III SA/Po 350/25

Dnia 15 października 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (sprawozdawca) Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 października 2025 roku sprawy ze skargi T. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 maca 2025 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 17 stycznia 2025 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 3 000 zł. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji powołano: - art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572), dalej: "K.p.a.", - art. 4 pkt 22 lit. h, art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 oraz art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1539 ze zm.), dalej: "u.t.d.", - Ip. 6.1.5 i lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. - art. 23 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), dalej: "rozporządzenie 165/2014", - art. 81 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1251), dalej: "P.r.d.". W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego wskazano, co następuje. W dniu 24 czerwca 2024 r. na drodze krajowej nr 6 (obwodnica [...]) funkcjonariusze Policji poddali kontroli drogowej samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...] kierowany przez D. M. wykonującego przewóz drogowy w imieniu przedsiębiorcy T. O.. Przebieg kontroli udokumentowano protokołem, który przekazano zgodnie z art. 93 ust. 4 u.t.d. [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Transportu Drogowego, który decyzją z 17 stycznia 2025 r. nałożył na T. O. karę pieniężną w łącznej wysokości 3 000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie (lp. 6.1.5 zał. nr 3 do u.t.d. - kara 1 000 zł) i pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego (lp. 9.1 zał. nr 3 do u.t.d. - kara 2 000 zł). T. O. wniósł odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, że nie miał wpływu na powstałe naruszenia. Zdaniem strony to kierowca jest za nie odpowiedzialny. Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji stwierdzając, co następuje. Odnośnie pierwszego z powyższych naruszeń wskazano, że zgodnie z art. 23 rozporządzenia 165/2014 tachografy poddaje się regularnym przeglądom wykonywanym przez zatwierdzone warsztaty przynajmniej raz na dwa lata (ust. 1), których zakres obejmuje m. in. sprawdzenie czy tachograf działa prawidłowo (ust. 2). W trakcie oględzin ustalono, że w pojeździe był zamontowany tachograf cyfrowy, który zgodnie z wklejką umieszczoną w kabinie ostatnie badanie kontrolne przeszedł 17 maja 2022 r., stąd kolejne badanie powinno być przeprowadzone do 17 maja 2024 r. Brak było ważnego przeglądu tachografu w dniu kontroli (24 czerwca 2024 r.). Odnośnie drugiego ze stwierdzonych naruszeń wskazano, że z danych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców dotyczących przedmiotowego pojazdu wynika, że jego ostatnie badanie techniczne było ważne do 18 listopada 2023 r., a kontrola miała miejsce 24 czerwca 2024 r. W dniu kontroli pojazd nie posiadał zatem aktualnego badania technicznego. Zgodnie z art. 81 ust. 1 i ust. 5 P.r.d. właściciel pojazdu samochodowego jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego, które przeprowadza się corocznie. Tym samym na dzień kontroli pojazd nie posiadał ważnych badań technicznych. Przedsiębiorca nie wykazał żadnych okoliczności wyłączających jego odpowiedzialność za powstałe naruszenia (art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.). Nie należy do nich zobowiązanie kierowcy do zlecania przeprowadzania niedokonanych w sprawie czynności, gdyż przedsiębiorca powinien był nadzorować kierowcę czy czynności tych dokonał. To przedsiębiorca stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d. ponosi odpowiedzialność za powstałe naruszenia. W skardze na decyzję organu odwoławczego skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 6 K.p.a. przez wydanie decyzji sprzecznej z przepisami; 2. art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. przez brak wszechstronnego zebrania i analizy materiału dowodowego i brak uwzględnienia uzasadnionego interesu strony; 3. art. 92a ust. 1 w zw. z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. przez nieuwzględnienie, że okoliczności sprawy i dowody wskazują na brak wpływu po stronie skarżącego na powstanie naruszenia (za naruszenia odpowiada kierowca). Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji oraz umorzenie postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi wskazano ponadto, że organ nie przeprowadził dowodu z zeznań kierowcy w celu wykazania zakresu nałożonych na niego przez pracodawcę obowiązków. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W kontrolowanej sprawie prawidłowe są ustalenia organów, że doszło do powstania wskazanych wyżej naruszeń, tj. wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie (lp. 6.1.5 zał. nr 3 do u.t.d. - kara 1 000 zł) i pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego (lp. 9.1 zał. nr 3 do u.t.d. - kara 2 000 zł). Prawidłowo organ wskazał, że zgodnie z art. 23 rozporządzenia 165/2014 tachografy poddaje się regularnym przeglądom wykonywanym przez zatwierdzone warsztaty przynajmniej raz na dwa lata (ust. 1), których zakres obejmuje m. in. sprawdzenie czy tachograf działa prawidłowo (ust. 2). W trakcie oględzin ustalono natomiast, że w pojeździe był zamontowany tachograf cyfrowy, który zgodnie z wklejką umieszczoną w kabinie ostatnie badanie kontrolne przeszedł 17 maja 2022 r., stąd kolejne badanie powinno być przeprowadzone do 17 maja 2024 r. Brak było ważnego przeglądu tachografu w dniu kontroli (24 czerwca 2024 r.). Zasadnie stwierdzono również, że ostatnie badanie techniczne pojazdu było ważne do 18 listopada 2023 r., a kontrola miała miejsce 24 czerwca 2024 r., więc w dniu kontroli pojazd nie posiadał aktualnego badania technicznego, co narusza art. 81 ust. 1 i ust. 5 P.r.d., zgodnie z którymi właściciel pojazdu samochodowego jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego, które przeprowadza się corocznie. Spór w sprawie polega przede wszystkim na tym, czy skarżący ponosi odpowiedzialność za powstałe naruszenia. Skarżący twierdzi bowiem, że nie miał wpływu na ich powstanie, gdyż to do obowiązków kierowcy należało zlecanie dokonywania czynności przewidzianych prawem. Z kolei organ twierdzi, że przedsiębiorca nie wykazał żadnych okoliczności wyłączających jego odpowiedzialność za powstałe naruszenia (art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.), a do okoliczności tych nie należy zobowiązanie kierowcy do zlecania dokonania niedokonanych w sprawie czynności, gdyż przedsiębiorca powinien był nadzorować kierowcę czy czynności tych dokonał. W sporze tym rację ma organ, gdyż wbrew art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. okoliczności sprawy i dowody nie wskazują, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Dokonywanie przeglądu tachografu i okresowych badań technicznych pojazdu należy do typowych czynności związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie przewozu drogowego. Nawet jeżeli skarżący zobowiązał kierowcę do zlecania dokonywania tych czynności nie może się uwolnić od odpowiedzialności w przypadku zaniedbania tych obowiązków przez kierowcę. Z tego powodu dla przyjęcia odpowiedzialności skarżącego za powstałe naruszenia nie jest konieczne przesłuchanie kierowcy na okoliczność zakresu jego obowiązków. Zasadnie zatem przypisano skarżącemu odpowiedzialność na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12 000 zł za każde naruszenie. Wobec tego skarga jako niezasadna podlega oddaleniu, o czym orzeczono w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.).