III SA/Po 264/11

Dnia 6 lipca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska ( spr.) Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2011 roku przy udziale sprawy ze skargi E. B. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2008 rok, po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. W dniu 5 maja 2008r. E.B. złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2008, w którym zadeklarował działki ewidencyjne o numerach: [...], [...], [...] położone w województwie wielkopolskim, powiat z., gmina Z., obręb K. oraz działki ewidencyjne o numerach [...], [...] leżące w województwie w., powiat z., gmina Z., obręb S. Decyzją z dnia [...], Nr [...], Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Z., przyznał E.B. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w łącznej wysokości [...]. Pismem z dnia [...] Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Placówka Terenowa w P. poinformowała Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z., że E.B. w latach 2004-2008 nie użytkował własnych gruntów rolnych i w związku z powyższym w okresie od 1 stycznia 2004r. pobierał rentę rolniczą w pełnej wysokości, a więc nie był uprawniony do pobierania dopłat bezpośrednich. Jednocześnie do pisma dołączono: oświadczenie E.B. z dnia 22 grudnia 2008 roku, że umowa dzierżawy z dnia 14 października 2002 roku jest nadal realizowana, oświadczenie W. T. z dnia 29 grudnia 2008 roku dotyczące podpisania umowy dzierżawy oraz użytkowania gruntów będących jej przedmiotem; umowę dzierżawy z dnia 14 października 2002 roku, zawartą pomiędzy E.B., a W.T. na okres 10 lat. Postanowieniem dnia [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Z., na podstawie art. 149 §1, art. 145 §1 pkt.5, art. 147 i art. 150 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) wznowił postępowanie administracyjne i wskazał, że wydając decyzję w dniu [...] o przyznaniu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego nie posiadał wiedzy o wydzierżawieniu gruntów wchodzących w skład gospodarstwa rolnego. Postanowieniem z [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Z., dopuścił również w sprawie dowody w postaci dokumentów przesłanych przez KRUS oraz odpowiedzi na wezwanie z dnia [...], do złożenia wyjaśnień z dnia [...]. Decyzją z dnia [...], Nr [...], Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Z., na podstawie art. 7 ust. 1, art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 roku, Nr 170, poz. 1051 ze zm.), art. 51 ust. 2 oraz art. 71 a rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 roku ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 73/2009 oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. U. WE Nr L 141 z 30 kwietnia 2004 roku, s. 18 ze zm.), oraz w związku z §13 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2008 roku w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 44, poz. 265 ze zm.), art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 roku ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady(WE) nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozprowadzenia oraz wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców (Dz. U. WE Nr L 345 z 20 listopada 2004 r., s. 1 ze zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego, uchylił z urzędu decyzję Nr [...] z dnia [...] odmówił E.B. płatności na rok 2008 z tytułu: ▪ Jednolitej Płatności Obszarowej i nałożył sankcję w wysokości [...] zł, ▪ Uzupełniającej Płatności Obszarowej i nałożył sankcję w wysokości [...] zł, ▪ Uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych i nałożył sankcję w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskodawca nie spełnia warunków przyznania płatności do gruntów wymienionych we wniosku o przyznanie płatności, ponieważ nie był on posiadaczem gospodarstwa rolnego, nie prowadził działalności rolniczej, więc nie był uprawniony do otrzymania wnioskowanej płatności. W konsekwencji ze względu na stwierdzone różnice między powierzchnią stwierdzoną, a powierzchnią zadeklarowaną do objęcia jednolitą płatnością obszarową, uzupełniającymi płatnościami obszarowymi oraz uzupełniającymi płatnościami obszarowymi do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, organ odmówił przyznania płatności uzupełniających i nałożył sankcje. W odwołaniu z dnia 22 listopada 2010 roku, E.B. podniósł, że wydanie decyzji o przyznaniu płatności poprzedzone było zebraniem materiału dowodowego, na podstawie którego Kierownik Biura wiedział, że wnioskodawca jest właścicielem gruntów, ale z uwagi na chorobę i stan zdrowia zmuszony był wydzierżawić grunty W.T. w dniu 14 października 2002 roku. Wnioskodawca informował o tym Starostwo Powiatowe w Z. - Wydział Geodezji i Kartografii, Urząd Gminy, a także Biuro Powiatowe Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z., gdzie uzyskał informację, że dla składania wniosków o dopłaty bez znaczenia jest to kto składa wniosek - właściciel gruntu czy dzierżawca pod warunkiem, że taki wniosek będzie złożony tylko raz. Wnioskodawca wskazał, że czuje się oszukany, gdyż został wprowadzony w błąd, że jest uprawniony do dopłat jako właściciel nieruchomości. Decyzją z dnia [...], nr [...], Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P., na podstawie art. 138 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego, w związku z art. 10 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 roku o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008 r., Nr 98, poz. 634 ze zm.) oraz na podstawie art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w sytuacji gdy istnieją dowody świadczące o tym, że producent rolny składający wniosek o przyznanie płatności obszarowych nie był posiadaczem gospodarstwa rolnego, nie jest możliwe przyznanie na jego rzecz płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Organ stwierdził, że skarżący nie był posiadaczem zadeklarowanych gruntów rolnych w 2008 roku w myśl art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w związku z czym nie był uprawniony do otrzymania płatności obszarowych. Istotną przesłanką decydującą o przyznaniu płatności jest bowiem rzeczywiste posiadanie (użytkowanie) gruntów rolnych, co oznacza przyznanie ich osobie, która rzeczywiście uprawia grunty, tzn. decyduje, jakie rośliny uprawiać i dokonuje swobodnie odpowiednich zabiegów agrotechnicznych oraz zbiera plony. Sam, tytuł właściciela nie jest przesłanką do otrzymania płatności, gdyż może je otrzymać jedynie posiadacz będący faktycznym użytkownikiem gruntów rolnych, faktycznym producentem rolnym. Zdaniem organu II instancji E.B. nie był faktycznym użytkownikiem zgłoszonego do dofinansowania gospodarstwa rolnego, co potwierdziło oświadczenie wnioskodawcy, iż w 2008 roku obowiązywała umowa z dnia 14 października 2002 roku, dotycząca wydzierżawienia spornych gruntów W. T. Natomiast fakt, iż E.B. przekazywał otrzymane dopłaty w całości dzierżawcy gruntów w ocenie organu odwoławczego nie ma żadnego znaczenia w przedmiotowej sprawie. Organ odwoławczy podkreślił również, że informacje na temat zasad przyznawana płatności obszarowych są przekazywane przez pracowników Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zgodnie z treścią broszury informacyjnej pt. "Dopłaty bezpośrednie dla rolników - jak je uzyskać?", z której wynika, iż z wnioskiem o przyznanie dopłaty występuje ten, kto rzeczywiście użytkuje daną działkę rolną. Natomiast w przypadku wątpliwości związanych z przyznawaniem płatności bezpośrednich i innych instrumentów pomocowych informacji udzielali również przeszkoleni pracownicy Ośrodków Doradztwa Rolniczego oraz Izb Rolniczych, a także inne ośrodki, czy też firmy zajmujące się doradztwem rolniczym. Organ potwierdził, że beneficjent informował w dniach 14 i 15 października 2002 roku Starostwo Powiatowe z Z. oraz KRUS (zarówno Oddział Regionalny w P. jak i też Placówkę Terenową w Z.) o podpisaniu umowy dzierżawy, jednak z akt przedmiotowej sprawy ani też z dokumentów dołączonych do odwołania nie wynika, aby powyższe informacje zostały przekazane pracownikom Biura Powiatowego ARiMR w Z. w 2004 roku i w latach kolejnych. Organ wyjaśnił również, że odmówił wcześniej przeprowadzenia dowodu ze spersonalizowanego formularza wniosku o przyznanie płatności na rok 2010, ponieważ w ocenie organu nie miał on wpływu na wynik sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, E.B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej : - naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną interpretację art. 145 § 1 lub 145 a kpa w odniesieniu do stanu faktycznego poprzez stwierdzenie, że wszystkie informacje udzielane przez pracowników ARiMR są przekazywane w sposób rzetelny, - naruszenie prawa materialnego, w odniesieniu do stanu faktycznego, poprzez stwierdzenie, że z akt przedmiotowej sprawy ani z dokumentów dołączonych do odwołania nie wynika, aby powyższe informacje dotyczące dzierżawy gruntów zgłoszonych we wniosku zostały przekazane pracownikom Biura Powiatowego ARiMR-naruszenie art. 9 kpa w odniesieniu do stanu faktycznego, poprzez stwierdzenie, że w postępowaniu o przyznanie płatności nie ma podstaw do rozstrzygania sprawy w zakresie wykraczającym poza żądanie wnioskodawcy jak również jego modyfikowania na podstawie własnego (subiektywnego) uznania. W uzasadnieniu skargi E.B. powtórzył, że w Biurze Powiatowym ARiMR w Z. uzyskał informację, że dla składania wniosków o dopłaty bez znaczenia jest kto składa wniosek o dopłaty, właściciel gruntu czy dzierżawca pod warunkiem jednak, że taki wniosek jest składany tylko raz. Ponadto przypomniał, że informował o fakcie dzierżawy gruntów zarówno Starostwo Powiatowe w Z. oraz KRUS, a także Biuro Powiatowe Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. Na potwierdzenie tego faktu nie przedkładał jednak żadnych dokumentów, ponieważ nikt tego nie wymagał. Zaznaczył również, że składał wniosek o dopłaty w obecności dzierżawcy gruntów W. T. i w jego obecności pracownik Biura Powiatowego ARiMR pomagał wypełnić wniosek o przyznanie płatności stwierdzając, że dopłaty należą się właścicielowi gruntów rolnych. W tym zakresie wniósł o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka W. T. Skarżący wskazał również, że wydanie decyzji w sprawie było poprzedzone zebraniem materiału dowodowego w sprawie i Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wiedział, że wnioskodawca jest właścicielem gruntów a z uwagi na dolegliwości zdrowotne wydzierżawił je W. T. Skarżący stwierdził również, że organ przed wydaniem decyzji miał obowiązek zbadać wnikliwie stan faktyczny w oparciu o który wydał decyzję o przyznaniu dopłat, czyli także informację udzieloną przez wnioskodawcę odnośnie wydzierżawienia gruntów z powodu jego choroby i złego stanu zdrowia. Jednocześnie podkreślił, że wielokrotnie zgłaszał się do Biura Powiatowego ARIMR w celu przepisania użytkowania gospodarstwa na dzierżawcę, ale za każdym razem był informowany, że nie ma takiej potrzeby. Skarżący zarzucił organowi II instancji bezzasadność odmowy przeprowadzenia dowodu na okoliczność uporczywego wprowadzenia w błąd co do wniosku o przyznanie dopłat, w sytuacji gdy po wydaniu przedmiotowej decyzji organ przesłał kolejny wniosek o przyznanie płatności na rok 2010, elektronicznie wypełniony danymi wnioskodawcy. W ocenie skarżącego jest to nakłanianie do jego złożenia, a w konsekwencji organ stara się przerzucić na wnioskodawcę odpowiedzialność za niewłaściwe udzielenie informacji. Skarżący działał zaś w zaufaniu do organu wierząc, że informacja dotycząca wniosku o dopłaty została udzielona na podstawie obowiązujących przepisów. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadą prawną wymienioną w przepisie art. 145 § 1 kpa. Jest to zarazem jeden z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, mających na celu kontrolowanie prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym (zob. m. in. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 531-534). Procedowanie w trybie nadzwyczajnym przez organ administracji jest przy tym wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 16 § 1 kpa, stąd też zastosowanie wznowienia postępowania winno odbywać się ze szczególnym uwzględnieniem wszelkich ustawowych gwarancji procesowych przynależnych stronie. Zakres postępowania wznowieniowego jest węższy aniżeli postępowania zwyczajnego i ogranicza się do badania podstaw wznowienia wskazanych przez wnioskodawcę czy przez organ w wypadkach wszczęcia postępowania z urzędu. W niniejszej sprawie Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. wydał w dniu [...] decyzję przyznającą skarżącemu płatność bezpośrednią do gruntów rolnych na rok 2008, w tym Jednolitą Płatność Obszarową i Uzupełniającą Płatność Obszarową. Powodem przyznania płatności było ustalenie przez organ, iż wnioskodawca spełniał przesłanki wskazane w art. 7 ust.1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ( Dz. U. Nr 170 z 2008 r., poz. 1051 ze zm. ), zgodnie z którymi płatności przyznawane są m. in. osobie fizycznej będącej posiadaczem gospodarstwa rolnego ( producentowi rolnemu ) na będące w jej posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek, grunty rolne o określonej w załączniku do rozporządzenia nr 197/2004 powierzchni, utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok. Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa sądowego chodzi przy tym o faktyczne władztwo i użytkowanie rolnicze danego gospodarstwa rolnego przez wnioskodawcę, niezależnie od posiadania przez niego ( lub nie ) określonego tytułu prawnego do danego gruntu w rozumieniu przepisów prawa rzeczowego ( zob. m. in. wyrok NSA z 4 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 1012/08, lex nr 563485; wyrok WSA w Łodzi z 17 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Łd 172/09, lex nr 550508; wyrok WSA w Opolu z 25 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Op 387/08, Iexnr531101 ). Po wydaniu powyższej decyzji organ I instancji wznowił z urzędu postanowieniem z dnia [...] na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 5, art. 147 i art. 150 kpa postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu tego postanowienia organ powołał się na podstawę wznowieniową określoną w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, wskazując, że Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z., wydając decyzję nie posiadał wiedzy o wydzierżawieniu przez wnioskodawcę gruntów wchodzących w skład gospodarstwa rolnego. Następnie, postanowieniem z dnia [..] powołał jako dowody w postępowaniu wznowieniowym: umowę z dnia 14 października 2002 r. o wydzierżawieniu gruntów na okres 10 lat, oświadczenia stron umowy potwierdzające jej faktyczną realizację oraz pismo strony z dnia 17 lutego 2010 r. potwierdzające pobieranie renty rolniczej i nieprowadzenie osobistej działalności gospodarczej na spornych gruntach od 2002 r. W ocenie organu powyższe dokumenty mają dowodzić, iż wnioskodawca w momencie wydawania decyzji nie był użytkownikiem spornego gospodarstwa, ani nie prowadził w nim działalności rolniczej. Zgodnie z treścią powołanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 5 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z powyższej regulacji wynika więc, że o zaistnieniu omawianej podstawy wznowienia można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: a) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, b) są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie, c) nie były znane organowi, który wydał decyzję, d) istniały w dniu wydania decyzji (zob. B, Gruszczyński w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Warszawa 2007, s. 733). W rozpoznawanej sprawie należy stwierdzić, że organy obu instancji zasadnie uznały, iż fakt oddania w dzierżawę spornych gruntów osobie trzeciej na mocy umowy z dnia 14 października 2002 r. w zamian za świadczenie z KRUS oraz oświadczenie strony o faktycznym nieużytkowaniu rolniczym gruntów od 2002 r. mogą być uznane (odpowiednio) za okoliczność i dowód istotny dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy (jako warunkujące bezpośrednio kwestię spełniania przesłanki do otrzymania wnioskowanych płatności) z tym, że w tym miejscu należy wskazać, że oświadczenie strony pochodzi z 2008 r., zatem nie istniało w dniu wydania decyzji o przyznaniu płatności, podobnie jak i pozostałe powołane przez organ dowody, poza umową dzierżawy. Nie mogły one więc spowodować uchylenia decyzji. Jednocześnie w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji organów obu instancji nie wyjaśniono, że powyższa okoliczność dotycząca wydzierżawienia gruntów, a co za tym idzie faktycznego użytkowania spornych gruntów była nieznana organowi I instancji w dacie wydawania przez niego zakwestionowanej decyzji, pomimo że strona w odwołaniu podnosiła, iż przed złożeniem wniosku poinformowała pracownika Biura Powiatowego Agencji o tym, że przekazała grunty rolne w dzierżawę, uzyskując informację, że pomimo tego może ubiegać się o płatności. Tej kwestii organ odwoławczy nie wyjaśnił w decyzji, pomimo jej istotnego znaczenia dla istnienia przesłanki wznowienia. Postępowanie w przedmiocie uzyskania płatności rolnych jest wszczynane na wniosek producenta rolnego. Wszystkie złożone wnioski podlegają szczegółowej kontroli - dane w nich zawarte dotyczące zadeklarowanych działek ewidencyjnych i działek rolnych mogą być m. in. porównywane z bazami danych, w tym m. in. z bazą ewidencji gruntów i budynków. W przypadku niezgodności we wniosku strona jest wzywana o ich wyjaśnienie lub dokonanie odpowiedniej korekty O okoliczności tej strona zawiadomiła skutecznie Starostwo Powiatowe i Urząd Gminy, co jest okolicznością bezsporną w sprawie. Strona miała też konsultować zasadność składania wniosku o dopłaty z pracownikami organu I instancji, czego wielokrotnym świadkiem był dzierżawca gruntów - T.W. Również ten zarzut nie został rozpoznany przez Dyrektora ARiMR mimo tego, iż dotyczy okoliczności mającej zasadnicze znaczenie dla oceny zaistnienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Podnosząc ten zarzut skarżący wskazywał, że organy Agencji rozpoznając jego wniosek o przedmiotowe płatności miały wiedzę o tym, że wnioskodawca wydzierżawił swoje gospodarstwo. Posiadanie takiej wiedzy, przed wydaniem decyzji przyznającej płatności w kolejnych latach, pozbawia natomiast tę okoliczność cechy nowości i braku wiedzy organu o tej okoliczności. Organ II instancji nie zawarł w uzasadnieniu swojej decyzji jakichkolwiek wyjaśnień dotyczących tego, dlaczego pomimo tezy strony odwołującej się o fakcie informowania określonych organów (w tym pracowników organu I instancji) o istnieniu i faktycznym wykonywaniu umowy dzierżawy, sam fakt zawarcia tej umowy miał być okolicznością nieznaną organowi I instancji w dacie podejmowania decyzji o przyznaniu płatności. Skoro w odwołaniu strona powoływała się na błędne informacje uzyskiwane od konkretnych pracowników organu (w skardze wskazano na osobę R.K.) to rzeczą organu odwoławczego było dokonanie odpowiednich ustaleń faktycznych na okoliczność współpracy skarżącego z organami Agencji, poprzez przesłuchanie samego skarżącego, wskazanych przez niego pracowników organu oraz T. W., który miał być wielokrotnym świadkiem rozmów prowadzonych w kwestii ubiegania się o dopłaty. Brak wyjaśnień organu odwoławczego w tym zakresie uniemożliwia praktycznie sądową kontrolę zasadności stwierdzenia w niniejszej sprawie istnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Nie wiadomo bowiem w istocie, czy organ miał faktyczne podstawy do skorzystania z tego nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego i w konsekwencji stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa. Powyższe zaniechania procesowe organu oznaczały naruszenie art. 7 (zasady wyjaśniania stanu faktycznego sprawy), art. 8 (zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa) oraz art. 107 § 3 kpa. Jak już wskazano powyżej, zastosowanie nadzwyczajnego trybu wznowienia postępowania winno odbywać się ze szczególnym uwzględnieniem wszelkich ustawowych gwarancji procesowych przynależnych stronie. Obowiązek ten dotyczy m. in. wszechstronnego wyjaśniania przyczyn wznowienia, które może prowadzić ostatecznie do negatywnych dla strony skutków materialnoprawnych. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zobowiązany będzie uwzględnić powyższe wskazania i przeprowadzić postępowanie wyjaśniające co do twierdzeń strony o poinformowaniu pracownika Biura Powiatowego o wydzierżawieniu gruntów, przeprowadzając w tym zakresie przynajmniej dowód z przesłuchania strony oraz określonych świadków (w tym wskazanych przez stronę pracowników organu I instancji). Biorąc pod uwagę wskazane wyższej okoliczności Sąd uznał, iż decyzja Dyrektora ARiMR została wydana z naruszeniem przepisów postępowania (art. 7, 8, 107 § 3 kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 kpa) mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o uchyleniu skarżonej decyzji. O wykonalności decyzji Sąd postanowił zaś w oparciu o art. 152 cytowanej ustawy.