III SA/Po 293/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędziowie WSA Beata Sokołowska ( spr.) WSA Walentyna Długaszewska Protokolant: sekr. sąd. Kamila Perkowska po rozpoznaniu w dniu 13 października 2005r. sprawy ze skargi Spółki "A" w K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz strony skarżącej Spółki "A" w K. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ W. Długaszewska /-/ M. Kosewska /-/ B. Sokołowska Decyzją z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny, na podstawie art. 4 pkt. 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 roku o Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. Nr 90, poz. 875 z 1998 roku) oraz § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych ( Dz.U. Nr 65 poz. 294 ze zm.) i art. 104 kpa, stwierdził u J. S. chorobę zawodową- zawodowe uszkodzenie słuchu. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że J. S. pracował w Spółce "A" w K. w warunkach szkodliwych dla zdrowia (przekroczenie NDN hałasu). Charakter ubytku słuchu tj. ubytek odbiorczy w uchu prawym oraz ubytek słuchu typu mieszanego ucha lewego z przewagą komponentu odbiorczego wskazują, iż zachodzi bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy warunkami pracy a powstałym schorzeniem. Odbiorczy ubytek słuchu powstaje bowiem w wyniku wieloletniego działania hałasu o wysokich poziomach, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółka "A" domagając się uznania, że u J. S. nie występuje zawodowe uszkodzenie słuchu. Odwołująca podniosła, że zaskarżona decyzja została wydana wbrew opiniom Ośrodka Medycyny Pracy i Instytutu Medycyny Pracy, albowiem orzeczenia obu tych jednostek stwierdzają, że stopień i charakter ubytku słuchu u J. S. nie spełnia wymaganego kryterium do stwierdzenia zawodowego uszkodzenia słuchu. Decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa oraz § 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych, Wojewódzki Inspektor Sanitarny Oddział Zamiejscowy w K., utrzymał w mocy w całości decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Uzasadniając swe stanowisko organ II instancji podkreślił, że odbiorczy ubytek słuchu jest charakterystyczny dla uszkodzenia narządu słuchu spowodowanego hałasem. Jednocześnie wskazał, że nawet gdyby oddziaływanie hałasu w środowisku zawodowym nie było jedyną przyczyną aktualnego stanu narządu słuchu J. S. to ustalenie związku przyczynowego z pracą nie jest wykluczone. Reasumując stwierdził, że jego zdaniem, istnieje związek przyczynowy pomiędzy hałasem występującym w środowisku pracy a stanem narządu słuchu J. S. Spółka "A" wniosła skargę na powyższą decyzję. Skarżąca domagała się uchylenia decyzji Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego Oddział Zamiejscowy w K. oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zarzuciła naruszenie przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych poprzez przyjęcie, że niedosłuch typu odbiorczego stwierdzony u J. S. jest chorobą zawodową oraz naruszenie § 10 ust. 1 w/wym rozporządzenia poprzez stwierdzenie istnienia tejże choroby wbrew konkluzjom orzeczeń lekarskich. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej Spółki "A" podkreślił, że organ odwoławczy nie dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego. Utrzymując decyzję organu I instancji orzekł (z naruszeniem prawa) wbrew opiniom medycznym nie wykazując w najmniejszym stopniu wadliwości którejś z nich. Organ II instancji skoncentrował się na samym fakcie istnienia uszkodzenia słuchu nie dostrzegając pozostałych okoliczności. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny Oddział Zamiejscowy w K. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2004 roku- sygn. akt 3/II SA/Po 3308/01 oddalił skargę Spółki "A" w K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia u J. S. choroby zawodowej w postaci zawodowego uszkodzenia słuchu. Sąd przyjął jako niesporne, że J. S. podczas pracy w Spółce "A" był narażony na hałas o poziomie ponadnormatywnym (w latach 1966-1994- na stanowisku elektrolizerowego poziom wynosił 70-96 dB(A)), w latach 1984-1996- na stanowisku ślusarza- spawacza natężenie hałasu wynosiło 79-88 dB(A). Wskazał, że istotnym zagrożeniem dla narządu słuchu jest już hałas o równoważnym poziomie przekraczającym 82 dB(A), a J. S. przed rozpoczęciem pracy w Spółce "A" nie miał problemów dotyczących narządu słuchu. Sąd podkreślił też, że brak dowodów, aby był on narażony na nadmierny hałas poza pracą u skarżącej. Zwrócił uwagę, że rozpoznane schorzenie nie było kwestionowane przez żądną ze stron. Dwie specjalistyczne jednostki medyczne (Ośrodek Medycyny Pracy i Instytut Medycyny Pracy) stwierdziły schorzenie narządu słuchu tj. niedosłuch typu odbiorczego ucha prawego małego stopnia i niedosłuch typu mieszanego (przewodzeniowo-odbiorczy) w uchu lewym (wg IMP z przewagą komponentu odbiorczego). Niedosłuch typu odbiorczego jest charakterystyczny dla uszkodzeń słuchu spowodowanych przewlekłą ekspozycją na hałas. Według Sądu więc wiarygodnie i mieszcząc się w ramach przysługujących proceduralnie uprawnień przyjmuje WIS , że na stwierdzony u J. S. niedosłuch typu mieszanego w uchu lewym, oprócz czynników pozazawodowych niewątpliwy wpływ miał hałas występujący w jego środowisku pracy. W tej sytuacji Sąd uznał za prawidłowe stanowisko zajęte przez organ orzekający tym bardziej, że ustalenie wielkości niedosłuchu, zgodnie z akceptowanym orzecznictwem, nie ma znaczenia prawnego dla stwierdzenia choroby zawodowej. Jednostki orzekające swoją kwalifikację rozpoznanego u J. S. schorzenia oparły na wytycznych metodologicznych w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych, które zawodowe uszkodzenie słuchu definiują jako obustronny odbiorczy ubytek słuchu o wielkości co najmniej 30 dB w uchu lepiej słyszącym. Nie można się jednak odwoływać do aktów nie mieszczących się w katalogu obowiązujących źródeł prawa. Przesłanki schorzenia jako choroby zawodowej zostały wyczerpująco określone w § 1 ust. 1 rozporządzenia. Sąd, powołując się na nadal aktualne wyroki Sądu Najwyższego stwierdzające brak podstaw prawnych do wyłączenia z pojęcia choroby zawodowej uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu ze względu na stopień tego uszkodzenia, uznał, że zaskarżona decyzja wydana została bez naruszenia § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku, skoro u J. S. występuje odbiorczy ubytek słuchu ucha prawego oraz mieszany ubytek słuchu ucha lewego z przewagą komponentu odbiorczego (potwierdzone specjalistycznymi badaniami: audiometrią tonalną progową i nadprogową, audiometrią impedancyjną z badaniem odruchu strzemiączkowego) i skoro był on narażony podczas pracy zawodowej na hałas o poziomach wyższych niż uznany za bezpieczny oraz występuje bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy schorzeniem a jego zawodowym tłem. Spółka "A" wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Zaskarżając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w całości wniosła o jego zmianę i uchylenie decyzji Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 1 ust. 1 i 2 oraz § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że Sąd I instancji uznał za oczywiste, ze w treści rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 roku nie ma ograniczeń lub wymagań dodatkowych bądź oczekiwania wykazania, dlaczego ubytek słuchu kształtuje się nakreślonym poziomie lub ulega zmianom, a pominął konieczność oceny związku przyczynowego pomiędzy schorzeniem, a jego zawodowym tłem, a co za tym idzie konieczność bezpośredniej oceny z jakich przyczyn ubytek słuchu kształtuje się na określonym poziomie lub ulega zmianom. W ocenie strony skarżącej Sąd nie uzasadnił istnienia przesłanki bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy schorzeniem a tłem zawodowym i w ogóle pominął ustalenie i wyjaśnienie na jakiej podstawie stwierdzono, że ten związek istnieje. W uzasadnieniu skargi zwrócono także uwagę, iż obie złożone w sprawie opinie wskazywały na brak związku przyczynowego zatrudnienia (wykonywania pracy i natężenia hałasu) z częściową utratą słuchu u J. S. a wymóg oparcia decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej na właściwych opiniach i ocenach specjalistycznych wynika z § 10 ust. 1 w zw. z § 8 powołanego rozporządzenia. Skarżąca podkreśliła również, że nie chodzi tu o każdy związek przyczynowy, to znaczy związek wynikający z samego zatrudnienia w miejscu narażonym na hałas, lecz o związek bezpośredni. Zdaniem zaś Spółki element bezpośredniości tego związku wykluczony został specjalistycznymi opiniami, na które powołano się w postępowaniu. W powyższych opiniach wykazano bowiem, że chociaż praca była wykonywana w warunkach narażających na powstanie choroby zawodowej, to czynniki występujące w środowisku pracy nie mogły spowodować stwierdzonego u pracownika niedosłuchu. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 stycznia 2005 roku sygn. akt OSK 1019/04 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz zasądził od Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz Spółki "A" w K. kwotę 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż przyjmuje się, że definicja prawna choroby zawodowej składa się z dwóch elementów, z których jeden jest formalnie wskazany w wykazie, a drugi dotyczy związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy, których szczegółowe określenie zawarte jest w § 1 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych. Jednostki organizacyjne właściwe, w myśl § 7 rozporządzenia do rozpoznawania chorób zawodowych, po dokonaniu oceny stanu zdrowia badanego wydają orzeczenie lekarskie w sprawie choroby zawodowej, które wraz z posiadaną dokumentacją (w postaci materiałów dochodzenia epidemiologicznego) przesyłają Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu ( § 8). Organ ten, jak stanowi § 10 ust. 1 powołanego rozporządzenia, na podstawie orzeczenia lekarskiego, o którym mowa w § 8 oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzję o braku podstaw do jej stwierdzenia. Dalej Sąd wskazał na przyjmowany powszechnie, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w orzeczeniu lekarskim, wydanym w trybie § 7 i 9 rozporządzenia oraz o braku podstaw do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia, jak również pogląd, iż bez orzeczenia lekarskiego, bądź sprzecznie z nim organ nie może dokonać rozpoznania choroby. Oznacza to, że ustalenie jednego z ważnych elementów zaliczenia schorzenia do choroby zawodowej uzależnione jest od treści specjalistycznego orzeczenia lekarskiego (uzasadnienie uchwały NSA z dnia 20 maja 2002 roku sygn. akt OPS 3/02- ONSA 2003 nr 1 poz. 4). Podzielając powyższy pogląd Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając niniejszą sprawę stwierdził, iż oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył przepis prawa materialnego § 1 i § 10 ust. 1 rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 roku, który to przepis oprócz elementu materialnoprawnego decydującego o podstawie wydania decyzji, posiada także cechy przepisu procesowego. Aspekt procesowy oznacza, iż podstawą do stwierdzenia choroby zawodowej lub jej braku jest wydane przez wyspecjalizowaną jednostkę orzeczenie lekarskie oraz wynik dochodzenia epidemiologicznego. Ocena obu tych elementów, przy prawidłowym zastosowaniu normy prawnej, musi prowadzić do jedynie słusznego wniosku, który organ konkretyzuje w wydanej decyzji stwierdzając chorobę zawodową lub brak podstaw do jej stwierdzenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeśli w przedmiotowej sprawie Poradnia Chorób Zawodowych Ośrodka Medycyny Pracy stwierdzając niedosłuch typu odbiorczego ucha prawego małego stopnia (poniżej 30 dB) i niedosłuch typu mieszanego ucha lewego ze zmianami pozapalnymi ucha środkowego zakwalifikowała jako nie przedstawiający klinicznych cech przewlekłego urazu akustycznego a Instytut Medycyny Pracy opinie tą potwierdził, to oceniając treść orzeczenia Instytutu z dnia [...] grudnia 2000 roku, w którym negatywne dla pracownika orzeczenie uzasadniono stopniem i charakterem stwierdzonego ubytku a ponadto dominującym wpływem czynników pozazawodowych – należało uznać, że wydane orzeczenia budziły zastrzeżenia. Sąd podkreślił, że wobec niespornego ustalenia szkodliwych warunków pracy J. S. (narażenie na hałas) i stwierdzonego niedosłuchu odbiorczego w obu uszach (w lewym uchu ponadto niedosłuch przewodzeniowy ) przy zmianach pozapalnych tylko w uchu lewym wzbudzają wątpliwości wnioski zamieszczone w obu opiniach zwłaszcza, gdy się zważy, iż w orzeczeniu Instytutu uznano, że na stwierdzony stan słuchu dominujący wpływ miały czynniki pozazawodowe (zwłaszcza stany zapalne uszu). Te sprzeczności w orzeczeniach wymagały, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, bądź zwrócenia się do innej placówki uprawnionej do wydania opinii, bądź też do Instytutu o wydanie orzeczenia uzupełniającego, uwzględniającego okoliczności wynikające z przeprowadzonych badań i oceny charakteru schorzenia zważywszy, iż charakter mieszany uszkodzenia słuchu odnosił się tylko do jednego ucha. Jednocześnie Sąd zwrócił uwagę, że ocena wydanego orzeczenia winna uwzględniać, tak jak uczyniono poprzednio, przyjęte w orzecznictwie Sądu Najwyższego stanowisko, iż brak jest podstaw prawnych do wyłączenia z pojęcia choroby zawodowej uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu ze względu na stopień tego uszkodzenia. Wreszcie Sąd wskazał, ze skoro decyzje organów inspekcji sanitarnej wydane bez uzupełnienia orzeczenia lekarskiego bądź wbrew jego treści naruszały przepis § 10 ust. 1 rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 roku to i wyrok Sądu wydany w wyniku błędnej oceny tych orzeczeń dotknięty jest także naruszeniem omawianego przepisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że kontrola sądów administracyjnych ogranicza się do zbadania czy organy administracji nie naruszyły prawa. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednocześnie, zgodnie z art. 190 cytowanej ustawy, Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. Nr 65. poz. 294 z 1983 r. ze zm.) w § 1 ust. 1 stanowi, że za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że J. S. podczas pracy w Spółce "A" w K. w latach 1966-1996 był narażony na działanie czynnika szkodliwego w postaci hałasu o poziomie ponadnormatywnym. Zgodnie z § 7 powołanego rozporządzenia jednostkami właściwymi do rozpoznawania chorób zawodowych są poradnie chorób zawodowych, kliniki chorób zawodowych, oddziały chorób zawodowych, wchodzące w skład odpowiednich zakładów społecznej służby zdrowia, akademii medycznych, lub instytutów naukowo- badawczych, a w odniesieniu do pracowników kolejowych - oddziały i poradnie medycyny pracy kolejowej służby zdrowia. W razie gdy pracownik na skutek wystąpienia ostrych objawów choroby zawodowej jest leczony w szpitalu, rozpoznania dokonuje ten zakład. W myśl ust. 4 wskazanego przepisu jednostki te wydają orzeczenie w sprawie choroby zawodowej na podstawie informacji o zagrożeniach zawodowych, wyników dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy, dokumentacji dotyczącej przebiegu zatrudnienia, wyników przeprowadzonych badań klinicznych i dokumentacji lekarskiej. Następnie powyższe orzeczenie lekarskie w sprawie choroby zawodowej właściwe jednostki organizacyjne przesyłają wraz z posiadaną dokumentacją Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu (§ 8), który zgodnie z § 10 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, na podstawie tego orzeczenia, oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzję o braku podstaw do jej stwierdzenia. Ośrodek Medycyny Pracy – Poradnia Chorób Zawodowych w K. w orzeczeniu z dnia [...] września 2000 roku stwierdził u J. S. niedosłuch typu odbiorczego ucha prawego małego stopnia, niedosłuch typu mieszanego ucha lewego, zmiany pozapalne ucha środkowego lewego i uznał, że stwierdzony niedosłuch nie przedstawia cech przewlekłego urazu akustycznego; stopień niedosłuchu po stronie prawej ze średnim ubytkiem słuchu poniżej 30 dB oraz rodzaj niedosłuchu po stronie lewej (przewodzeniowo-odbiorczy) i widoczne zmiany pozapalne świadczące o przebytym schorzeniu ucha środkowego lewego wskazują na dominujący wpływ czynników pozazawodowych. Instytut Medycyny Pracy w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] grudnia 2000 roku o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u J. S. stwierdził u badanego odbiorczy ubytek słuchu ucha prawego, ubytek słuchu typu mieszanego ucha lewego z przewagą komponentu odbiorczego, zmiany pozapalne ucha środkowego lewego. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano natomiast, że stopień i charakter stwierdzonego ubytku słuchu nie spełnia warunków wymaganego kryterium do rozpoznania zawodowego uszkodzenia słuchu. Ponadto na stan słuchu w/w dominujący wpływ miały czynniki pozazawodowe zwłaszcza stany zapalne uszu. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu swego wyroku z dnia 28 stycznia 2005 roku wskazał, że wobec niespornego ustalenia szkodliwych warunków pracy J. S. w narażeniu na hałas i stwierdzonego niedosłuchu odbiorczego w obu uszach (w lewym uchu nadto niedosłuch przewodzeniowy) przy zmianach pozapalnych tylko w uchu lewym, wzbudzają wątpliwości wnioski zamieszczone w obu opiniach zwłaszcza, gdy się zważy, iż w orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy in fine uznano, ze na stwierdzony stan niedosłuchu dominujący wpływ miały czynniki pozazawodowe ( zwłaszcza stany zapalne uszu). Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, że sprzeczności zawarte w powyżej omówionych orzeczeniach wymagały bądź zwrócenia się do innej placówki medycznej uprawnionej do wydania opinii bądź też do Instytutu Medycyny Pracy w L. o wydanie orzeczenia uzupełniającego, które uwzględni okoliczności wynikające z przeprowadzonych badań i ocenę charakteru schorzenia zważywszy, iż charakter mieszany uszkodzenia słuchu J. S. odnosił się tylko do jednego ucha ( lewego). Ponieważ zaś decyzje organów inspekcji sanitarnej zostały wydane bez uzupełnienia orzeczenia lekarskiego bądź wbrew jego treści to naruszyły tym samym przepis § 10 ust. 1 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych. Orzeczenia lekarskie, czy też opinia Instytutu wydane w trybie § 8 rozporządzenia są jedynie elementem postępowania dowodowego w sprawach o stwierdzenie choroby zawodowej i zgodnie z utrwalonym orzecznictwem tak Sądu Najwyższego jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego podlegają stosownej ocenie organu orzekającego, jak każdy inny dowód. Dowód z orzeczeń lekarskich musi posiadać cechy opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 kpa, w szczególności nie może ograniczać się do konkluzji, lecz w sposób wyczerpujący wyjaśniać wszelkie występujące w sprawie wątpliwości. Orzeczenia te muszą być umotywowane w sposób zrozumiały i przekonujący dla stron, organów orzekających a także dla sądu, który nie posiada wiedzy medycznej a obowiązany jest ocenić, czy wydane na podstawie takich orzeczeń decyzje są zgodne prawem (por. wyrok NSA z 15 kwietnia 1998 roku I SA 2074/97 LEX Nr 45828). W tym stanie rzeczy organ inspekcji sanitarnej przy ponownym rozpoznaniu sprawy winien zwrócić się do innej placówki organizacyjnej uprawnionej do wydania opinii bądź ponownie do Instytutu Medycyny Pracy w L. w celu wydania uzupełniającego orzeczenia w zakresie już wyżej omówionym. Orzeczenie z dnia [...] grudnia 2000 roku zawiera bowiem sprzeczności i braki odnośnie przekonywującego uzasadnienia odmowy rozpoznania u J. S. zawodowego uszkodzenia słuchu. Dopiero wówczas będzie możliwe dokonanie prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i podjęcie właściwego rozstrzygnięcia. W tym miejscu należy podkreślić, przywołując wywody Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż ocena przez organ inspekcji sanitarnej wydanego orzeczenia winna też uwzględniać, tak jak uczyniono poprzednio, iż brak jest podstaw prawnych do wyłączenia z pojęcia choroby zawodowej uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu ze względu na stopień jego uszkodzenia. W tej sytuacji Sąd uznając skargę za zasadną orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 a i c, art. 200 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jak w sentencji wyroku. /-/ W. Długaszewska /-/ M. Kosewska /-/ B. Sokołowska