III SA/Po 360/16

Dnia 14 września 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Szymon Widłak (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka – Nerka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2016 roku przy udziale sprawy ze skargi R. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], cofającej R. L. (dalej: "strona") uprawnienia do kierowania pojazdami, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Starosta O. decyzją z dnia [...] września 2015 r., nr [...], działając na podstawie art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy – Prawo o ruchu drogowym, skierował stronę postępowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w formie egzaminu państwowego w zakresie prawa jazdy kategorii A, B1, B, BE, C, CE i T. Organ administracji powołał się przy tym na wniosek Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] stycznia 2015 r. wskazujący na przekroczenie przez stronę 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] Decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. Starosta O., na podstawie art. 140 ust. 1 pkt. 4 lit. a ustawy – Prawo o ruchu drogowym, cofnął stronie uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii A, B1, B, BE, C, CE i T wydanego przez ten organ dnia [...] września 2011 r. Motywując podjęte rozstrzygnięcie organ ten wskazał, że do dnia jego wydania strona nie poddała się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji ani nie zgłosiła się do organu celem wydania profilu kandydata na kierowcę, który umożliwia zapisanie się na egzamin. W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, wnosząc o jej uchylenie, strona nie zgodziła się z przypisaniem jej ponad 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymując w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, podniosło, że rozstrzygnięcie w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami na podstawie art. 140 ust. 1 pkt. 4 lit. a ustawy – Prawo o ruchu drogowym wymaga jedynie ustalenia, czy decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji ma walor ostateczności oraz czy strona poddała się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Jako że stosowna regulacja nie przewiduje terminu sprawdzenia kwalifikacji, strona winna niezwłocznie - z chwilą otrzymania ostatecznej decyzji orzekającej o tym skierowaniu – podjąć czynności zmierzające do poddania się takiemu egzaminowi. Niepodjęcie tych czynności, a w konsekwencji niepoddanie się egzaminowi, zobowiązuje organ do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień. W dalszej kolejności organ II instancji wskazał, że sprawa skierowania odwołującego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji została ostatecznie rozstrzygnięta decyzją Kolegium z dnia [...] listopada 2015 r., odebraną przez stronę dnia [...] listopada 2015 r. Odwołujący do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie wywiązał się jednak z tego obowiązku, przez co zasadne stało się cofnięcie mu uprawnień do kierowania pojazdami na podstawie art. 140 ust. 1 pkt. 4 lit. a ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Organ odwoławczy zaznaczył jednocześnie, że strona nie wskazała żadnych okoliczności, które uniemożliwiałyby jej wykonanie nałożonego obowiązku w okresie poprzedzającym wydania skarżonej decyzji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, skarżący ponownie zaprzeczył aby kiedykolwiek przekroczył 24 punkty za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2016 r. nie narusza przepisów w stopniu, który uzasadniałby jej uchylenie stosownie do art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). W pierwszej kolejności wskazać należy, że materialnoprawną podstawę wydanego w kontrolowanej sprawie rozstrzygnięcia stanowi art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., dalej: "P.r.d."). Zgodnie z tym przepisem decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt. 1 P.r.d. Nie jest kwestionowane przez stronę skarżącą, ani nie budzi żadnych wątpliwości tut. Sądu, że okoliczności faktyczne istotne dla zastosowania tego przepisu – a z niego wynikające – ziściły się w sprawie. Skarżący został bowiem skierowany na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w oparciu o art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b P.r.d. i pomimo, iż rozstrzygnięcie w tym względzie zyskało walor ostatecznego, sprawdzeniu temu się nie poddał. W tych okolicznościach organ administracji, w świetle art. 140 ust. 1 pkt. 4 lit. a P.r.d., zobligowany był cofnąć skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowy. Skarżący, w argumentacji przedstawianej w toku postępowania, jak i w skardze do tut. Sądu, stara się natomiast w istocie zakwestionować zgodność z prawem nie rozstrzygnięcia w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, lecz uprzednio wydanego rozstrzygnięcia w przedmiocie skierowania go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Sąd związany granicami sprawy (art. 134 § 1 P.p.s.a.), które w niniejszej sprawie wyznacza jej przedmiot – cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami – nie jest kompetentny do badania prawidłowości pozostałych adresowanych do skarżącego decyzji. Decyzja kierująca skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji ma walor decyzji ostatecznej i korzysta z domniemania legalności i prawidłowości (art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23). Nota bene, z informacji znanych tut. Sądowi z urzędu nie wynika także, aby skarżący kwestionował ją poprzez wystąpienie ze skargą do tut. Sądu. W kontrolowanej sprawie skarżący nie może także skutecznie kwestionować liczby przypisanych mu punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Dość stwierdzić, że okoliczność czy skarżący przekroczył, czy też nie przekroczył limitu 24 punktów za wspomniane naruszenia, nie jest przesłanką wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia i stosownie do jego materialnoprawnej podstawy, to jest art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a P.r.d., nie ma istotnego znaczenia dla sprawy. Okoliczność ta była brana pod uwagę przy podjęciu rozstrzygnięcia w przedmiocie skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b P.r.d.), które – jak już zostało to wskazane powyżej – korzysta na obecnym etapie z domniemania legalności i prawidłowości. Co więcej, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że starosta nie jest organem uprawnionym do weryfikowania przypisanej kierowcy liczby punktów (zob. min. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 1808/13, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono o oddaleniu skargi.