III SA/Po 272/11

Dnia 21 czerwca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędziowie WSA Beata Sokołowska WSA Szymon Widłak (spr.) Protokolant: stażysta Anna Zys – Ruszkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2011 roku przy udziale sprawy ze skargi M. B. i P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 stycznia 2011r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2008 rok, po wznowieniu postępowania. I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wójta z dnia 18 listopada 2010 roku nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących kwotę [...],- (słownie: [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Pismem z dnia 22 grudnia 2009 r. M. i P. B. zwrócili się do Wójta Gminy o uchylenie decyzji wymiarowych dotyczących wymiaru podatku od nieruchomości z lata 2005 -2009 r. Wnioskodawcy powołali się na wyrok NSA z dnia 29.10.2007 r. II FSK 483/07 i wyrok WSA we Wrocławiu I SA/Wr 1440/07 oraz przepis Ordynacji podatkowej mówiący o konieczności podejmowania przez organ podatkowy wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W odpowiedzi na wezwanie organu, wnioskodawcy w piśmie z dnia 3 marca 2010 r. sprecyzowali swoje żądanie stwierdzając, iż oczekują uchylenia przedmiotowych decyzji w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 i pkt 7 Ordynacji podatkowej. Wskazali ponadto, iż swój wniosek opierają na orzeczeniach sądów administracyjnych dotyczących naliczenia podatku w zakresie dróg dojazdowych. Postanowieniem z dnia 26 marca 2010 r. Wójt Gminy - na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 i pkt 7 Ordynacji podatkowej – wznowił postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za lata 2005 - 2009 zakończone wskazanymi przez niego decyzjami ostatecznymi. Decyzją z dnia 28 lipca 2010 r. Wójt Gminy uchylił ostateczne decyzje w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za poszczególne lata 2005-2009 i ustalił wymiar podatku od nieruchomości za te lata, tj. od 2005 do 2009 r. oraz orzekł o nadpłacie. Po rozpatrzeniu odwołania wnioskodawców decyzją z dnia 14 października 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że po wznowieniu postępowania w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości w latach 2005-2009, organ I instancji winien w każdej z tych spraw przeprowadzić odrębne postępowanie co do przesłanek wznowienia oraz - w razie ich stwierdzenia - co do rozstrzygnięcia istoty sprawy i każde z tych postępowań zakończyć wydaniem oddzielnej decyzji dotyczącej ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości w konkretnym roku. Kolegium wskazało ponadto, iż organ I instancji oparł się w zaskarżonej decyzji na wyrokach wskazanych przez odwołujących, poinformowało w związku z tym, że w świetle późniejszych wyroków NSA m.in. z dnia 10 czerwca 2010 r., sygn. akt II FSK 1782/08, 1781/08 i szeregu innych stanowisko zawarte w powołanych w zaskarżonej decyzji wyrokach jest nieaktualne i sprzeczne z przyjętą linią orzeczniczą NSA. Decyzją z dnia 18 listopada 2010 r., nr [...] Wójt Gminy, działając m.in. na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 i pkt 7, art. 245 § 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 2-6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) oraz art. 6a ust. 1-6 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. podatku rolnym 1) uchylił swoją decyzję ostateczną z dnia 12 lutego 2008 r. ustalającą wymiar podatku od nieruchomości za rok 2008 w wysokości [...] zł. 2) ustalił wymiar podatku od nieruchomości za rok 2008 w wysokości [...] zł, wskazując sposób obliczenia podatku, 3) stwierdził nadpłatę za 2008 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że według jego ustaleń w okresie od 2005r. – 2009 r. M. i P. B. byli właścicielami nieruchomości: - działka o nr ewid. 96/1 położona w B.; - działka o nr ewid. 106/1 i 106/2 położna w W., na której znajdują się stacje paliw. Organ podał, iż z ewidencji gruntów i budynków wynika, że: - działka 106/2 o pow. 0,6045 ha jest sklasyfikowana jako Bi - działka 106/1 o pow. 0,0255 ha – jako dr, - działka 96/1 o pow. 0,4241– jako RV. Rozważając w uzasadnieniu decyzji przesłanki wznowienia postępowania, organ stwierdził, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka wznowienia określona w art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej. Zaznaczył bowiem, że powołane przez wnioskodawców wyroki NSA z 27.05.2008 r. i WSA we Wrocławiu z 17.01.2008 r. nie stanowią podstawy do uchylenia decyzji wymierzającej podatek od nieruchomości za 2008 r., ponieważ w żaden sposób nie są związane ze sprawą ustalenia obowiązku podatkowego podatnika. Organ stwierdził natomiast, iż w niniejszej sprawie zaszła przesłanka wznowienia określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, ponieważ wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji z dnia 12 lutego 2008 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2008 r. nieznane organowi, który wydał decyzję, a dotyczące wymiaru podatku co do części gruntu stanowiącego działkę nr 96/1. Organ wskazał, że działka 96/1 o pow. 0,4241 ha w ewidencji gruntów i budynków jest sklasyfikowana jako RV, przy czym grunt o pow. 0,2000 ha jest zajęty na działalność gospodarczą i podlega podatkowi od nieruchomości, natomiast grunt o pow. 0,2241 ha ze względu na rodzaj gruntu określony w ewidencji jako rola RV podlega podatkowi rolnemu, ale z uwagi na klasę gruntu RV został zwolniony z podatku rolnego na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym. Tymczasem w ostatecznej decyzji z dnia 12 lutego 2008 r. organ przyjął jako przedmiot opodatkowania odnośnie działki 96/1 - 0,2000 ha jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i 0,2241 ha jako grunty pozostałe (zgodnie z wykazem przedłożonym przez strony). Odnośnie działki nr 106/1 o pow. 0,0255 ha, sklasyfikowanej w ewidencji gruntów jako droga organ uznał, że grunt ten nie podlega wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, ponieważ działka ta nie jest i nie była drogą publiczną, a z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2007 r. z wyłączenia od opodatkowania korzystają jedynie drogi publiczne. W odwołaniu od powyższej decyzji M. i P. B. zakwestionowali zarówno same ustalenia nowych wymiarów podatkowych jak i treści samych uzasadnień. Zarzucili, iż zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem i winna zostać uchylona. Zdaniem odwołujących organ nie uwzględnił wszystkich okoliczności i działał ze znacznym opóźnieniem, o czym nie byli oni informowani, czym naruszył art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej. Strony podniosły, iż działki 106/1 i 106/2 służyły do obsługi ruchu lądowego, stąd zgodnie z ówczesną regulacją winny być zwolnione z podatku. W ich ocenie stacje paliw obsługują ruch lądowy, a więc są obiektami użytku publicznego i jako takie nie powinny mieć naliczanego podatku, jest bowiem oczywiste, że stacja paliw to w 90 % drogi, budowle i budynki obsługujące ruch lądowy. Ponadto odwołujący zarzucili, iż gmina nie może dzielić działek według urzędniczego uznania. Decyzją z dnia 10 stycznia 2011 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji zasadnie przyjął, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka z art. 240 § 1 pkt 7, natomiast wystąpiła przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że okoliczności takie jak posiadanie gruntu sklasyfikowanego w ewidencji jako Bi - inne tereny zabudowane – działka nr 106/2 czy gruntu sklasyfikowanego jako dr – drogi – działka nr 106/1 służącego, zdaniem podatników, do obsługi ruchu lądowego, nie powodują wyłączenia tych gruntów z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Przepisy nie przewidują również nienaliczania podatku od nieruchomości od budynków i budowli stacji paliw płynnych, a więc zdaniem podatników obiektów użyteczności publicznej obsługujących ruch lądowy. W konsekwencji zdaniem organu okoliczności wskazane przez podatników jako podstawy wznowienia w oparciu o przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, nie stanowią podstawy wznowienia postępowania. Organ odwoławczy stwierdził, jednak, iż organ podatkowy I instancji zasadnie uznał, że zaistniała przesłanka wznowienia z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej odnośnie części działki 96/1, która stanowi rolę. Ponadto Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka wznowienia z art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, gdyż nie wykazano, ażeby decyzja ostateczna z dnia 12 lutego 2008 r. została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które następnie zostały uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Ustosunkowując się do zarzutu przewlekłości postępowania przed organem I instancji, Kolegium wskazał, iż opóźnienie w wydaniu decyzji było spowodowane tym, że organ I instancji prowadził szerokie postępowanie dowodowe. Oczekiwanie na udzielenie wyjaśnień ze strony podatników, jak i innych organów było przyczyną niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji każdorazowo informował strony o przypadku niezałatwienia sprawy we wskazanych terminach. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podatnicy wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W pierwszej kolejności podnieśli, iż z racji tego, że przedmiotem opodatkowania są nieruchomości stanowiące ich współwłasność, w decyzji wymiarowej winni być oznaczeni oboje oraz decyzja ta powinna być doręczona każdemu z nich. W opinii skarżących będące w ich posiadaniu drogi wyposażone w obiekty budowlane związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu lądowego (stacja paliw) oraz połączone z drogami powiatowymi czy gminnymi, należy uznać za drogi publiczne. Ponadto organy podatkowe przy kwalifikacji gruntów nie mogą samodzielnie dokonywać ocen, lecz muszą opierać się na ewidencji gruntów i budynków. W konsekwencji skarżący stwierdzili, że z uwagi na fakty i dokumenty, które jednoznacznie stwierdzają o nieprawidłowości naliczania podatku od obiektu stacji paliw w latach 2005 -2009 należy uznać decyzje organów obu instancji za nieważne. Skarżący podnieśli ponadto zarzut nieterminowego rozpoznania sprawy przez organ I instancji, co ich zdaniem świadczy o tym, że organ ten nie był przygotowany i nie dysponował materiałem właściwym do ustalenia decyzji wymiarowej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Organ zaznaczył ponownie, iż obiekty stacji paliw płynnych nie należą, w świetle obowiązujących w 2008 r. przepisów prawa do kategorii obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, wobec tego brak podstaw by wyłączyć te obiekty z opodatkowania podatkiem od nieruchomości w 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, aczkolwiek, w tym przypadku, z innych przyczyn, aniżeli w niej wskazane. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl zaś art. 135 p.p.s.a Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Dokonując w powyżej określonych granicach kontroli legalności rozstrzygnięcia zaskarżonego w niniejszej sprawie, Sąd stwierdził rażące naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy z dnia 18 listopada 2010 r. Wskazać należy na wstępie, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadą prawną wymienioną w przepisie art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – w dalszej części O.p. Jest to zarazem jeden z nadzwyczajnych trybów postępowania podatkowego, mających na celu kontrolowanie prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Procedowanie w trybie nadzwyczajnym przez organ podatkowy jest zatem wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji podatkowych, wyrażonej w art. 128 O.p., stąd też zastosowanie wznowienia postępowania winno odbywać się ze szczególnym uwzględnieniem wszelkich ustawowych gwarancji procesowych przynależnych stronie. Podkreślenia wymaga ponadto fakt, iż zakres postępowania wznowieniowego jest węższy aniżeli postępowania zwyczajnego i ogranicza się do badania podstaw wznowienia wskazanych przez wnioskodawcę czy przez organ w wypadkach wszczęcia postępowania z urzędu. Przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte na skutek wniosku M. i P. B. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją wymierzającą skarżącym podatek od nieruchomości na 2008 r. Jako podstawę wznowienia strony wskazały art. 240 § 1 pkt 5 i pkt 7 O.p. Zdaniem wnioskodawców nową okolicznością istotną dla sprawy lub nowym dowodem istniejącym w dniu wydania decyzji jest fakt posiadania przez nich na spornych nieruchomościach stacji paliw, których obiekty będące obiektami użytku publicznego wraz z drogami dojazdowymi, które na mocy przepisów – art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz.844 ze zm.), nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Na poparcie powyższego podatnicy powołali wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt II FSK 483/07 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt SA/Wr 1440/07. Rozważając istnienie przesłanki wznowienia z art. 240 § 1 pkt 7 O.p. zasadnie organy obu instancji przyjęły, iż nie wystąpiła ona w niniejszej sprawie. Zgodnie z powołanym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości stwierdzenie organów podatkowych, iż w toku postępowania nie ustalono, aby powołana przesłanka wznowienia wystąpiła, ponieważ w przedmiotowej sprawie żadna z decyzji podatkowych nie była uchylona lub zmieniona. Słusznie ponadto organy podatkowe wskazał, że powołane przez wnioskodawców rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie stanowią podstawy do uchylenia decyzji wymierzającej skarżącym podatek od nieruchomości za 2008 r., ponieważ w żaden sposób nie są związane ze sprawą ustalenia obowiązku podatkowego podatników. Wyroki te nie uchyliły bowiem decyzji, czy orzeczenia sądu będącego podstawą wydania ostatecznej decyzji wymiarowej z dnia 12 lutego 2008 r. W ocenie Sądu, wbrew stanowisku organów obu instancji, w niniejszej sprawie nie wystąpiła również przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Powołany przepis stanowi bowiem, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Cytowany przepis może mieć zatem zastosowanie, gdy spełnione zostaną łącznie trzy przesłanki: po pierwsze, zostaną ujawnione nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istotne dla sprawy, po drugie – te okoliczności faktyczne lub dowody musiały istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej, po trzecie – te nowe okoliczności lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Zdaniem Sądu nieuzasadnione jest przyjęcie przez organy podatkowe, iż wystąpiła przesłanka wznowienia z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. odnośnie działki o numerze ewidencyjnym 96/1 położonej w B. W uzasadnieniu decyzji z dnia 18 listopada 2010 r. Wójt Gminy wyjaśnił, iż ustalając skarżącym w nakazie zapłaty z dnia 12 lutego 2008 r. podatek od nieruchomości na 2008 r., oparł się na danych wynikających z wykazu złożonego przez podatnika, w którym zadeklarował on części działki 96/1 – grunt o powierzchni 0,2000 ha jako zajęty na działalność gospodarczą i pozostałą część - grunt o powierzchni 0,2241 ha jako grunt pozostały. W rezultacie cała działka została opodatkowana podatkiem od nieruchomości. Za istotną dla sprawy nową okoliczność lub nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji i nieznany mu, organ uznał natomiast fakt, iż w ewidencji gruntów i budynków działka 96/1 jest sklasyfikowana jako RV - rola, co zostało potwierdzone pismem Starostwa Powiatowego w W. z dnia 5 maja 2010r. W konsekwencji organ I instancji uchylił nakaz zapłaty w części dotyczącej działki 96/1 i obliczyli podatek od nieruchomości od części 0,2000 ha – zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej, natomiast stwierdził, że część działki o powierzchni 0,2241 ha podlega opodatkowaniu podatkiem rolnym, ale z uwagi na V kl ziemi, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym, podlega zwolnieniu z opodatkowania. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż niniejsze postępowanie zostało wznowione na wniosek skarżących, którzy w swoim wniosku i piśmie wyjaśniającym nie powołali jako przesłanki wznowienia danych z ewidencji gruntów i budynków, ale okoliczności dotyczące opodatkowania dróg wewnętrznych i stacji paliw. Stwierdzić zatem należy, iż rozstrzygnięcie organów podatkowych w zakresie działki 96/1 wychodzi poza zakres wniosku o wznowienie. W ocenie Sądu dane z ewidencji gruntów i budynków nie mogą stanowić nowej okoliczności uzasadniającej wznowienie postępowania podatkowego. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że Wójt Gminy ustalając w 2008 r. podatek od działki 96/1 był zobowiązany uwzględnić przede wszystkim dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, a nie wymierzać podatek na podstawie wykazu przedłożonego przez podatników. Nieuwzględnienie zatem w 2008 r. przy wymiarze podatku od działki 96/1 faktu, iż jest ona sklasyfikowana jako rola – RV, uznać należy jako rażące zaniedbanie organu, które nie może usprawiedliwiać jego niewiedzy o tym fakcie, skoro zgodnie z art. 21 powołanej ustawy był on zobowiązany do uwzględnienia dowodu w postaci ewidencji gruntów i budynków i danych z nich wynikających. W orzecznictwie i doktrynie, na tle analogicznego przepisu Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 5), przyjęto pogląd, że jeżeli organ wznowił postępowanie na podstawie okoliczności znanych mu w dniu wydania decyzji jest to naruszenie prawa, które nie powinno być tolerowane z punktu widzenia praworządności (zob. wyrok NSA z dnia 09.04.1998 r., sygn. akt I SA/Kr 737/97; M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz, KPA, Lex/el. 2011). W wyroku z dnia 29 marca 1985 r., sygn. akt III SA 1051/84 (GAP 1987, Nr 6, s. 46) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jeżeli organ administracji publicznej wznowił postępowanie na podstawie okoliczności mu znanych w dniu wydania decyzji bądź też okoliczności, które miały miejsce po wydaniu decyzji, to takie przekroczenie prawa, wbrew jasnym i określonym w sposób niedwuznaczny przesłankom tego przepisu, stanowi rażące naruszenie prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w wyniku czego powstały skutki, które nie powinny być tolerowane z punktu widzenia wymogu praworządności (por. B. Adamiak, J. Borkowski, wyd. 11, Warszawa 2011, str. 557). Wobec powyższego stwierdzić należy, iż decyzje organów obu instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa – art. 240 § 1 pkt 5 O.p., w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 O.p., co skutkować musiało stwierdzeniem ich nieważności. Wymaga wskazać na marginesie, iż powołana przez organy podatkowe istotna dla sprawy nowa okoliczność odnośnie działki 96/1 - dane z ewidencji gruntów i budynków – może stanowić podstawę postępowania, wszczętego na wniosek lub z urzędu, w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznego nakazu zapłaty z dnia 12 lutego 2008 r. z powodu rażącego naruszenia prawa - niezastosowania art. 21 ust.1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. W tym stanie sprawy Sąd, na postawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 zez m.), stwierdził nieważność decyzji organów obu instancji. O kosztach sądowych i wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 152 powołanej ustawy.