III SA/Po 365/10

Dnia 11 sierpnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Beata Sokołowska ( spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2010 roku przy udziale sprawy ze skargi Spółki Akcyjnej w P. na zmianę interpretacji indywidualnej Ministra Finansów z dnia ... r. nr .... w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie według właściwości /-/B. Sokołowska /-/M. Kosewska /-/B. Koś Dyrektor Izby Skarbowej– działający z upoważnienia Ministra Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia ... wydanej na podstawie art. 14 b § 1 i § 6 Ordynacji podatkowej stwierdził, że stanowisko S.A. w P. – przedstawione we wniosku z dnia 18 czerwca 2009 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku akcyzowego w zakresie opodatkowania zakupionej energii elektrycznej zużywanej na własne potrzeby i częściowo refakturowanej przez podmiot posiadający koncesję na wytwarzanie energii elektrycznej na rzecz najemców – jest nieprawidłowe. Po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził w piśmie z dnia 6 października 2009 r. brak podstaw do zmiany powyższej interpretacji indywidualnej. Pismem z dnia 1 lutego 2010 r. Minister Finansów dokonał z urzędu na podstawie art. 14 e Ordynacji podatkowej zmiany przedmiotowej interpretacji indywidualnej, uznając stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej dotyczące odsprzedaży energii elektrycznej najemcom lokali a także zasady jednokrotności opodatkowania akcyzą za nieprawidłowe oraz uznając za prawidłowe stanowisko Spółki dotyczące odsprzedaży energii elektrycznej najemcom lokali. Po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził w piśmie z dnia 23 marca 2010 r. brak podstaw do zmiany przedmiotowej interpretacji indywidualnej. Na powyższą zmianę interpretacji indywidualnej S.A. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, domagając się jej uchylenia w całości. Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył co następuje: Zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do rozpoznania danej sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Jednocześnie na podstawie z § 1 pkt. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016 z 2008 r.) rozpoznawanie spraw z zakresu działania Ministra Finansów dotyczących wydawania w indywidualnych sprawach pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacje indywidualne), o których mowa w art. 14 b Ordynacji podatkowej (dalej o. p.) przekazano wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Mając na względzie wykładnię językową przepisu § 1 pkt. 1 powyższego rozporządzenia stwierdzić należy jednoznacznie, iż dotyczy on wyłącznie kwestii wydawania interpretacji indywidualnych w trybie art. 14 b O. p. Treść tego przepisu nie nawiązuje natomiast do kwestii dotyczących dokonywania zmiany interpretacji indywidualnej, czy tym bardziej ogólnej. Nie ma zatem podstaw do przyjmowania, iż § 1 pkt. 1 omawianego rozporządzenia ma również zastosowanie do trybu zmiany interpretacji wskazanego w art. 14 e O. p. Ustawodawca w analizowanym przepisie ograniczył bowiem wyraźnie rozpoznawanie spraw do wydawanych interpretacji indywidualnych wskazanych w art. 14 b O. p., wyłączając spod kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych właściwych ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę skarżącego sprawy dotyczące zmian interpretacji, o których mowa w art. 14 e O. p. Zdaniem Sądu również wykładnia celowościowa wskazuje na to, iż przepis § 1 pkt. 1 rozporządzenia dotyczy wyłącznie regulacji z art. 14 b. O. p. Przepis ten ułatwić miał prowadzenie spraw podatnikom oraz zapewnienie ekonomiki postępowania w zakresie interpretacji indywidualnych wydawanych na podstawie art. 14 b O. p. przez odpowiednich dyrektorów izb skarbowych. Do zmiany interpretacji ogólnej lub indywidualnej właściwy jest z kolei wyłącznie Minister Finansów, co wskazuje na chęć zapewnienia odpowiedniej jednolitości orzecznictwa sądów administracyjnych w tym względzie. Cel ten zrealizuje niewątpliwie przekazanie rozpoznawania skarg na zmiany interpretacji dokonywane przez Ministra Finansów do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jako sądu właściwego na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, iż zmiana właściwości sądów administracyjnych, o której mowa w § 1 pkt. 1 powołanego powyżej rozporządzenia nie dotyczy spraw z zakresu zmiany interpretacji indywidualnej dokonanej w trybie art. 14 e Ordynacji podatkowej (zob. też m. in. postanowienie NSA z 9 grudnia 2009 r., sygn. akt II FZ 463/09, niepubl.). W tym stanie rzeczy skoro do rozpoznania przedmiotowej sprawy właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, Sąd stwierdziwszy swą niewłaściwość, na podstawie art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/B. Sokołowska /-/M. Kosewska /-/B. Koś