III SA/Po 292/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś po rozpoznaniu w dniu 22 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia 9 lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ Barbara Koś J. K. wniósł za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu skargę na decyzję tego organu z dnia 9 lutego 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu kontroli Skarbowej w Poznaniu z dnia 23 lipca 2008 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za okres od stycznia do lipca 2005 r. w łącznej kwocie [...] zł. W złożonej skardze J. K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków ze względu na wysokość zobowiązania podatkowego objętego zaskarżoną decyzją. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności administracyjnej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest zaistnienie okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, iż chodzi tutaj sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, a przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu będzie niemożliwe bądź znacznie utrudnione. Sąd rozstrzyga w tym przedmiocie w oparciu o wniosek skarżącego oraz materiał dowodowy sprawy, przy czym uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu (czynności) spoczywa na stronie skarżącej (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., FZ 495/04). Nie wystarczy przy tym powołanie się na ustawową przesłankę z art. 61 § 3 p.p.s.a., lecz konieczne jest wskazanie konkretnych, szczegółowych okoliczności uzasadniających możliwość wystąpienia choćby jednej z przesłanek określonych powyższym przepisem. Sąd nie ma obowiązku poszukiwania z urzędu tych okoliczności, jeśli nie zostały powołane przez skarżącego, a materiał sprawy ma służyć jedynie weryfikacji okoliczności wskazanych we wniosku. W niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ograniczył się do powtórzenia ustawowej przesłanki określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa trudnych do odwrócenia skutków, nie wskazując na czym miałoby ono polegać w jego indywidualnej sytuacji. Odwołanie się jedynie do wysokości zobowiązania podatkowego objętego zaskarżoną decyzją bez wykazania szczególnych okoliczności przemawiających za tym, że wyegzekwowanie tej należności powoduje zaktualizowanie się tej przesłanki, nie jest w tym względzie wystarczające, zważywszy że egzekucja należności pieniężnych z natury rzeczy jest odwracalna, a obowiązujące prawo przewiduje ochronę dłużnika w szczególności w postaci stosownych zwolnień spod egzekucji zapewniających poszanowanie minimum egzystencji. Udzielenie ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest możliwe w niniejszej sprawie także przy uwzględnieniu okoliczności podniesionych przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy (k. 9 akt sąd.), tj. twierdzenia o konieczności zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej i utrzymywania się z wynagrodzenia za pracę. Likwidacja działalności gospodarczej jest bowiem wpisana w ryzyko gospodarcze przedsiębiorcy i nie wyklucza możliwości jej wznowienia, a związany z tym fakt utrzymywania się z wynagrodzenia za pracę sam przez się nie stanowi o wyjątkowo trudnej sytuacji skarżącego. Zatem również powyższe względy – przy braku wykazania związanych z nimi szczególnych okoliczności stwarzających niebezpieczeństwo znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w konkretnej sytuacji skarżącego, nie mogą być przyjęte za podstawę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z uwagi na powyższe brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego, wobec czego orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. /-/ Barbara Koś