III SA/Po 353/15

Dnia 12 października 2015 roku Sebastian Michalski – starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 12 października 2015 roku wniosku R. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi "A" Sp. z o.o. w [...] na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2015 roku nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności wniesienia zażalenia; postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy. Skarżąca "A" Sp. z o.o. w [...] wniosła do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargę na wskazane w sentencji postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...]. W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia oświadczenia majątkowego skarżącej Spółki, reprezentujący ją R. P., pismem z dnia 08 września 2015 roku, działając w imieniu własnym wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie R. P. występuje jako podmiot, który działa wyłącznie za stronę skarżącą, natomiast sam nie jest stroną niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. Ubiegać się o przyznanie prawa pomocy może wyłącznie strona konkretnego postępowania sądowoadministracyjnego. Osoba działająca jedynie za stronę postępowania nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych, a także legitymacji do wystąpienia z żądaniem ustanowienia pełnomocnika z urzędu dla siebie. W perspektywie powyższych ustaleń stwierdzić należało, że skoro z treści pisma z dnia 08 września 2015 roku (k. 39 akt sadowych) wynika, że wniosek o przyznanie prawa pomocy złożył R. P. w imieniu własnym, nie zaś strony postępowania, rozpoznanie wniosku stało się zbędne. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 243 §1 w związku z art. 249a oraz art. 258 § 1 i §2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji postanowienia.