III SA/Po 259/12

Dnia 08 czerwca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sokołowska ( spr.) Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Mirella Ławniczak Protokolant: stażysta Anna Zys-Ruszkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2012 roku przy udziale sprawy ze skargi Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia r. nr w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące: listopad, grudzień 2005 roku oraz styczeń, luty 2006 roku oddala skargę Decyzją z dnia 17 listopada 2010 roku, Naczelnik Urzędu Celnego, na podstawie art. 207, 21 § 1 pkt 1, § 3, art. 47, 51, 53, 63, 121 i art. 200 Ordynacji podatkowej oraz art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 2, 11 ust. 1 i 28 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), określił zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku akcyzowego wobec H z o.o. w P za poszczególne okresy w następujących wysokościach: 1) za listopad 2005 r. w kwocie 146.737,00 zł; 2) za grudzień 2005 r. w kwocie 111.562,00 zł; 3) za styczeń 2006 r. w kwocie 58.121,00 zł. 4) za luty 2006 r. w kwocie 54.789,00 zł. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w toku kontroli skarbowej prowadzonej u podatnika w czerwcu i lipcu 2010 r. stwierdzono, iż w okresie objętym kontrolą dokonano wyprowadzenia ze składu podatkowego oraz sprzedaży gazu płynnego propan – butan o symbolu PKWiU 23.20 w ilości większej niż ilości wykazane w oświadczeniach. Organ powołał się na przepis § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (t. j. – Dz. U. Nr 97, poz. 966 ze zm.), zgodnie z którym zwalnia się od akcyzy gaz płynny w przypadku, gdy jest on zużywany do celów innych niż do napędu pojazdów samochodowych. Gaz ma być sprzedawany uprawnionemu nabywcy (§ 15 ust. 2), który złożył oświadczenie na fakturze VAT lub na dowodzie dostawy, że gaz będzie przeznaczony na cele inne niż napędowe (§ 15 ust. 3). Oświadczenie takie winno zawierać przynajmniej imię i nazwisko nabywcy, PESEL i NIP, adres zamieszkania, określenie nabytego gazu płynnego, określenie ilości, rodzaju i typu posiadanych urządzeń grzewczych oraz miejsca ich przechowywania, datę i miejsce sporządzenia oświadczenia oraz podpis osoby składającej oświadczenie. W stosunku do ilości gazu płynnego nie mającego pokrycia w oświadczeniach obowiązek podatkowy przekształcił się w zobowiązanie podatkowe. Zdaniem organu Spółka winna dysponować odpowiednimi, zgodnymi z wymaganiami prawa oświadczeniami już w momencie wyprowadzania gazu ze składu podatkowego, a nie w okresie późniejszym. Wskazano też, że ilość gazu do opodatkowania została wykazana w załączniku nr 2, zaś szczegółowe wyliczenie podatku akcyzowego za poszczególne okresy rozliczeniowe od listopada 2005 r. do lutego 2006 r. zostało wykazane w załączniku nr 1 do decyzji. Oba załączniki stanowią integralną część decyzji. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzenie postępowania podatkowego. Odwołująca zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 187 O. p. poprzez przyjęcie błędnego materiału dowodowego (z zestawienia w załączniku nr 2 do decyzji wynika fakt wykonania dostaw gazu płynnego w dniach 28 listopada 2005 r., 17 stycznia 2006 r., 27 stycznia 2006 r. i 6 lutego 2006 r. do D S.A. – dostawy do tej spółki nie miały natomiast w rzeczywistości miejsca, nadto w dniu 27 stycznia 2006 r. wydano gaz w ilości 3000 l a nie w ilości 3079 l), art. 291 § 2 O. p. (poprzez udzielenie odpowiedzi na wniesione zastrzeżenia do protokołu kontroli z dnia 9 lipca 2010 r. przez Zastępcę Naczelnika Urzędu Celnego, który nie przeprowadzał kontroli) oraz dokonanie błędnej wykładni art. 24 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym i § 15 ust. 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego. Strona wskazała, iż faktura VAT lub dokument dostawy są wystawiane przeważnie już po jej dokonaniu, kiedy znana jest ostateczna ilość gazu dostarczona danemu klientowi. Praktyka taka była akceptowana przez organy podatkowe. Spółka odbierała od kontrahenta oświadczenie o przeznaczeniu gazu, uzupełniane następnie dokumentem dostawy z ilością rzeczywiście wydanego gazu. Oba te dokumenty ("oświadczenie" i "dokument dostawy") winny być więc traktowane łącznie – jako oświadczenie w rozumieniu § 15 ust. 8 rozporządzenia w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego. Decyzją z dnia 30 listopada 2011 r., , Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając generalnie ustalenia faktyczne i rozważania prawne organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż decydujący był moment wyprowadzania towaru ze składu podatkowego i w tym czasie strona nie dysponowała oświadczeniami wymaganymi prawem. Dokumenty dostawy przedłożone przez stronę nie zawierają obligatoryjnych elementów oświadczenia wskazanych w § 15 ust. 8 rozporządzenia. Dalej organ wyjaśnił, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w dniach 26 listopada 2005 r. i 17 stycznia 2006 r. Spółka H sprzedała gaz propan – butan do spółki D, ale nabywca potwierdził odbiór towaru na dokumencie dostawy odpowiednio dnia 28 listopada 2005 r. (omyłkowo podano 2006 r.) i 19 stycznia 2006 r. Z kolei 27 stycznia 2006 r. wydano gaz F a 6 lutego 2006 r. P S.A., a nie spółce D, nie jest to jednak uchybienie mające wpływ na prawidłowość decyzji, gdyż organ podał ilość gazu faktycznie wyprowadzonego ze składu podatkowego i właściwie określił wysokość zobowiązania podatkowego. W dniu 27 stycznia 2006 r. wydano 3079 l gazu (1730 kg gazu propan – butan). Ilość podaną w dokumencie dostawy w kilogramach przeliczono wg współczynnika 1,78 litra na kg gazu, wynikającego z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm.). W ocenie organu II instancji nie naruszono ponadto art. 291 § 2 O. p., ponieważ odpowiedzi na zastrzeżenia podatnika do protokołu kontroli skarbowej nie musi udzielić wyłącznie osoba dokonująca tej kontroli. Naczelnik Urzędu Celnego udziela – jako podmiot kontrolujący – na podstawie art. 283 § 1 pkt 1a O. p. imiennego upoważnienia do przeprowadzenia kontroli i to z jego upoważnienia działał Zastępca Naczelnika Urzędu Celnego, udzielający stronie odpowiedzi na jej zastrzeżenia. Na powyższą decyzję Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Wartość przedmiotu sporu strona określiła na kwotę 4.277,00 zł. Spółka zarzuciła organowi II instancji naruszenie: – art. 24 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym i § 15 ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 1 i ust. 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego poprzez błędne przyjęcie, iż strona winna dysponować odpowiednimi oświadczeniami już na etapie wyprowadzania towaru ze składu podatkowego oraz przyjęcie braku możliwości uzupełniania oświadczeń odpowiednimi dokumentami – art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym poprzez jego błędne zastosowanie – przepisów postępowania, tj. art. 121, 122, 124, 210 §1 pkt. 6 i § 4 w zw. z art. 235 O. p. poprzez dokonanie niewyczerpujących ustaleń faktycznych i brak uzasadnienia faktycznego decyzji (brak wyjaśnienia, dlaczego odmówiono wiarygodności dokumentom – oświadczeniom firmy D S.A.) oraz nieprawidłowe obliczenie ilości gazu wydanego ze składu podatkowego we wskazanych okresach. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi powtórzono argumenty dotyczące możliwości składania wymaganego oświadczenia dwuetapowo – w postaci samego oświadczenia o celach zużycia gazu uzupełnianego dokumentem dostawy z wykazaną ilością faktycznie dostarczonego gazu. W ocenie Spółki oba te dokumenty należy traktować w sposób łączny, prowadzący nadzór pracownicy Urzędu Celnego nie wskazywali na jakiekolwiek uchybienia co do stosowanych procedur. Z kontroli wynika, iż cała partia kwestionowanego gazu została zużyta wyłącznie do produkcji aerozoli i z tego powodu według skarżącej podlegała zwolnieniu podatkowemu. Strona stoi też na stanowisku, że procedura celna nie kończy się z chwilą opuszczenia przez towar składu podatkowego, lecz w momencie otrzymania pełnego zestawu dokumentów potwierdzających wykonanie dostawy dla uprawnionego podmiotu. Ponownie Spółka podniosła, że w dniu 28 listopada 2005 r. i 17 stycznia 2006 r. wykonano dostawy całkowicie niezwiązane z firmą D. Przy wyliczaniu ilości gazu wydanego w dniu 27 stycznia 2006 r. skorzystano niezasadnie ze współczynnika 1,78 litra na kilogram, gdyż służyć ma on wyłącznie do wyliczeń podatkowych, a nie rozliczeń magazynowych. Ilość wydanych 3000 l gazu została potwierdzona dokumentami wydania i fakturami. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w swojej decyzji. W uzasadnieniu podano, że skarżąca nie potwierdziła niedokonania dostaw do spółki D w dniach 17 stycznia 2006 r. i 28 listopada 2005 r., zaś w dniu 27 stycznia 2006 r. wydano 3079 l gazu i do obliczenia tej ilości zastosowano prawidłowo współczynnik 1,78 litra na kilogram. Organ odwoławczy nie zgodził się też z zarzutem dotyczącym naruszenia przepisów prawa procesowego, podkreślając, że wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności sprawy. W piśmie z dnia 12 marca 2012 r. strona skarżąca wskazała m. in., iż współczynnik 1,78 nie znajduje oparcia w przepisach prawa, gdyż ma on dotyczyć jedynie gazu wydawanego (przeznaczonego) do samochodów, a nie dokonywaniu rozliczeń magazynowych. Do pisma załączono też dokumenty potwierdzające dokonanie w dniach 28 listopada 2005 r. i 17 stycznia 2006 r. dostaw do innych podmiotów niż D S.A. W piśmie procesowym z dnia 11 maja 2012 r. organ II instancji przyznał rację stronie, że dostawy gazu z dnia 28 listopada 2005 r. i 17 stycznia 2006 r. rzeczywiście zostały dokonane do innych podmiotów niż firma D, ale okoliczność ta nie wpływa na rozstrzygnięcie wydane w sprawie, ponieważ w przypadku tych dwóch dostaw ilość gazu, według dokumentu WZ nie była wyższa od ilości wskazanej w oświadczeniach. Dyrektor Izby Celnej wskazał też ponownie, że organ zgodnie z wyjaśnieniami do załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego zastosował do obliczenia kwoty należnej akcyzy przelicznik w wysokości 1,78 litra na kilogram gazu. Na rozprawie w dniu 23 maja 2012 r. Prezes Zarządu skarżącej Spółki J podkreślił istnienie stałego nadzoru podatkowego nad składem podatkowym – prowadzonego przez Urząd Celny w P. Według strony dostawy gazu odbywały się na podstawie art. 26 ustawy o podatku akcyzowym – w procedurze zawieszenia poboru akcyzy, kończącej się dopiero po zakończeniu dostawy. W oświadczeniach wpisywano zawsze ilość 18 ton gazu, gdyż pojemność zastosowanych cystern (polskich i niemieckich) wynosiła ok. 18 ton. Zdarzały się jednak większe cysterny i dlatego dostawa mogła przekraczać 19 ton. Oświadczenia były składane wraz z zamówieniem i powyższa procedura została uzgodniona z Urzędem Celnym. Prezes Zarządu wyjaśnił również, że już w chwili opuszczania przez cysterny z gazem składu podatkowego skarżąca wiedziała dokładnie, jaka ilość gazu jest przedmiotem dostawy. Pełnomocnik organu wskazał, iż zgodnie z art. 28 ustawy o podatku akcyzowym zakończenie procedury zawieszenia poboru akcyzy następowało w momencie wyprowadzenia gazu ze składu podatkowego. Stosowanie nadzoru podatkowego nad składem nie wyklucza możliwości zaistnienia nieprawidłowości. Kontrola zakwestionowała zaś tylko część wyprowadzonego gazu, która przekraczała ilości wskazane w oświadczeniach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sąd w zakresie swej właściwości sprawuje kontrolę zaskarżonych decyzji wyłącznie pod względem ich zgodności z prawem materialnym, przepisami postępowania i nie tylko samej decyzji, ale także procedowania organu przed jej wydaniem. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a. w postępowaniu przed sądem obowiązuje zasada oficjalności, w myśl której sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest jednak do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także niepodnoszonych w skardze. Granice rozpoznania skargi są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych, a z drugiej poprzez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego – zakaz reformationis in peius. Badając legalność zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem powyższych kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga okazała się nieuzasadniona. Na wstępie wskazać należy, że H Spółka z o.o. zakwestionowała zasadność określenia wobec niej zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w wysokości 4.277,00 zł. Zgodnie z treścią przepisu art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 roku o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.) opodatkowaniu akcyzą podlega wyprowadzenie wyrobów akcyzowych zharmonizowanych ze składu podatkowego. Na podstawie art. 28 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy zakończenie procedury zawieszenia poboru akcyzy następuje w przypadku wyprowadzania wyrobów akcyzowych zharmonizowanych ze składu podatkowego poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, a obowiązek podatkowy powstaje w dniu wyprowadzenia tych wyrobów poza teren składu podatkowego. Z powyższych kategorycznych regulacji prawnych wynika, iż niezasadna była teza strony skarżącej dotycząca tego, iż momentem decydującym o zakończeniu procedury była data zakończenia danej dostawy gazu. W tym miejscu zauważyć trzeba, że w trakcie kontroli podatkowej w skarżącej Spółce nie przedłożono kontrolującym zaświadczeń potwierdzających zamówienia na odbiór przez podatników wyrobów akcyzowych zharmonizowanych z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy, wydanych przez właściwego naczelnika urzędu celnego, lecz przedstawiono oświadczenia kupujących o przeznaczeniu gazu do celów uprawniających do zwolnienia z podatku akcyzowego (vide pismo Urzędu Celnego w P z dnia 15 listopada 2010 r. – k.102 – 101 akt adm.) Zgodnie z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (t. j. – Dz. U. Nr 97, poz. 966 ze zm.), zwalnia się od akcyzy gaz płynny – propan, butan, mieszaniny propanu – butanu w przypadku, gdy jest on zużywany do celów innych niż do napędu pojazdów samochodowych. Zwolnienie to ma zastosowanie wtedy, gdy gaz płynny jest sprzedawany ze składu podatkowego uprawnionemu nabywcy (§ 15 ust. 2), który złożył oświadczenie na fakturze VAT lub na dowodzie dostawy, że gaz będzie przeznaczony na cele inne niż napędowe (§ 15 ust. 3). Oświadczenie takie winno zawierać przynajmniej imię i nazwisko nabywcy, PESEL i NIP, adres zamieszkania, określenie nabytego gazu płynnego, określenie ilości, rodzaju i typu posiadanych urządzeń grzewczych oraz miejsca ich przechowywania, datę i miejsce sporządzenia oświadczenia oraz podpis osoby składającej oświadczenie (§ 15 ust. 8). Powyższe oznacza, iż od ilości gazu płynnego nie mającego pokrycia w oświadczeniach wymaganych prawem należy uiścić podatek akcyzowy. Sąd w pełni podzielił stanowisko organów obu instancji, iż skarżąca Spółka winna dysponować odpowiednimi oświadczeniami już w momencie wyprowadzania gazu propan – butan ze składu podatkowego, a nie w okresie późniejszym (zakończenia dostawy gazu czy otrzymania wszystkich dokumentów potwierdzających dokonanie dostawy). Zasadnie uznano w toku postępowania podatkowego, że dla uzyskania zwolnienia podatkowego strona winna dołożyć należytej staranności w zakresie przestrzegania bardzo precyzyjnych wymagań wskazanych w § 15 ust. 1 – 3 i ust. 8 powołanego rozporządzenia. Oznacza to, iż już w chwili wywozu gazu poza teren składu podatkowego skarżąca winna być w posiadaniu oświadczenia dotyczącego przeznaczenia gazu, zawierającego obligatoryjne elementy z § 15 ust. 8 rozporządzenia w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego, przy czym oświadczenie to powinno być złożone na fakturze lub na dowodzie dostawy. Z przepisów prawa nie wynika w jakikolwiek sposób możliwość stosowania praktyki polegającej na pozyskiwaniu oświadczenia niejako na dwóch etapach (tzw. oświadczenie wstępne uzupełnianie dowodem dostawy z podaną ilością wydanego paliwa). Skarżąca była w stanie uzyskiwać odpowiednie oświadczenia już w momencie wyprowadzania gazu ze składu podatkowego, gdyż jak wynika z oświadczenia Prezesa Zarządu Spółki złożonego na rozprawie w dniu 23 maja 2012 r., już w momencie wyjazdu ze składu konkretnej cysterny z gazem do danego kontrahenta podatnik dokładnie wiedział, jaka ilość gazu jest przedmiotem dostawy. Na oświadczeniach wpisywano zaś zawsze 18 ton gazu, choć pojemność cystern wynosiła około 18 ton i zdarzały się cysterny o większej pojemności. Organy zasadnie uznały wobec tego, że w przypadku, gdy ilość gazu zadeklarowana w oświadczeniu była niższa od ilości gazu wskazanego w dowodzie dostawy należało przyjąć brak podstaw do zastosowania zwolnienia podatkowego i określić wobec strony zobowiązanie w podatku akcyzowym. Nie można było bowiem przyjąć, iż przedłożone oświadczenie zawierało prawidłową ilość gazu, a ilość gazu podana na dowodzie dostawy nie mogła w żaden sposób "uzupełniać" oświadczenia, nie zawierającego wszystkich elementów z § 15 ust. 8 rozporządzenia. Tylko bowiem kompletnie wypełnione oświadczenia mogą stanowić podstawę ulgi finansowej w postaci zwolnienia podatkowego, a gdy oświadczenie jest niepełne lub nieprawidłowe nie można przyjąć, że sprzedaż nastąpiła na cele inne niż napędowe. Przepisy prawa nie przewidują przy tym możliwości konwalidacji braków oświadczeń czy też ich uzupełniania w terminie późniejszym (vide m. in. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Go 237/10, lex nr 673226). Oświadczenie to deklaracja nabywcy odnośnie przeznaczenia (zużycia) zakupionego towaru – o charakterze prawotwórczym, ponieważ bezpośrednio kształtuje cenę towaru (zwalniając go od akcyzy). Oświadczenie musi odnosić się więc do konkretnej ilości kupowanego wyrobu (i daty zakupu). W tej sytuacji, skoro w wyniku kontroli w Spółce stwierdzono, że ilości gazu płynnego wyprowadzonego ze składu podatkowego do uprawnionego podmiotu są wyższe od ilości wskazywanych w oświadczeniach nabywcy, prawidłowo Naczelnik Urzędu Celnego w P uznał, że co do tych ilości gazu, które nie miały pokrycia w złożonych oświadczeniach istnieje zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym. Szczegółowe zaś wyliczenie tego podatku zawiera stanowiący integralną część decyzji załącznik nr 1. W powyższym załączniku wskazano podatek akcyzowy, który skarżąca uiściła w kontrolowanym okresie (listopad 2005 r. do grudzień 2006 r.), oraz wyliczono prawidłową wysokość tego podatku, który nie został przez stronę zapłacony i tak ustalono brak wpłaty: za listopad 2005 r. w wysokości 280,00 zł, za grudzień 2005 r. w wysokości 2350,00 zł, za styczeń 2006 r. w wysokości 1061,00 zł i za luty 2006 r. w wysokości 586,00 zł, co dało łącznie kwotę 4.277,00 zł nieuiszczonego podatku akcyzowego – stanowiącą wartość przedmiotu sporu. Zdaniem Sądu prawidłowo przyjęto także ilość wydanego gazu w dniu 27 stycznia 2006 r. – poprzez uprawnione zastosowanie przelicznika 1,78 litra na kilogram gazu. Przelicznik ten został wskazany dla obliczania kwoty należnej akcyzy od wyrobów akcyzowych – gazu płynnego (propan, butan, mieszaniny propanu – butanu) służącego do napędu pojazdów samochodowych (zob. poz. 8 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego – Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm.). W opinii Sądu mógł on być stosowany w realiach niniejszej sprawy, gdyż służy on do wyliczenia zobowiązań podatkowych. Brak zupełnego i kompletnego oświadczenia (co do ilości przekraczającej zapis zawarty w oświadczeniu) oznacza przeznaczenie gazu niezgodne z treścią oświadczenia i powstanie w tym zakresie zobowiązania podatkowego. Prawidłowo więc obliczono, że zwolnienie podatkowe nie przysługiwało łącznie od 6.144,00 kg gazu. Niezasadne były ponadto zarzuty strony dotyczące błędnego przyjęcia, iż w określonych dniach dokonywano dostaw gazu do spółki D (28 listopada 2005 r. i 17 stycznia 2006 r.) w tym sensie, iż faktycznie z przedłożonej przez skarżącą dokumentacji wynika, że chodziło o inne podmioty gospodarcze, jednak uchybienia organów w tym zakresie w żaden sposób nie wpłynęły na wynik sprawy. Podstawą do przyjęcia istnienia zobowiązania podatkowego nie był bowiem fakt sprzedaży gazu konkretnemu kontrahentowi, tylko okoliczność polegająca na wyprowadzeniu ze składu podatkowego odpowiedniej ilości gazu, co do której nie uzyskano właściwego oświadczenia, umożliwiającego zastosowanie zwolnienia podatkowego. Całość gazu wyprowadzonego ze składu podatkowego w ramach powyższych transakcji miała natomiast pokrycie w złożonych oświadczeniach (vide załącznik nr 2, poz. 7 i poz. 25 – k. 111 i 109 akt adm.). Niesłuszne, według Sądu, okazały się też zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. W toku prowadzonego postępowania podatkowego zostały bowiem wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności przedmiotowej sprawy. Nie naruszono przy tym, w szczególności, zasady prawdy obiektywnej i zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych. Uzasadnienia decyzji tak I jak i II instancji spełniały wymogi określane w art. 210 § 4 O. p. Organy odniosły się do argumentów podnoszonych przez Spółkę i wyjaśniły, zgodnie z zasadą przekonywania, zasadność przesłanek, którymi się kierowały przy załatwieniu sprawy. W tym stanie rzeczy, mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Naczelnika UC w P z dnia 17 listopada 2010 r. nie naruszają prawa materialnego jak i przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.