III SA/Po 359/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 23 stycznia 2026 r. nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości odrzucić skargę. Pismem z dnia 3 marca 2026 roku R. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 23 stycznia 2026 r. w przedmiocie odmowy "wyjaśnienia wątpliwości decyzji z dnia 1 października 2025 r. wydanej w sprawie kiosku handlowego posadowionego na nieruchomości o nr ewid. [...] i [...] w T. , gm. [...]. Wykonując zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z dnia 8 lipca 2026 roku, tutejszy Sąd wezwał R. P. na podstawie art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.) oraz § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535) do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 2 lutego 2026 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. Przesyłka zawierająca wezwanie została nadana w dniu 9 lipca 2026 r. przez tutejszy Sąd na adres wskazany przez skarżącego w skardze, tj. ul. [...], [...]. Następnie przesyłka została w dniu 13 lipca 2026 r. zwrócona do Sądu, z adnotacją: "Pod wskazanym adresem mieści się Urząd Pocztowy i adresat nie jest znany". Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 lipca 2026 r. przesyłkę pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Jednocześnie, do dnia wydania niniejszego postanowienia skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi wskazanego w wezwaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 70 § 1 P.p.s.a. strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiać sąd o każdej zmianie miejsca zamieszkania, adresu do doręczeń, w tym adresu elektronicznego lub siedziby. W doktrynie wskazuje się, że modelowy wydaje się pogląd, zgodnie z którym pierwsze doręczenie w sprawie powinno być dokonane do rąk adresata. Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Skarżący w skardze – piśmie inicjującym postępowanie sądowoadministracyjne – podał adres: ul. [...], [...]. Na powyższy adres tutejszy Sąd nadał pierwsze pismo w sprawie, tj. wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi wraz z pouczeniem o obowiązku wskazania zmiany adresu. Przesyłka została odebrana przez skarżącego osobiście (k. 14 akt sąd.). Po rozpoznaniu przez NSA zażalenia skarżącego na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, poprzez jego oddalenie, Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do jego wykonania przez uiszczenie wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni. Przesyłka powyższa została zwrócona do Sądu z adnotacją, że pod wskazanym adresem mieści się Urząd Pocztowy, a adresat nie jest znany. Wobec powyższego tutejszy Sąd podjął czynności na rzecz ustalenia innego adresu skarżącego w aktach sprawy. Wobec braku jego ujawnienia, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 lipca 2026 r. przesyłkę pozostawiono w aktach sądowych sprawy ze skutkiem doręczenia. Zgodnie bowiem z art. 70 § 2 P.p.s.a. w razie zaniedbania obowiązku zawiadomienia sądu o każdej zmianie miejsca zamieszkania, adresu do doręczeń, w tym adresu elektronicznego, lub siedziby, pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, chyba że nowy adres jest sądowi znany. O powyższym obowiązku i skutkach jego niedopełnienia sąd powinien pouczyć stronę przy pierwszym doręczeniu. Takie pouczenie zostało wraz z pierwszym doręczeniem wezwania udzielone skarżącemu (k. 12, 13 i 14 akt sąd.). W związku z tym skarżący powinien dołożyć należytej staranności w zakresie możliwości odbioru pism sądowych. Tryb doręczenia zastępczego określony w art. 73 P.p.s.a. w pełni gwarantuje możliwość odbioru przesyłek sądowych. W sytuacjach wyjątkowych zawsze istnieje możliwość obalenia domniemania doręczenia lub przywrócenia terminu do dokonania uchybionej czynności procesowej (zob. B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 70, LEX). Na marginesie podkreślić trzeba, że skutek doręczenia określonego w art. 70 § 2 P.p.s.a. następuje z datą wydania zarządzenia przez przewodniczącego bądź sędziego sprawozdawcę o pozostawieniu pisma w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia (zob. B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 70, LEX). W niniejszej sprawie był to więc dzień 16 lipca 2026 r. (k. 36 akt sąd.) Zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast skarga, od której nie został uiszczony należny wpis – stosownie do art. 220 § 3 P.p.s.a. – podlega odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie skarżący został wezwany do uzupełnienia braku skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 100 zł., a następnie po rozpoznaniu zażalenia przez NSA, wezwany do wykonania powyższego zarządzania. Wezwania zawierały pouczenie, że jego nieuzupełnienie w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, skutkować będzie odrzuceniem skargi. Wobec doręczenia przesyłki zawierającej powyższe wezwanie w trybie przewidzianym przez art. 70 § 2 P.p.s.a. w dniu 16 lipca 2026 r., siedmiodniowy termin na uzupełnienie braku finansowego skargi upłynął z dniem 23 lipca 2026 r. (czwartek). Skarżący nie uzupełnił powyższego braku skargi. Ziściły się zatem przesłanki do jej odrzucenia. W związku z powyższym Sąd, na podstawie z art. 220 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.