III SA/Po 272/10

Dnia 9 czerwca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi RR BP na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości na rok 2009 postanawia odrzucić skargę /-/ M. Górecka Zarządzeniem z dnia 30 kwietnia 2010 r. wezwano skarżących RR BP, na wskazany w skardze adres dla doręczeń, o podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej przez pełnomocnika BR, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Pismo z wezwaniem Sądu oraz pouczeniem zostało doręczone prawidłowo w dniu 15 maja 2010 r. W zakreślonym terminie skarżący złożyli: pełnomocnictwo dla BR – datowane na dzień 15 maja 2010 r. oraz wskazali, że przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, a jedynie niezgodne z prawem działanie organu. Zgodnie z treścią art. 215 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Skarga jest pismem inicjującym postępowanie sądowe i powinna czynić zadość wymaganiom dla pism w postępowaniu sądowym (art. 57 § 1 p.p.s.a.). Niepodanie wartości przedmiotu zaskarżenia, od którego zleży wysokość wpisu, stanowi niedochowanie wymogów formalnych pisma procesowego w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. Brak taki podlega usunięciu w sposób przewidziany w tym przepisie, zaś jego nieusunięcie w terminie siedmiodniowym, w przypadku gdy wniesione pismo procesowe jest skargą, skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie skarżący mimo wezwania nie podali wartości przedmiotu zaskarżenia, tłumacząc, że w sprawie chodzi o niezgodne z prawem działanie organu, a nie należność pieniężną. Zdaniem Sądu sposób określenia w zdaniu pierwszym art. 231 p.p.s.a. spraw, w których pobiera się wpis stosunkowy, stanowi znaczne uproszczenie. Przedmiotem zaskarżenia przed sądami administracyjnymi nie są bowiem należności pieniężne, ale akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. ( w tym decyzje), które mają być poddane kontroli z punktu widzenia zgodności z prawem. Z tego względu uregulowanie zawarte w zdaniu pierwszym § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221 poz. 2193) lepiej oddaje istotę wpisu stosunkowego. W tym przepisie, określającym procentowo wysokość wpisu stosunkowego w zależności od wartości przedmiotu zaskarżenia, jest mowa, że "wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem". Zatem, nie podanie przez skarżących wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawie, której przedmiotem skargi do Sądu jest decyzja ustalająca podatek od nieruchomości na rok 2009, stanowi istotny brak skargi, który uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu, bowiem od wartości przedmiotu zaskarżenia zależy ustalenie wysokości wymaganego wpisu. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ M. Górecka