III SA/Po 323/18

Dnia 14 sierpnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi S. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2018 roku nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry; postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia 21 grudnia 2016 roku o wymierzeniu kary pieniężnej w kwocie 36.000 zł. W skardze do sądu administracyjnego zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wstrzymanie wykonania decyzji uzasadnia niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący zaznaczył, że powyższe potwierdza treść oświadczenia majątkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017, poz. 1369 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Skarżący nie wywiązał się należycie z obowiązku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności faktycznych pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w odniesieniu do wnioskodawcy i jego indywidualnej sytuacji. Wbrew argumentacji powołanej w uzasadnieniu wniosku, skarżący nie złożył oświadczenia majątkowego na urzędowym formularzy PPF. Wniosek o przyznanie prawa pomocy prawomocnie pozostawiono bez rozpoznania (k. 25 akt sądowych). Do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji niewystarczające są ogólnikowe i hipotetyczne twierdzenie strony, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Argumentacja wniosku sprowadza się do powtórzenia treści przepisu art. 61 §3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyjaśnić zatem należy, że wykonanie obowiązku o charakterze pieniężnym z punktu widzenia następstw prawnych, co do zasady, nie wywołuje niebezpieczeństw określonych w treści przesłanek dla orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Zobowiązany posiada bowiem roszczenie o zwrot bezpodstawnie uiszczonych należności wraz z odsetkami; restytucja całkowita jest zasadą. Z kolei ograniczenie środków finansowych zaangażowanych w działalność gospodarczą, czy obniżenie poziomu życia rodziny do granic wyznaczonych przez tzw. zasadę minimum egzystencji wynikającą z przepisów o postępowaniu egzekucyjnym należy traktować jako normalne następstwa przymusowego wykonania obowiązku o charakterze pieniężnym. W toku postępowania egzekucyjnego zobowiązany posiada ochronę prawną z mocy prawa oraz ochronę prawną warunkowaną rozstrzygnięciem organu administracji publicznej, które umożliwiają zachowanie i prowadzenie działalności gospodarczej pomimo stosowania środków egzekucyjnych. Stąd jedynie obawa przed zastosowaniem środków egzekucyjnych nie stanowi o zaistnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższych względów brak jest podstaw dla przyjęcia stanowiska, że na gruncie niniejszej sprawy wykonanie zaskarżonej decyzji, nawet w trybie egzekucji, niesie realne zagrożenie utraty płynności finansowej o znamionach znacznej i nieodwracalnej szkody. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 61 §3 i §5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.