III SA/Po 274/10

Dnia 16 czerwca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi RR BP na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości na rok 2009 postanawia odrzucić skargę /-/ B. Koś Przedmiotem skargi wniesionej przez RR BP do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] uchylająca decyzję Burmistrza [...] w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości na 2009 r. i przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 kwietnia 2010 r. wezwano skarżących, RR BP, na wskazany w skardze adres dla doręczeń, o podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej przez pełnomocnika BR, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Pismo z zarządzeniem oraz pouczeniem zostało doręczone prawidłowo w dniu 15 maja 2010 r. (k. 24 akt sądowych). W zakreślonym terminie skarżący złożyli: pełnomocnictwo dla BR – datowane na dzień 15 maja 2010 r. oraz wskazali, że przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, a jedynie niezgodne z prawem działanie organu. Zgodnie z treścią art. 215 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Skarga jest pismem inicjującym postępowanie sądowe i powinna czynić zadość wymaganiom dla pism w postępowaniu sądowym (art. 57 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 216 p.p.s.a. jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. Niepodanie wartości przedmiotu zaskarżenia, od którego zależy wysokość wpisu, stanowi niedochowanie wymogów formalnych pisma procesowego w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. Brak taki podlega usunięciu w sposób przewidziany w tym przepisie, zaś jego nieusunięcie w terminie siedmiodniowym, w przypadku gdy wniesione pismo procesowe jest skargą, skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uwagi na stanowisko skarżących wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Od skargi pobiera się wpis stosunkowy, gdy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (art. 231 p.p.s.a.). Zdaniem Sądu sposób określenia w zdaniu pierwszym art. 231 p.p.s.a. spraw, w których pobiera się wpis stosunkowy, stanowi znaczne uproszczenie. Przedmiotem zaskarżenia przed sądami administracyjnymi nie są bowiem należności pieniężne, ale akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. ( w tym decyzje), które mają być poddane kontroli z punktu widzenia zgodności z prawem. Z tego względu uregulowanie zawarte w zdaniu pierwszym § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221 poz. 2193), który stanowi, że "wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem" lepiej oddaje istotę wpisu stosunkowego. Zatem, nie podanie przez skarżących wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawie, której przedmiotem skargi do Sądu jest decyzja ustalająca podatek od nieruchomości na rok 2009, a zatem występuje w niej wartość przedmiotu zaskarżenia, stanowi istotny brak skargi, który uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu, bowiem od wartości przedmiotu zaskarżenia zależy ustalenie wysokości wymaganego wpisu. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ B. Koś