III SA/Po 317/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Bąk- Marciniak po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. N., B. N., T. B., M. S. i A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 stycznia 2026 r., Nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: 1. odrzucić skargę M. S. 2. odrzucić skargę B. N. i A. S. W jednym piśmie P. N., B. N., T. B., M. S. i A. S. wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 stycznia 2026 r., Nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi B. N. i A. S. z uwagi na brak interesu prawnego. Wskazano, że postanowieniami SKO w [...] z dnia 16 czerwca 2025 r. ( Nr [...] i [...]) stwierdzono niedopuszczalność odwołania A. S. i B. N. od decyzji Burmistrza [...] z dnia 31 marca 2025 r. znak sprawy: [...] w sprawie ustalenia lokalizacji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] na części działki oznaczonej nr geod. [...] położonej w obrębie [...]. Zarządzeniem Sądu z dnia 23 lutego 2026 r. P. N., T. B. i M. S. zostali wezwani przez Przewodniczącego Wydziału do uiszczenia wpisu od skargi oraz złożenia 2 odpisów skargi (k.16-23). Wezwanie skierowane do M. S. zostało mu doręczone 3 marca 2026 r. (k. 38). Termin do uzupełnienia braków upływał zatem dnia 10 marca 2026 r. M. S. w ustawowym terminie nie uiścił wpisu ani nie uzupełnił braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że M. S. został zobowiązany do usunięcia braków formalnych skargi oraz uiszczenie wpisu od skargi, a jednocześnie pouczony o skutkach uchylenia się od wykonania nałożonych obowiązków. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że strona skarżąca, mimo skutecznie doręczonych wezwań w zakreślonym siedmiodniowym terminie nie uzupełniła braków formalnych skargi oraz nie uiściła należnej opłaty od skargi. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd skargę M. S. odrzucił w punkcie 1 sentencji. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, która jest z innych powodów niedopuszczalna, w szczególności gdy została wniesiona przez osobę nie mającą interesu prawnego. Poprzedzając merytoryczną ocenę skargi Sąd zobowiązany jest do ustalenia, kto mógł skutecznie wnieść skargę. Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.). Pojęcie "interesu prawnego", o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., ma charakter obiektywny i jego źródła każdorazowo należy upatrywać w przepisach prawa materialnego - a niekiedy również procesowego, czy ustrojowego - w każdym razie: w jego związku z konkretną normą prawną. Istnieje on wtedy, kiedy można wskazać przepis prawa, z którego da się wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki. Od wykazania związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnione jest uprawnienie do złożenia skargi. Istnienie omawianej tzw. legitymacji skargowej jest badane z urzędu przez sąd administracyjny. Ze skargą może więc wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Osoba niemająca interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. W myśl art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 z późn. zm. - dalej jako "k.p.a.") stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny jest konkretnym interesem indywidualnym, którego istnienie musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych konkretnej sprawy i w określonych przepisach prawa materialnego. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego. Treść art. 53 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzasadnia wniosek, że stronami w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego są przede wszystkim Inwestor oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których będzie lokalizowana inwestycja celu publicznego. Inne podmioty mogą być także stronami tego postępowania, ale tylko wówczas, gdy spełnione są ogólne warunki z art. 28 k.p.a. Jak wynika z akt sprawy B. N. i A. S. nie przysługuje status strony w przedmiotowym postępowaniu. Nie dysponują one bowiem żadnym tytułem prawnorzeczowym do nieruchomości na których będzie lokalizowana inwestycja celu publicznego, ani też do nieruchomości położonej w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji. W tym stanie rzeczy Sąd doszedł do przekonania, że B. N., i A. S. nie posiadają interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., nie są więc również podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi na podstawie szczególnego przepisu. Z tych względów skarga wniesiona w ich imieniu podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie 2 sentencji postanowienia.