III SA/Po 314/25

Dnia 17 września 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędzia WSA Marek Sachajko Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2025 roku sprawy ze skargi W. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania numeru podwozia pojazdu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia 10 lutego 2025 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 697,- (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z 24 marca 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania W. D. na decyzję Starosty [...] z 10 lutego 2025 r. o odmowie nadania numeru podwozia i skierowania właściciela pojazdu do Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów – [...] o wyróżniku [...] z siedzibą w [...] ul. [...] celem umieszczenia numeru na ramie/podwoziu pojazdu oraz wykonania tabliczki znamionowej, otrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wskutek rozpoznania wniosku W. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] z s. w [...] [...] Starosta [...] decyzją z 10 lutego 2025 r., na podstawie art. 66a ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 ze zm., dalej: P.r.d.), § 35 i § 36 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 8 listopada 2024 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz. U. poz. 1709, dalej: r.r.o.p.), § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 21 października 2011 r. w sprawie szczegółowego sposobu oraz trybu nadawania i umieszczania w pojazdach cech identyfikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 236, poz. 1401, dale: r.c.i.) odmówił nadania nr podwozia i skierowania właściciela pojazdu do Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów – [...] o wyróżniku [...] z siedzibą w [...] ul. [...] celem umieszczenia numeru na ramie/podwoziu pojazdu oraz wykonania tabliczki znamionowej (dla naczepy ciężarowej marki [...] o nr rej. [...]). Starosta na gruncie powołanych przepisów uznał, że okręgowa stacja kontroli pojazdów wskazana przez wnioskodawcę nie znajduje się w prowadzonym przez ten organ rejestrze przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów na terenie powiatu ostrzeszowskiego. Nie jest zaś dopuszczalne wskazanie dowolnej stacji kontroli pojazdów celem nadania pojazdowi cech identyfikacyjnych tz. nr podwozia i tabliczki znamionowej zastępczej. W odwołaniu od tej decyzji W. D. zarzucił organowi naruszenie: - art. 66a P.r.d. w zw. z § 3 ust. 1 r.c.i. poprzez błędną ich wykładnię polegającą na uznaniu, że nie można uwzględnić wniosku strony o nadanie nr podwozia i skierowanie właściciela pojazdu do stacji kontroli pojazdów mieszczącej się na terenie innego powiatu ([...]), gdyż może on kierować jedynie do stacji kontroli pojazdów mieszczących się na terenie powiatu ostrzeszowskiego, co do którego wiadomo mu z urzędu, że stacja istnieje, działa prawidłowo i uzyskała konieczne zgody, aby takie działania podejmować, - art. 66a ust. 2 P.r.d. poprzez jego błędną wykładnię oraz odmowę wydania decyzji o nadaniu pojazdowi cech identyfikacyjnych, podczas gdy tylko zaistnienie wskazanych w tym przepisie uprawnia organ do wydania decyzji odmownej, - art. 7 w zw. z art. 7b ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z. 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: K.p.a.) poprzez wybiórcze rozpatrzenie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym pominięcie faktu, że wykaz okręgowych stacji kontroli pojazdów uprawnionych do nadawania cech identyfikacyjnych jest ogólnodostępny na stronie BIP Urzędu Miasta [...], a niezależnie od tego organ ma obowiązek współdziałania z innymi organami administracyjnymi w celu niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia sprawy, co skutkowało błędnym przyjęciem, że organ nie ma możliwości wskazania okręgowej stacji kontroli pojazdów na terenie miasta [...]. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zgodę na nadanie nr podwozia i skierowanie właściciela pojazdu do wnioskowanej stacji kontroli pojazdów. SKO w [...] utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję (jak wskazano na wstępie) podzieliło ocenę prawną Starosty. Wskazało, że z art. 66a ust. 2 pkt 6 P.r.d. starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych w przypadku pojazdu, w którym cecha identyfikacyjna uległa skorodowaniu lub została zniszczona podczas wypadku drogowego albo podczas naprawy. Wydane zaś na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 66a ust. 5 P.r.d. rozporządzenie w sprawie szczegółowego sposobu oraz trybu nadawania i umieszczania w pojazdach cech identyfikacyjnych (jak wyżej: r.c.i.) określa w § 3 ust. 1, że numer podwozia umieszcza na podwoziu stacja kontroli pojazdów wskazana w decyzji starosty właściwego w sprawach rejestracji pojazdu, zgodnie z art. 83a ust. 7 ustawy. Przepis art. 83a P.r.d. dotyczy zaś "rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów". W myśl jego ust. 1 organem właściwym do prowadzenia rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów jest starosta właściwy ze względu na miejsce wykonywania działalności objętej wpisem. W świetle tych przepisów prawidłowo zdaniem Kolegium organ I instancji mógł wskazać stację kontroli pojazdów, która dokona umieszczenia numeru podwozia w pojeździe – ale wyłącznie w ramach prowadzonego przez siebie rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów. W ramach tego rejestru starosta bowiem sprawuje nadzór nad stacjami kontroli pojazdów (art. 83b ust. 1 P.r.d.). Z tego względu, skoro wniosek wskazywał konkretną stację kontroli pojazdów, do której strona wnioskowała o skierowanie pojazdu w celu nadania mu cech identyfikacyjnych, a która to stacja znajdowała się poza rejestrem prowadzonym przez organ I instancji, to zasadnym było wydanie decyzji odmownej. W skardze wniesionej do tutejszego Sądu W. D. podniósł zarzuty tożsame do powołanych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, dopuszczenie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach postępowania i zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania. W odpowiedzi SKO w [...] wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie z racji dopuszczenia się przez organy orzekające przy wydaniu tak zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji naruszenia prawa materialnego przez ich błędną wykładnię, które miało wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowił przepis art. 66a ust. 2 pkt 6 P.r.d., wedle którego starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych w przypadku pojazdu, w którym cecha identyfikacyjna uległa skorodowaniu lub została zniszczona podczas wypadku drogowego albo podczas naprawy. Okoliczności, o których mowa w ust. 2 pkt 6, powinny być potwierdzone pisemną opinią rzeczoznawcy samochodowego, o którym mowa w art. 79a; opinia powinna wskazywać pierwotną cechę identyfikacyjną lub jednoznacznie wykluczać ingerencję w pole numerowe w celu umyślnego jej zniszczenia lub zafałszowania albo wskazywać na brak oryginalnie umieszczonej cechy identyfikacyjnej (art. 66a ust. 3 P.r.d.). Ustawodawca w przepisie delegacyjnym art. 66a ust. 5 P.r.d. określił, że minister właściwy do spraw transportu, uwzględniając znaczenie cech identyfikacyjnych dla zapewnienia pewności i bezpieczeństwa obrotu pojazdami, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób oraz tryb ich nadawania i umieszczania w przypadkach, o których mowa w ust. 2. Na mocy tego przepisu Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie z dnia 21 października 2011 r. w sprawie szczegółowego sposobu oraz trybu nadawania i umieszczania w pojazdach cech identyfikacyjnych (jak wyżej: r.c.i.). Zgodnie z § 2 ust. 1 r.c.i. cechę identyfikacyjną, którą w przypadku pojazdów określonych w art. 66a ust. 2 ustawy jest numer nadwozia, podwozia lub ramy, nadaje się na wniosek właściciela pojazdu. Przepis § 2 ust. 2 pkt 6 r.c.i. wymaga, aby do wniosku o nadanie cechy identyfikacyjnej właściciel pojazdu dołączył zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu lub opinię rzeczoznawcy samochodowego, w przypadku pojazdu, o którym mowa w art. 66a ust. 2 pkt 6 ustawy. W niniejszej sprawie bezspornym pozostaje, że skarżący składając do starosty [...] wniosek o nadanie cech identyfikacyjnych (nr podwozia) i wykonanie tabliczki znamionowej dla naczepy [...] nr rej. [...] z powodu zatarcia się cech identyfikacyjnych pojazdu (naczepy) załączył wymaganą opinię rzeczoznawcy samochodowego (opinia techniczna nr [...] rzeczoznawcy samochodowego mgr inż. A. N. z 9.01.2025 r.). W konsekwencji Starosta w uzasadnieniu decyzji z 10 lutego 2025 r. uznał, że ustalony stan faktyczny wskazuje, że zostały spełnione przesłanki umożliwiające wydanie decyzji o nadaniu ww. pojazdowi cech identyfikacyjnych tzn. nr podwozia i tabliczki znamionowej zastępczej. Starosta za przyczynę odmowy nadania nr podwozia i skierowania właściciela do okręgowej stacji kontroli pojazdów uznał okoliczność, iż podana we wniosku strony Okręgowa Stacja Kontroli Pojazdów – [...] o wyróżniku [...] z siedzibą w [...] ul. [...] nie znajduje się w rejestrze przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów na terenie powiatu ostrzeszowskiego. W ocenie Sądu żaden z przepisów powszechnie obowiązującego prawa nie nakazuje, by numer nadwozia, podwozia lub ramy mogła umieścić, na nadwoziu, podwoziu lub ramie oraz tabliczce znamionowej zastępczej, tylko stacja kontroli pojazdów znajdująca się w rejestrze przedsiębiorców na terenie powiatu właściwego do wydania decyzji w sprawach rejestracji pojazdu. Zważyć należy, iż zgodnie z § 3 ust. 1 r.c.i. numer nadwozia, podwozia lub ramy umieszcza, na nadwoziu, podwoziu lub ramie oraz tabliczce znamionowej zastępczej, stacja kontroli pojazdów wskazana w decyzji starosty właściwego w sprawach rejestracji pojazdu, zgodnie z art. 83a ust. 7 ustawy, zwana dalej "stacją". Tenże zaś art. 83a ust. 7 P.r.d. określa, że starosta może wyrazić zgodę na umieszczanie nadanych cech identyfikacyjnych pojazdu przez stację kontroli pojazdów. Jak stanowi przepis art. 83a ust. 1 P.r.d. organem właściwym do prowadzenia rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów jest starosta właściwy ze względu na miejsce wykonywania działalności objętej wpisem. W przypadku gdy przedsiębiorca wykonuje działalność gospodarczą, o której mowa w art. 83 ust. 2, w jednostkach organizacyjnych położonych na obszarze różnych powiatów, jest on obowiązany uzyskać wpis w odrębnych właściwych rejestrach na każdą z tych jednostek (art. 83a ust. 2 P.r.d.). Z powyższych przepisów art. 83a ust. 1-2 P.r.d. wynika li tylko właściwość rzeczowa i miejscowa organu administracji publicznej jakim jest starosta do prowadzenia rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów na terenie danego powiatu. Przepisy te nie ustalają właściwości miejscowej do przeprowadzania badań technicznych przez właściciela pojazdu lub dokonywania innych czynności na stacji kontroli pojazdów, jakim jest m.in. umieszczenie numeru VIN. Nie oznacza to więc, że jeżeli podmiot wnioskujący o wydanie decyzji administracyjnej w trybie art. 66a ust. 2 pkt 6 P.r.d. wyraźnie zwróci się o umieszczenie nr nadwozia, podwozia lub ramy przez stację kontroli pojazdów znajdującą się na terenie innego powiatu, wpisaną do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów na terenie tego powiatu, to organ uprawniony jest odmówić mu nadania nr nadwozia, podwozia lub ramy. Należy zauważyć, że przepis § 35 ust. 1 r.r.o.p. określa, iż w przypadku gdy organ rejestrujący wydaje na wniosek właściciela pojazdu decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych zgodnie z art. 66a ustawy, stacja kontroli pojazdów wydanie zaświadczenie potwierdzające umieszczenie numeru nadwozia, podwozia lub ramy. Wzory cech identyfikacyjnych pojazdu: numer VIN oraz numer nadwozia, podwozia i ramy, a także ich opis, są określone w załączniku nr 14 do rozporządzenia. Tenże zaś, w pkt 3 stanowi, że numer nadwozia, podwozia lub ramy nadawany przez organ rejestrujący powinien spełniać następujące wymagania: 1) numer składa się z dwunastu znaków i obejmuje trzy człony: a) człon pierwszy (3 znaki) – kod organu rejestrującego (literowy wyróżnik województwa i powiatu, przy dwóch literach ostatni znak uzupełnia litera X), b) człon drugi (3 znaki) – numer upoważnionej stacji do wykonywania badań technicznych (przy numerze dwucyfrowym uzupełniony na pierwszej pozycji cyfrą zero), c) człon trzeci (6 znaków) – sześciocyfrowy kolejny numer porządkowy, w którym pierwsze dwie cyfry stanowią ostatnie dwie cyfry roku nadania numeru. Zważywszy zatem, że numer VIN odrębnie identyfikuje organ rejestrujący i uprawnioną (zarejestrowaną) stację kontroli pojazdów nie można przyjąć – jak czynią ot organy orzekające, że z § 35 r.r.o.p. i zał. nr 14 do r.r.o.p. wynika, by starosta zobowiązany był skierować właściciela pojazdu celem umieszczenia nr na ramie/podwoziu pojazdu do okręgowej stacji kontroli pojazdów na terenie swego powiatu. Wystarczy zatem, by w postępowaniu o wydanie decyzji w trybie art. 66a ust. 2 pkt 6 P.r.d., po spełnieniu przesłanek do nadania cech identyfikacyjnych pojazdu (nr VIN) ustalił, czy wskazana przez wnioskodawcę stacja kontroli pojazdów wpisana jest do któregokolwiek na terenie kraju powiatowego rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów i czy posiada uprawnienia do nadawania cech identyfikacyjnych pojazdu – nadania nowego nr VIN oraz wykonania tabliczki znamionowej. Zważywszy zaś, że na mocy art. 77 § 4 K.p.a. fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu, a powiatowe rejestry przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów stanowią informacje publiczne powszechnie znane (umieszczane są w Biuletynie Informacji Publicznej na powiatowych stronach internetowych BIP) organ I instancji zobowiązany był do weryfikacji, czy wskazana przez skarżącego stacja kontroli pojazdów o wyróżniku [...] z siedzibą w [...] przy ul. [...] wpisana jest do [...] rejestru prowadzonego na podstawie art. 83a ust. 1 P.r.d. W przypadku pozytywnej weryfikacji – organ nie miał podstaw do wydania decyzji odmownej. Reasumując, wziąwszy pod uwagę dokonaną przez organy obu instancji błędną wykładnię przepisów prawa materialnego – art. 66a iust. 2 pkt 6 P.r.d. w zw. z § 3 ust. 1 r.c.i. w zw. z art. 83a ust. 1 i 7 oraz § 35 i § 36 r.r.o.p. w zw. z pkt 3 zał. nr 14 do r.r.o.p. Dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.) Sąd orzekł, jak w pkt I. sentencji wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę Starosta - kierując się normą określoną w art. 153 P.p.s.a. - uwzględni ocenę prawną dokonaną przez Sąd w niniejszym wyroku i z urzędu podejmie kroki celem ustalenia, czy wskazana przez skarżącego stacja kontroli pojazdów aktualnie figuruje w [...] rejestrze prowadzonym na podstawie art. 83a ust. 1 P.r.d. W przypadku pozytywnych ustaleń organ zobowiązany będzie do pozytywnego rozpoznania sprawy. Jeżeliby zaś organ ustalił, że aktualnie stacja ta nie posiada stosownych uprawnień zobowiązany będzie – zgodnie z art. 79a § 1 K.p.a. - przed wydaniem decyzji wskazać stronie przesłanki od niej zależne (w tym wypadku - podanie uprawnionej stacji kontroli pojazdów), które nie zostały wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Uwzględniwszy skargę Sąd na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.) zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w łącznej kwocie 697 zł, na które to koszty składają się: wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) i uiszczony wpis od skargi (200 zł).