III SA/Po 302/12

Dnia 12 kwietnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T K na decyzję Starosty N z dnia ... r., nr w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu opłaty za kartę pojazdu postanawia : odrzucić skargę Pismem z dnia 18 stycznia 2012 r. T, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, złożył skargę na decyzję Starosty z dnia 30 listopada 2011 r., w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu części opłaty za kartę pojazdu. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o odrzucenie skargi, jako wniesionej bez wyczerpania środków zaskarżenia od decyzji, która nie ma charakteru ostatecznego. Ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę – strona skarżąca złożyła pismo procesowe z dnia 20 lutego 2012 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- dalej "p.p.s.a.", skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Wynika to z założenia, iż postępowanie prowadzone przez sąd administracyjny nie zastępuje postępowania administracyjnego. W konsekwencji do czasu zakończenia postępowania administracyjnego w instancji odwoławczej, nie może zostać wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne (por. T. Woś - red., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2005, str. 235). Zgodnie z art. 15 kpa postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Z zapisów przywołanej ustawy wynika jednoznacznie, iż od decyzji administracyjnych oraz postanowień wydanych w toku postępowania administracyjnego w pierwszej instancji służy stronie odwołanie bądź zażalenie tylko do jednej instancji (art. 127 § 1 kpa, art. 141 kpa), zaś właściwym do rozpatrzenia odwołania (zażalenia) jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy ( art. 127 § 2 kpa, art. 144 kpa). W dniu 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157 poz. 1240), która zasadniczo rzutuje na sprawy dotyczące zwrotu części opłaty za kartę pojazdu. Ustawa ta określa bowiem nowy tryb jaki należy stosować w sprawach zarówno nowych jak i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy. W świetle obowiązujących przepisów wniosek strony skarżącej powinien być rozpatrywany w trybie określonym w ustawie o finansach publicznych z odpowiednim zastosowaniem k.p.a. i Ordynacji podatkowej. W odniesieniu do niniejszej sprawy - od decyzji Starosty, z dnia 30 listopada 2011r., zgodnie z pouczeniem stronie przysługiwało prawo wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Tym samym wniesienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na decyzję organu pierwszej instancji – Starosty, z pominięciem etapu rozpoznania sprawy przez administracyjny organ odwoławczy, tj. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, należy uznać za niewyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 p.p.s.a., tym bardziej, że decyzja organu stopnia podstawowego zawierała prawidłowe pouczenie o przysługującym stronie środku zaskarżenia w postaci odwołania. Zauważyć trzeba, że w aktach administracyjnych znajduje się jedynie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 21 listopada 2011r., które jest innym środkiem zaskarżenia niż odwołanie. Wezwanie nie ma charakteru dewolutywnego, czyli sprawa nie jest przekazywana do rozpoznania przez organ II instancji, rozpoznaje ten sam organ, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie. Ponadto powyższe wezwanie poprzedza decyzję Starosty, która została wydana 30 listopada 2011r . Uwzględniając zatem okoliczność, iż warunkiem koniecznym dopuszczalności skargi do sądu jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, skarga wniesiona bez wyczerpania tych środków, jest niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., co uzasadnia jej odrzucenie (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków, wyd. Zakamycze 2005, s. 158). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.