłuchania skarżącego nie było potrzeby w tym względzie również z uwagi na to, że wystarczające okazały się jego oświadczenia składane w toku postępowania. Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, że organy prawidłowo ustaliły zasadnicze przeznaczenie przedmiotowego samochodu – do przewozu osób na podstawie wystarczającego materiału dowodowego, nie naruszając – wbrew zarzutom skargi przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji organy prawidłowo również stwierdziły w dalszej procedurze klasyfikacyjnej, że przedmiotowy samochód posiada cechy pojazdów zaliczanych do pozycji 8703 wymienione w Notach wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, natomiast nie posiada cech pojazdów zaliczanych do pozycji 8704 tychże Not, ponieważ przedmiotowy samochód wyróżnia się obecnością przeszklonych bocznych paneli, przeszklonych tylnych drzwi przeznaczonych do załadunku i rozładunku towarów, obecnością wyposażenia wnętrza w sposób kojarzony z częścią osobową (tapicerka, wentylacja, oświetlenie, poduszki powietrzne). Na zakończenie, odnosząc się do zarzutu pominięcia przez organy Not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich, należy wskazać, że w zaskarżonej decyzji odwołano się do treści tych Not, błędnie jednak powołując się na Noty do Systemu Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów opublikowane w wyjaśnieniach do Taryfy Celnej. Wskazano, że zgodnie z tymi Notami przedmiotowy pojazd w założeniu producenta wyposażony był w więcej niż jeden rząd siedzeń, zatem zastosowanie w niniejszej sprawie winny znaleźć wyjaśnienia zawarte w tych Notach stanowiące, że "pozycja CN 8703 obejmuje m.in. samochody: typu van: pojazd typu van z więcej niż jednym rzędem siedzeń musi spełniać wskazania podane w Notach wyjaśniających HS do pozycji 8703." Należy przy tym dodać, że także przy założeniu, iż w chwili przemieszczenia na terytorium kraju pojazd ten był z jednym rzędem siedzeń, na co wskazywał skarżący, z treści Not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich wynika, że aby pojazd typu wan z jednym rzędem siedzeń mógł być zakwalifikowany do pozycji 8704 nie powinien posiadać żadnych stałych punktów ich kotwiczenia oraz urządzeń do instalowania siedzeń i bez wyposażenia bezpieczeństwa, znajdujących się w tylnej części pojazdu. Tymczasem w niniejszej sprawie organy dostatecznie wykazały za pomocą materiału dowodowego, że przedmiotowy samochód niewątpliwie posiadał w tylnej części punkty kotwiczenia i urządzenia do instalowania siedzeń, o czym świadczy w szczególności okoliczność, że został wyprodukowany jako samochód osobowy (co zakłada obecność stałych punktów kotwiczenia siedzeń oraz urządzeń do instalowania siedzeń w tylnej części pojazdu) oraz obecność tychże siedzeń w tylnej części pojazdu, jak również pasów bezpieczeństwa stwierdzone w wyniku oględzin pojazdu, a z drugiej strony brak przynajmniej uprawdopodobnienia przez skarżącego odmiennego stanu rzeczy. W świetle powyższych rozważań, sąd doszedł do przekonania, że w sprawie nie doszło do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji skargę jako bezzasadną należało oddalić, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270).