III SA/Po 352/08

Dnia 28 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Walentyna Długaszewska ( spr.) Protokolant: sekr. sąd. Katarzyna Skrocka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2008 roku przy udziale sprawy ze skargi M. K. i W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej odmowy wprowadzenia zmian do ewidencji gruntów o d d a l a s k a r g ę /-/W. Długaszewska /-/M. Ławniczak /-/B. Koś Decyzją z dnia [...] roku, nr [...]- Prezydent Miasta – na podstawie art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 20 i art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027) – odmówił wprowadzenia w ewidencji gruntów zmiany użytku gruntowego dotyczących działki [...], położonej w obrębie [...] P. W. W uzasadnieniu decyzji organ administracji wskazał, że wnioskiem datowanym na dzień [...] roku W. K. wniósł o zmianę części użytku tereny mieszkaniowe, o powierzchni [...] ha, położone za budynkiem od wschodniej strony działki na użytek grunty orne klasy V. Do wniosku dołączono odpowiednie dokumenty. Prezydent Miasta zaznaczył, że wobec wątpliwości co do powierzchni zmienianego użytku wynikającej z przedłożonych dokumentów, w dniu [...] roku przeprowadzono kontrolę terenową, w wyniku której poprawiono wyliczoną powierzchnię użytku. W wyniku kontroli, która została przeprowadzona w obecności wnioskodawcy, stwierdzono także, iż na części działki będącej przedmiotem zmiany jest urządzony trawnik i to o charakterze trwałym, z zielenią ozdobną na obrzeżu. Wobec tego należy uznać, że sposób zagospodarowania działki odpowiada dokumentacji technicznej budowy budynku mieszkalnego. Ostatecznie organ administracji stwierdził, że nie znaleziono uzasadnienia do wprowadzenia obecnie zmian do danych ewidencyjnych gruntów działki [...], gdyż stan wykazany w ewidencji odpowiada stanowi faktycznemu. Powyższa decyzja została doręczona M. i W. K. w dniu [...] roku w trybie zastępczym, przesyłkę bowiem odebrał dorosły domownik A. K. – zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 22 akt administracyjnych. W dniu [...] roku W. i M. K. wnieśli odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] roku, nr [...]. Odwołujący podnieśli, iż oddając budynek została dokonana tak zwana inwentaryzacja przez geodetę. Zaznaczyli, że przesadna ufność do urzędników spowodowała, iż czują się oszukani i zawiedzeni. Wykorzystując bowiem ich niewiedzę i swoje niedbalstwo geodeta doprowadził, że będą płacić niesłuszny, a przede wszystkim zawyżony podatek za działkę rolną. Wnioskodawcy podkreślili również, iż nie otrzymali zgody na budowę domu w tym rejonie ([...] [...]) nie będąc rolnikiem lub dzierżawcą ziemi, ich zdaniem oznacza to, że przedmiotowa działka była i nadal powinna pozostać działką rolną. Postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego– na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od zaskarżonej decyzji. Argumentując swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że z analizy materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji wynika, iż odwołanie od zaskarżonej decyzji zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Organ II instancji stwierdził, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż decyzję Prezydenta Miasta odebrała w dniu [...] roku A. K. – córka M. i W. małżonków K. Odwołanie od tej decyzji M. i W. małżonkowie K. wnieśli [...] roku (data stempla pocztowego na kopercie), czyli po upływie ustawowego terminu do wniesienia odwołania. Ponadto organ administracji zwrócił uwagę na treść art. 58 kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreślił, że rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowiłoby rażące naruszenie prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. i W. małżonkowie K. wnieśli o uchylenie postanowienia organu odwoławczego i zasądzenie od organu administracji kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że termin wniesienia odwołania został zachowany, ponieważ decyzję dostarczono w dniu 16 lutego 2008 roku tj. w sobotę, a więc 1 marca 2008 roku był ostatnim dniem ustawowego terminu do wniesienia odwołania. Wskazali, że ich córka A. K. w dniach od 11 do 15 lutego przebywała na obozie sportowym w miejscowości K. i nie mogła być jednocześnie w K., a tym samym nie mogła tego dnia odebrać korespondencji. Dodatkowo skarżący zaznaczyli, że oni również byli w K. na nartach od 10 lutego i wyjeżdżali z wymienionej miejscowości do K. razem z córką w piątek tj. 15 lutego 2008 roku około godz. 13.00, stwierdzając, że może to potwierdzić kilkanaście osób. Na dowód powyższej okoliczności do skargi dołączono potwierdzenie wpłaty zaliczki. Skarżący podali, że w sobotę ich córka odebrała pismo, gdyż nie było innych pełnoletnich domowników. Podkreślili ponadto, że córka studiuje w K. i przebywała pod ich adresem tymczasowo oraz nie jest zameldowana na ul. [...]. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Z pismem z dnia 3 października 2008 roku skarżący przedłożyli zaświadczenie z dnia 4 marca 2008 roku wystawione przez Kierownictwo Studium Wychowania Fizycznego i Sportu [...], w którym stwierdzono, że A. K. brała udział w dniach od 11 do 15 lutego 2008 roku w godzinach od 7.00 do 18.00 w obozie narciarskim na zaliczenie wychowania fizycznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Analiza akt postępowania administracyjnego prowadzi do wniosku, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zasadnie przyjął, iż odwołanie M. i W. małżonków K. od decyzji Prezydenta Miasta z [...] roku nastąpiło z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Zgodnie z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – zwanej w dalszej części k.p.a. - odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja został ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Zaznaczyć należy, że organ odwoławczy słusznie zauważył, iż decyzji Prezydenta Miasta zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i trybie wniesienia odwołania. Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż wspomniana decyzja organu I instancji została doręczona M. i W. małżonkom K. w dniu 15 lutego 2008 roku w trybie doręczenia zastępczego. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru niniejszej decyzji (k. 22 akt administracyjnych) wynika, iż została ona odebrana przez A. K., w dniu 15 lutego 2008 roku. Stosownie do art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Określony w powołanym przepisie sposób tzw. zastępczego doręczenia pisma opiera się na domniemaniu, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma jako domownik adresata i która pokwitowała odbiór pisma, przyjęła je w celu oddania go adresatowi oraz że pismo to zostało mu doręczone (wyrok NSA z dnia 14.03.2007 roku, II GSK 315/06, Lex nr 321253). Przy czym data doręczenia zastępczego jest miarodajna do oceny, czy środek odwoławczy wniesiony został w terminie ustawowym. Okoliczność, że dorosły domownik nie doręczył w stosownym czasie przyjętego pisma do rąk adresata, nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia odwołania. Podkreślić należy, iż pocztowy dowód doręczenia pisma adresatowi – zwrotne potwierdzenie odbioru – jest dokumentem urzędowym poświadczającym fakt i datę doręczenia. Adresat może jednak obalić domniemanie prawdziwości tego dokumentu przez wykazanie, że doręczenia w rzeczywistości nie dokonano lub dokonano w innym terminie niż wskazuje to dowód doręczenia (postanowienie SN z dnia 30.04.1998 roku, III CZ 51/98, OSNC 1998/11/89). Skarżący podnieśli, iż przesyłkę zawierającą decyzję Prezydenta Miasta odebrała ich córka A. K. w sobotę w dniu 16 lutego 2008 roku, a nie 15 lutego 2008 roku. Na dowód powyższej okoliczności przedłożyli zaświadczenie z dnia 4 marca 2008 roku wystawione przez Kierownictwo Studium Wychowania Fizycznego i Sportu [...], w którym stwierdzono, że A. K. brała udział w dniach od 11 do 15 lutego 2008 roku w godzinach od 7.00 do 18.00 w obozie narciarskim na zaliczenie wychowania fizycznego. W ocenie Sądu powyższe zaświadczenie nie stanowi na tyle silnego dowodu, aby mogło obalić wiarygodność dokumentu urzędowego w postaci pocztowego dowodu doręczenia pisma zawierającego oświadczenie woli A. K., iż przyjęła ona przesyłkę pocztową w dniu 15 lutego 2008 roku. Zaznaczyć bowiem należy, iż powyższe zaświadczenie wskazuje planowany - a nie faktyczny - termin pobytu córki skarżących na obozie narciarskim. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, iż różne okoliczności mogły doprowadzić do tego, iż w dniu 15 lutego 2008 roku A. K. była w domu skarżących i odebrała w tym dniu – jak poświadczyła to na zwrotnym potwierdzeniu odbioru - przesyłkę zawierającą decyzję organu I instancji. Wobec powyższego, organ odwoławczy zasadnie przyjął, w oparciu o domniemanie wynikające z art. 43 k.p.a, iż doręczenie skarżącym decyzji organu I instancji nastąpiło w dniu 15 lutego 2008 roku i od tego dnia należy liczyć przewidziany w art. 129 § 2 k.p.a. czternastodniowy termin do wniesienia odwołania. Stwierdzić należy, iż ostatni dzień terminu do wniesienia odwołania upłynął z dniem 29 lutego 2008 roku. Natomiast skarżący wnieśli odwołanie w dniu 1 marca 2008 roku (data stempla pocztowego – art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a.) – k. 25 akt administracyjnych – a zatem po terminie. Jak słusznie zauważył organ II instancji, pomimo kwestionowania swojej winy w uchybieniu terminu, skarżący nie złożyli wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Reasumując, słusznie organ odwoławczy stwierdził, iż M. i W. małżonkowie K. uchybili termin do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] roku, nr [...]. Z uwagi na powyższe, Sąd – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – orzekł jak w sentencji wyroku. /-/W. Długaszewska /-/M. Ławniczak /-/ B. Koś T.M.d