III SA/Po 349/18

Dnia 29 sierpnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2018 roku nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry; postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] grudnia 2016 roku o wymierzeniu kary pieniężnej w kwocie 24.000 zł. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek został skierowany do sądu administracyjnego. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa - co wynika również z treści oświadczenia o stanie majątkowym (k. 10 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018, poz. 1302), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu, w tym z przymusowym wykonaniem aktu. Rozstrzygając kwestię wpadkową wywołaną wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie zgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi jest na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie niedopuszczalne. Strona skarżąca nie wykazała okoliczności uzasadniających uwzględnienie żądania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak jest podstaw dla przyjęcia stanowiska, że wykonanie zaskarżonej decyzji, nawet w trybie egzekucji, niesie ze sobą realne zagrożenie utraty płynności finansowej o znamionach znacznej i nieodwracalnej szkody. Zgodnie ze złożonym oświadczeniem majątkowym w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy Skarżący zamieszkuje wraz z żoną i dziećmi na nieruchomości należącej do rodziców. Pozostaje zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, ale czerpie dochody z umowy o dzieło. Średniomiesięczne wpływ na rachunek bankowy skarżącego ustalono na kwotę 4.760 zł. Wnioskodawca nie posiada oszczędności, nieruchomości, czy ruchomości o wartości powyżej 5.000 zł. W małżeństwie wnioskodawcy obowiązuje ustrój rozdzielności majątkowej, a skarżący nie przedstawił danych dotyczących źródeł dochodu i sytuacji majątkowej małżonki. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego skarżącemu odmówiono przyznania prawa pomocy wskazując, że koszty utrzymania rodziny i wnioskodawcy pokrywane są z innych źródeł niż przychody pozyskiwane z umowy o dzieło. W dniu 20 sierpnia 2018 roku skarżący uiścił wpis od skargi w kwocie 720 zł (k. 80 akt sądowych). W okolicznościach niniejszej sprawy aktualne pozostaje stanowisko, że wykonanie obowiązku o charakterze pieniężnym z punktu widzenia następstw prawnych, co do zasady, nie wywołuje niebezpieczeństw określonych w treści przesłanek dla orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Zobowiązany posiada bowiem roszczenie o zwrot bezpodstawnie uiszczonych należności wraz z odsetkami; restytucja całkowita jest zasadą. Stąd jedynie obawa przed zastosowaniem środków egzekucyjnych nie stanowi o zaistnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 61 §3 i §5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.