III SA/Po 269/12

Dnia 30 stycznia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi RG na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na umieszczenie reklamy oraz określenia opłaty za zajęcie pasa drogowego postanawia : odmówić sprostowania punktu II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] Wyrokiem z dnia 25 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, sygn. [...], uchylił zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję Zarządu Dróg Miejskich w [...] W punkcie II orzeczenia zasądzono od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 2.817 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W piśmie z dnia 17 grudnia 2012 r. pełnomocnik strony skarżącej zwrócił się do Sądu z wnioskiem o sprostowanie punktu II orzeczenia, poprzez dodanie w miejsce "Samorządowe Kolegium Odwoławcze" – "Samorządowe Kolegium Odwoławcze – Skarb Państwa". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Stosownie do art. 156 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) – dalej w skrócie zwana p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Postanowienie w tym przedmiocie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 p.p.s.a.). Wykładnia gramatyczna przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że sprostowanie wyroku wydanego w przedmiotowej sprawie, zgodnie z wnioskiem strony, stanowiłoby naruszenie art. 200 p.p.s.a. Stosownie bowiem do treści art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd I instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W niniejszej sprawie zaskarżoną decyzję wydało Samorządowe Kolegium Odwoławcze i od tego organu Sąd zasądził zwrot kosztów postępowania. W związku z powyższym, na mocy powołanych powyżej przepisów orzeczono jak w postanowieniu.