III SA/Po 360/11

Dnia 14 czerwca 2011 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od gier za miesiąc kwiecień 2010 r. postanawia : odmówić spółce przyznania prawa pomocy W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 1.955,00 zł pełnomocnik skarżącej spółki złożył wniosek o zwolnienie od wpisu sądowego ze względu na jej trudną sytuację materialną wskazując, że zmiana regulacji prawnej w zakresie opodatkowania automatów o niskich wygranych spowodowała, że spółka stanęła na skraju bankructwa i nie posiada dostatecznych środków finansowych. Na tej podstawie wezwano spółkę do złożenia wniosku na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy dla osób prawnych i jednostek nieposiadających osobowości prawnej. W zakreślonym terminie taki wniosek został złożony przez spółkę na urzędowym formularzu w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z wniosku wynika, że kapitał zakładowy spółki wynosi 1.968.000,00 zł, wartość środków trwałych wynosi 1.113.722,83 zł, natomiast strata za ostatni rok obrotowy według bilansu wyniosła 3.136.987,29 zł. Na rachunku bankowym w [...] spółka zadeklarowała zadłużenie w wysokości 1.355,62 zł, a na rachunku w [...] spółka zadeklarowała stan konta 0 zł. W uzasadnieniu wniosku spółka wskazała, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych w związku z trudną sytuacją finansową, która jest wynikiem politycznej sytuacji związanej z tzw. "aferą hazardową". W jej wyniku rosnące wyniki finansowe gwałtownie się załamały i doprowadziły spółkę do straty w 2009 i 2010 roku na kwotę 3.136.987,29 zł (przy zysku w latach wcześniejszych na poziomie prawie 4 mln zł.). Jednocześnie spółka zasygnalizowała, że odmówiono jej wydania decyzji na użytkowanie nowych automatów, pomimo złożenia kompletnych wniosków na długi czas przed wejściem w życie ustawy o grach hazardowych. Z tego też powodu liczba automatów posiadanych przez spółkę i generujących zyski spadła ze 685 sztuk na koniec 2009 roku do 68 sztuk na koniec 2010 roku. Zgodnie z art. 246 §2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., osobie prawnej prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym, jeśli wykaże ona, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. W świetle wskazanego przepisu należy wyjaśnić, że brak dostatecznych środków na poniesienie kosztów sądowych nie jest tożsamy z ujemnym wynikiem rachunkowym z działalności operacyjnej. Opłacalność prowadzonej działalności gospodarczej nie jest warunkiem wystarczającym dla przyznania prawa pomocy. Szczególnie w przypadku gdy prowadzona działalność gospodarcza związana jest z uzyskiwaniem przychodów. Przez brak dostatecznych środków w rozumieniu powołanego przepisu należy rozumieć brak realnych możliwości pozyskania środków na sfinansowanie kosztów sądowych. Zwolnienie od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej stanowi bowiem instytucję, która może znaleźć zastosowanie jedynie wtedy, gdy strona rzeczywiście nie posiada żadnych możliwości finansowych uiszczenia opłaty sądowej. Jednocześnie to na spółce spoczywa ciężar wykazania, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. W rozpoznawanym przypadku spółka nieprzerwanie prowadzi działalność gospodarczą, a wykazane straty nie uzasadniają oceny, że spółka nie posiada środków na prowadzenie bieżącej działalności. Brak zysku z prowadzonej działalności gospodarczej nie rodzi bowiem niebezpieczeństwa utraty płynności finansowej, powstania zaległości w regulowaniu należności, czy zagrożenia postępowaniami egzekucyjnymi. W takiej sytuacji nie można traktować skarżącej spółki w szczególny sposób w stosunku do innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Szczególnie, że nie wykazała ona niemożności wygospodarowania dodatkowych środków finansowych na opłacenie kosztów sądowych. W takiej sytuacji należy przyjąć, że strona nie wykazała, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Wobec powyższego, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.