III SA/Po 31/12

Dnia 8 marca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych – Olszanowska po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. B. na decyzję Starosty W. z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu opłaty za kartę pojazdu postanawia: odrzucić skargę Decyzją z dnia [...] Starosta W. umorzył postępowanie w sprawie zwrotu R. B. części opłaty za wydanie karty pojazdu uiszczonej w dniu 30 sierpnia 2004 roku i pouczył wnioskodawcę o prawie do złożenia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. w trybie art. 127 §1 i §2, art. 129 §1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Pismem z dnia 28 listopada 2011 roku pełnomocnik wnioskodawcy wezwał Starostę W. do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi Starosta W. pismem z dnia 2 grudnia 2011 roku wyjaśnił, że sprawa została załatwiona decyzją z dnia [...] roku. W tych okolicznościach pełnomocnik wnioskodawczyni wniósł skargę "na akt z zakresu administracji publicznej stwierdzony pismem Starosty W. z dnia [...]" w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu opłaty za kartę pojazdu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 §2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 52 §3 P.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Treść przytoczonych przepisów oznacza, że wnioskodawca niezadowolony ze stanowiska organu powinien skorzystać ze wskazanego w orzeczeniu środka zaskarżenia w postaci odwołania, zamiast występować z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, które jest zupełnie innym środkiem zaskarżenia i nie może być stosowane w sposób zamienny. Wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa zamiast złożenia odpowiedniego środka odwoławczego powoduje bowiem, że nie zostaje zachowany właściwy odwoławczy tryb administracyjny. Tym samym wniesienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na decyzję organu pierwszej instancji (pomimo innego sformułowania treści skargi) z pominięciem rozpoznania sprawy przez administracyjny organ odwoławczy na skutek prawidłowo wniesionego odwołania, należy uznać za niewyczerpanie środka zaskarżenia w rozumieniu art. 52 p.p.s.a. Ponieważ warunkiem koniecznym dopuszczalności skargi do sądu jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, niedopuszczalna jest skarga wniesiona bez zachowania warunku prawidłowego ich wyczerpania, co uzasadnia jej odrzucenie w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji postanowienia.