III SA/Po 3/18

Dnia 16 lutego 2018 roku Sebastian Michalski – starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2017 roku nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry; postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący R. M. wystąpił z żądaniem zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów sądowych. Oświadczył, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i trojgiem małoletnich dzieci. Miesięczne dochody rodziny skarżący określił na kwotę 4.465 zł netto miesięcznie (działalność gospodarcza wnioskodawcy – 3.000zł oraz wynagrodzenie za pracę żony wnioskodawcy – 1.465 zł). Koszty utrzymania miesięcznego rodziny zostały wyliczone na kwotę15.103 zł. Do tych wydatków skarżący zaliczył: należności za media – 1.250 zł, a ponadto wydatki na raty leasingowe – 1.753 zł oraz raty kredytów z tytułu zakup dwóch restauracji, zajazdu oraz mieszkania - 12.100 zł. Wnioskodawca oświadczył, że posiada: gospodarstwo rolne o pow. 5,28 ha, dwie restauracje o wartości 650.000 zł, zajazd o wartości 400.000 zł, dom o powierzchni 150 mkw. (wartość około 250.000 zł), mieszkanie o pow. 120 mkw. (wartość około 150.000 zł) i samochód dostawczy Nissan Inter Star wyprodukowany w 2006 roku. Pismem z dnia 19 stycznia 2018 roku, doręczonym stronie w dniu 22 stycznia 2018 roku, wnioskodawca został zobowiązana do uzupełnienia oświadczenia majątkowego pod rygorem rozpoznania wniosku w oparciu o dotychczas zgromadzony materiał dowodowy. Wnioskodawca nie wykonała wezwania. Oświadczenie majątkowe Skarżącego jest niepełne i budzi wątpliwości. Według oświadczenia wnioskodawcy koszty utrzymania rodziny trzykrotnie przewyższają uzyskiwane dochody. Przy czym do kosztów utrzymania rodziny zaliczone zostały wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W tej sytuacji oświadczenie majątkowe skarżącego nie pozwala na określenie rzeczywistych zdolności płatniczych w zakresie poniesienia kosztów sądowych. Zgodnie z art. 246 §1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017, poz. 1369 ze zm.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania sądowoadministracyjnego bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powyższe oznacza, że strona ubiegająca się o tzw. prawo ubogich powinna wykazać, że pomimo ograniczenia wydatków do granic zabezpieczenia kosztów koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny nie jest w stanie wygospodarować środków na koszty sądowe. Dopiero wykazanie takich okoliczności uzasadnia stanowisko, że koszty sądowe ograniczają realizację konstytucyjnego prawa do sądu. Skoro strona uchyla się od przedstawienia dokumentacji wskazanej w wezwaniu sądowym, to powinna liczyć się z tym, że sąd (referendarz sądowy) nie będzie miał wystarczających podstaw do przyznania jej prawa pomocy. Brak współpracy ze strony wnioskodawcy skutkuje uznaniem, iż nie wykazał on zaistnienia przesłanek koniecznych dla przyznania mu prawa pomocy. Z tych względów, na podstawie art. art. 246 §1 pkt 2, art. 255 oraz art. 258 §1 i §2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.