III SA/Po 37/25

Dnia 20 maja 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko (spr.) Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 maja 2025 roku sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 20 listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wycofania i zakazu wprowadzania do obrotu środków spożywczych oraz zobowiązania do przedłożenia dokumentacji oddala skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej: organ II instancji, organ, [...]PWIS) decyzją z dnia 20 listopada 2024 r. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (dalej: organ I instancji, PPIS) z dnia 30 sierpnia 2024 r., na podstawie której: 1. nakazano [...] sp. z o.o. w [...] (dalej: [...], strona, skarżąca, spółka) wycofanie z obrotu handlowego wskazanych w decyzji środków spożywczych oraz wyprodukowanych środków spożywczych powstałych w wyniku konfekcjonowania kwestionowanego surowca "Pietruszka nać suszona" numer [...] (do spożycia przed 31.03.2023 r.), a także wyprodukowanych środków spożywczych powstałych w wyniku konfekcjonowania kwestionowanego surowca "Pietruszka nać suszona" numer [...] (do spożycia przed 31.03.2024 r.), a także wytworzonych z udziałem kwestionowanego produktu "Pietruszka nać suszona" numer [...] (produkcja krajowa), 2. zakazano spółce wprowadzania do obrotu wskazanych w decyzji środków spożywczych, które zostały zwrócone do odbiorców i objęte zabezpieczeniem nr [...] z dnia 16 sierpnia 2024 r. przez organ I instancji. 3. zobowiązano spółkę do przedłożenia organowi nadzorującemu tj. Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w [...] dokumentacji dotyczącej ilości wycofanych z obrotu środków spożywczych i dokumentacji dotyczącej dalszego postępowania z wycofanymi z obrotu środkami spożywczymi, opisanymi w pkt 1 osnowy decyzji w terminie do 30 dni od dnia odebrania niniejszej decyzji. Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Działania Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] dotyczące produktu pn. "Pietruszka Suszona Nać", numer partii [...] zostały podjęte w wyniku przekazanego 2 sierpnia 2023 r. przez Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny powiadomienia informacyjnego [...] nr [...] w sprawie przekroczenia NDP sumy alkaloidów pirolizydynowych w pietruszce. Z ww. powiadomienia wynikało, iż Hurtownia "[...]" z siedzibą w [...] zakupiła 13 stycznia 2023 r. od podmiotu [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] produkt "Pietruszka Suszona Nać" w ilości 60 kg. Do dostawy załączony został atest jakościowy, w którym określono numer partii: [...] oraz datę minimalnej trwałości tj. 31 marca 2024 r. Następnie hurtownia "[...]" zakupiony produkt konfekcjonowała w opakowania jednostkowe i oznakowała numerem partii: [...] (zgodnie z numerem z atestu jakościowego dostawcy) oraz datą minimalnej trwałości: 31 grudzień 2023 r. (data przy konfekcjonowaniu została skrócona przez podmiot "[...]" względem daty nadanej przez [...]. W zakładzie - Hurtownia "[...]" z siedzibą w [...] 12 czerwca 2023 r. została pobrana próbka produktu pn. "[...] Pietruszka suszona nać" do badań laboratoryjnych przez przedstawicieli Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]. Badania przeprowadzone przez Laboratorium Zakładu Bezpieczeństwa Żywności Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego - Państwowego Instytutu Badawczego wykazały przekroczenie NDP sumy alkaloidów pirolizydynowych w produkcie pn. "Pietruszka S. Nać". W związku z otrzymanym powiadomieniem informacyjnym [...] upoważniony przedstawiciel PPIS w [...] 3 sierpnia 2023 r. przeprowadził kontrolę w siedzibie [...] Sp. z o. o. w [...], podczas której ustalono, iż surowca pn.: "Pietruszka suszona nać" o numerze partii [...] nie ma na stanie magazynowym. Ponadto w protokole zapisano, że pietruszka została użyta do produkcji mieszanek. Ustalono również, że 6 października 2022 r. [...] Sp. z o. o. zakupił 3 tony surowca pn. "Pietruszka Suszona Nać" o numerze partii [...], data przydatności do spożycia: wrzesień 2023 od firmy - [...], w [...]. Do zakupionego produktu dołączono dokumenty: świadectwo jakości oraz fakturę zakupu FS [...] z 6 października 2022 r. Podczas przyjęcia do magazynu [...] Sp. z o.o. nadała przedmiotowemu produktowi swój numer partii [...] Następnie PPIS w [...] 7 listopada 2023 r. otrzymał od [...]PWIS pismo z którego wynikało, że firma [...] Sp. z o.o. poinformowała swojego klienta, firmę "[...]" w [...], iż postępowanie wobec środka spożywczego pn. "Pietruszka Suszona Nać", numer partii [...] jest bezzasadne. Spółka wskazała, że "żaden najwyższy dopuszczalny poziom alkaloidów pirolizydowych nie został przekroczony, gdyż Rozporządzenie Komisji (UE) 2023/915 nie dotyczy towarów wprowadzonych do obrotu przed dniem 1 lipca 2022 r. (...)". Organ I instancji również otrzymał takie wyjaśnienia od firmy [...] Sp. z o. o, która wskazała również, że produkt pn. "Pietruszka suszona nać" został wprowadzony do obrotu po raz pierwszy przed 1 lipca 2022 r. PPIS w [...] 21 grudnia 2023 r. otrzymał od [...]PWIS ocenę ryzyka wydaną przez Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego PZH - PIB dotyczącą produktu pn. "Pietruszka suszona nać" informującą, że: "Niezależnie od daty wprowadzenia produktu do obrotu, w przypadku wystąpienia zagrożenia dla zdrowia konsumentów podstawą działania są przepisy ogólnego prawa żywnościowego. Wymagania określone w rozporządzeniu (UE) 2023/915 w odniesieniu do alkaloidów pirolizydynowych oraz wyznaczone marginesy narażenia przekraczające wartość krytyczną uzasadniają stwierdzenie, że niniejszy produkt może stwarzać zagrożenie dla zdrowia konsumentów". W związku z powyższym kontrolerzy PPIS w [...] 10 stycznia 2024 r. przeprowadzili kolejną kontrolę w firmie [...] Sp. z o. o. w [...] podczas której ustalono, iż przy dalszej sprzedaży produktu "Pietruszka suszona nać" podmiot [...] Sp. z o. o. przedłużył termin przydatności do spożycia przedmiotowego środka spożywczego do 31 marca 2024 r. na podstawie wykonanych przez siebie badań. Spółka wyjaśniła, iż przy dostawie produktów pobierana jest próbka surowca, która następnie przechowywana jest w laboratorium. Następnie krótko przed upływem daty ważności pracownik działu jakości w [...] Sp. z o.o. przeprowadził ocenę organoleptyczną produktu. PPIS w [...] uznał, że [...] Sp. z o. o. przedłużając datę przydatności stworzył nowy produkt pn. "Pietruszka Suszona Nać", numer partii [...], produkcja krajowa, który zgodnie z przekazaną listą dystrybucji po raz pierwszy został wprowadzony do obrotu 21 stycznia 2023 r. W związku z powyższym organ I instancji uznał, że produkt wprowadzany do obrotu po 1 lipca 2022 r. musi być zgodny z obowiązującym Rozporządzeniem Komisji (UE) 2023/915 z dnia 25 kwietnia 2023 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych poziomów niektórych zanieczyszczeń w żywności. Podczas prowadzonych czynności kontrolnych zobowiązano przedstawiciela zakładu, do przedłożenia listy dystrybucji dotyczącej produktu "Pietruszka suszona nać", numer partii [...], z terminem przydatności do spożycia: 31 marca 2024 r. oraz innych produktów z niego wytworzonych i przesłania do 16 stycznia 2024 r. na adres poczty elektronicznej Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w [...]. We wskazanym terminie spółka przesłała listy dystrybucyjne produktu pn. "Pietruszka suszona nać", numer partii [...], termin przydatności do spożycia: 31 marca 2024 r., zakupionego w ilości 3000 kg od podmiotu [...] w [...]. Na podstawie dostarczonych list dystrybucji PPIS w [...] ustalił, że 1215 kg kwestionowanego produktu zostało sprzedane z datą przydatności do spożycia 31 marca 2024 r., 1035 kg sprzedano z datą sprzed wydłużenia terminu przydatności, czyli z datą nadaną przez producenta tj. 30 września 2023 r., natomiast 193 kg produktu konfekcjonowano w opakowania 1 kg oraz 5 kg. Spółka przy konfekcjonowaniu środków spożywczych w opakowania o innej gramaturze dodała do numerów partii kolejne cyfry oznaczające gramaturę opakowania. W przedstawionej liście dystrybucji nie ujęto jakie produkty wytworzone zostały z udziałem kwestionowanego surowca. Z tego względu PPIS w [...] 31 stycznia 2024 r. zobowiązał pisemnie podmiot [...] Sp. z o.o. do przedłożenia brakujących informacji. Organ I instancji 2 lutego 2024 r. otrzymał od spółki wykaz produktów wytworzonych z udziałem kwestionowanego surowca z uwzględnieniem numeru partii oraz okresu przydatności. W przekazanym piśmie zawarto informację, iż ww. mieszanek przyprawowych nie ma na stanie magazynowym firmy [...] Sp. z o.o., jednak nie wskazano do jakich podmiotów zostały sprzedane wymienione powyżej środki spożywcze. W związku z tym 5 lutego 2024 r. PPIS w [...] zobowiązał pisemnie stronę do uzupełnienia brakujących danych. W odpowiedzi z 7 lutego 2024 r. spółka [...] przekazała drogą elektroniczną pismo skierowane do organu, w którym uznaje, iż nie znajduje żadnego uzasadnienia ani celu przekazania list dystrybucyjnych wyprodukowanych przez nich mieszanek przyprawowych z użyciem kwestionowanego środka spożywczego. Uzasadniając powyższe wskazano, iż w wyprodukowanych mieszankach jest niewielka ilość kwestionowanego surowca, a do produkcji został użyty surowiec z nieprzedłużoną datą tj. "Pietruszka suszona nać", nr partii: [...], termin przydatności do spożycia: 30 wrzesień 2023 r. PPIS w [...] 9 lutego 2024 r. wszczął postępowanie administracyjne. Następnie PPIS w [...] wydał decyzję z 19 marca 2024 r. w której zakazał m.in. wprowadzania do obrotu produktu pn. "Pietruszka nać suszona" numer partii: [...] oraz [...], najlepiej spożyć przed: 31 marca 2024 r., wyprodukowanej przez [...], a także środków spożywczych wyprodukowanych przy użyciu tego surowca. Ponadto zobowiązano spółkę do przedłożenia dokumentacji dotyczącej dalszego postępowania z wycofanymi środkami spożywczymi. [...]PWIS decyzją z 13 czerwca 2024 r. uchylił ww. decyzję z 19 marca 2024 r. w całości i przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I Instancji. PPIS w [...] pismem z 16 lipca 2024 r. zobowiązał spółkę do uzupełnienia informacji tj. podania ilości wprowadzonego do obrotu produktu pn. Pietruszka suszona nać oraz w jaki sposób zakład nadaje oraz przedłuża terminy przydatności do spożycia produktów wprowadzanych do obrotu oraz produkowanych mieszanek przyprawowych. [...] w odpowiedzi z 22 lipca 2024 r. utrzymał swoje wcześniejsze stanowisko, że przedłużenie terminu przydatności do spożycia produktów odbywa się poprzez ocenę organoleptyczną. PPIS w [...] otrzymał również informację, iż spółka [...] wprowadziła do obrotu 2250 kg "Pietruszki suszonej nać, a 750 kg zostało użyte do produkcji mieszanek. PPIS w [...] 25 lipca 2024 r. zwrócił się z prośbą do PPIS w [...] o ustalenie daty wprowadzenia do obrotu przedmiotowego produktu przez [...], w [...]. Postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez PPIS w [...] wykazało, iż ww. firma zakupiła przedmiotowy produkt 14 kwietnia 2022 r. od [...] Sp. z o.o. w [...]. Spółka 12 sierpnia 2024 r. poinformowała PPIS w [...], iż doszło do pomyłki w podanych informacjach dotyczących ilości "Pietruszki suszonej nać" zużytej do produkcji mieszanek. Po weryfikacji spółka przekazała, iż do produkcji mieszanek wykorzystała 557 kg produktu "Pietruszka suszona nać". PPIS w [...] 16 sierpnia 2024 r. przeprowadził kontrolę interwencyjną w celu weryfikacji zwrotów od odbiorców kwestionowanego produktu "Pietruszka suszona nać" oraz produktów wyprodukowanych z jej udziałem. PPIS w [...] pismem z 5 sierpnia 2024 r. w związku możliwością zafałszowania środka spożywczego przez spółkę [...] skierował sprawę do Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w [...]. Wojewódzki Inspektorat Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w [...] pismem z 29 sierpnia 2024 r. poinformował PPIS w [...] o przeprowadzeniu kontroli w podmiocie [...] Sp. z o.o. Organ poinformował, że w związku z brakiem na magazynie produktu o nr partii [...], do kontroli wytypowano inną partię produktu (nr partii [...]), w której data przydatności do spożycia była zgodna z dokumentacją jakościową od dostawcy i tym samym nie stwierdzono wydłużenia daty minimalnej trwałości w stosunku do daty widniejącej w dokumentacji dostawcy. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] dnia 30 sierpnia 2024 r. wydał decyzję (znak [...]) na podstawie której: 1) nakazał [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wycofanie z obrotu handlowego środka spożywczego szczegółowo opisanego w sentencji, 2) zakazał [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wprowadzenia do obrotu środków spożywczych (szczegółowo opisanych w sentencji), które zostały zwrócone od odbiorców i objęte zabezpieczeniem nr [...] z dnia 16 sierpnia 2024 r. przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], 3) zobowiązał [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] do przedłożenia organowi nadzorującemu tj. Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w [...] dokumentacji dotyczącej ilości wycofanych z obrotu środków spożywczych i dokumentacji dotyczącej dalszego postępowania z wycofanymi z obrotu środkami spożywczymi, opisanymi w pkt 1 osnowy decyzji w terminie do 30 dni od dnia odebrania niniejszej decyzji. Od powyższej decyzji spółka złożyła odwołanie do Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny. Organ II instancji utrzymał ww. decyzją w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji uznał, że zarzuty odwołania są niezasadne. Odnosząc się do zarzutów zawartych przez spółkę w odwołaniu organ odwoławczy - ustosunkowując się do głównego zarzutu, a mianowicie w zakresie określenia strony postępowania administracyjnego - wskazał, że odwołująca podnosi, że badaniom laboratoryjnym, które wykazały obecność alkaloidów pirolizydynowych poddany został wyłącznie produkt znajdujący się w posiadaniu firmy "[...]". Wskazano, że istotny jest fakt, iż produkt ten nie został przez "[...]" zakupiony bezpośrednio od spółki [...] , tylko od innego podmiotu - Hurtowni "[...]", z siedzibą w [...], która ingerowała w produkt (konfekcjonowała w opakowania jednostkowe). Zdaniem strony do potencjalnego zanieczyszczenia mogło więc dojść nie w spółce [...], tylko w firmie "[...]" oraz podczas pobierania, transportu próbek a także wykonywania badań przez organ. Nie można zatem jednoznacznie twierdzić, że także produkt oferowany przez stronę cechowały jakiekolwiek niezgodności w zakresie alkaloidów i takie domniemanie przy jednoczesnym posiadaniu informacji o ingerowaniu w produkt na dalszych etapach łańcucha produkcyjno-dystrybucyjnego jest nierzetelne. W ocenie [...]PWIS w celu wyjaśnienia powyższej kwestii należało przeanalizować ocenę ryzyka wydaną przez Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego PZH - Państwowy Instytut Badawczy, dokument znajdujący się w aktach sprawy. W dokumencie tym wskazano, że "alkaloidy pirolizydynowe są metabolitami wtórnymi wielu gatunków roślin. W żywności stanowią one zanieczyszczenie przypadkowe (w wyniku kontaminacji chwastami) lub naturalne. Naturalnie występują m.in. w rumianku, mięcie, oregano. Wysokie poziomy obserwowane są w chwastach takich jak starzec, wyka, heliotrop". Z powyższego wynika zatem, że w przypadku zanieczyszczenia jakim są alkaloidy pirolizydynowe nie ma możliwości wtórnego zakażenia produktu na kolejnych etapach dystrybucji, a więc argument, iż do potencjalnego zanieczyszczenia mogło dojść nie w spółce [...], a w innym podmiocie jest nieuzasadniony ze względu na powyższą argumentację. W ocenie [...]PWIS niezależnie od powyższego w przypadku zanieczyszczenia jakim są alkaloidy pirolizydynowe nie ma możliwości wtórnego zakażenia produktu na kolejnych etapach dystrybucji, a więc argument, iż produkt w oryginalnych opakowaniach [...] jest wolny od zanieczyszczenia alkaloidami jest nieuzasadniony, gdyż to firma [...] zakupiła przedmiotową pietruszkę od spółki [...]. Odnosząc się do problematyki reprezentatywności próbki podlegającej badaniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z wytycznymi w zakresie pobierania próbek w kierunku alkaloidów pirolizydynowych masa próbki wynosząca 10x50g pobrana w ramach kontroli podmiotu "[...]" w [...] była odpowiednia dla partii do 100 kg produktu. Taka wielkość próbki odpowiadała zatem ilości 60 kg pietruszki, którą Hurtownia "[...]"w [...] kupiła od spółki [...]. Natomiast w odniesieniu dla 3000 kg, które zostały wprowadzone do obrotu przez [...] wielkość reprezentatywnej próbki powinna wynieść min. 2 kg. [...]PWIS dokonał analizy art. 14 ust. 6 rozporządzenia nr 178/2002 stanowiącego, że "Jeżeli niebezpieczny środek spożywczy stanowi część partii, transzy lub dostawy żywności należącej do tej samej klasy lub kategorii, należy założyć, że całość żywności w tej partii, transzy lub dostawie jest również niebezpieczna, chyba że po dokonaniu szczegółowej oceny brak jest dowodów, iż reszta partii, transzy lub dostawy jest niebezpieczna". Organ uznał, że zgodnie z treścią ww. przepisu rozporządzenia nr 178/2002, w razie uznania, że część partii, transzy lub dostawy żywności stanowi produkt niebezpieczny, wówczas za niebezpieczne uznaje się całość tej partii, transzy lub dostawy. Strona wskazała, że w przedmiotowym przypadku za produkt niebezpieczny może być ewentualnie uznana dostawa, która znajdowała się w posiadaniu firmy "[...]" i która została zakupiona od podmiotu "[...]", który prowadził konfekcjonowanie pietruszki i mógł też doprowadzić do jej zanieczyszczenia. Organ powołując się na wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Po 1013/12, wskazał, że wykładnia art. 14 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 178/2002 wskazuje, iż określone w tym przepisie domniemanie prawne dotyczy tylko tej partii transzy lub dostawy żywności, z której pobrano próbki, a następnie w wyniku kontroli pobranych próbek ustalono, iż przynajmniej część tej partii, transzy lub dostawy zawiera niebezpieczny środek spożywczy. Organ odwoławczy biorąc pod uwagę orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdził, że działanie organu I instancji skutkujące wydaniem decyzji wobec mieszanek przypraw wyprodukowanych przez spółkę [...] nie powinno opierać się na wynikach badań pietruszki pobranej w firmie "[...]", szczególnie jeżeli w produkt ingerował jeszcze inny podmiot. Zdaniem [...]PWIS wniosek o przeprowadzenie dodatkowych badań można uznać za słuszny mając na względzie wielkość próbki w odniesieniu do wielkości partii. Zatem faktycznie w odniesieniu do reprezentatywnej próbki dla partii towaru jaka została wprowadzona do obrotu przez spółkę [...], PPIS w [...] takich badań nie przeprowadził. Jednakże powodem tego zaniechania był brak produktu w zakładzie strony. Czynność ta nie była możliwa do wykonania. [...]PWIS jednoznacznie podkreślił, niezależnie od powyższej okoliczności, że w przypadku zanieczyszczeń jakimi są alkaloidy pirolizydynowe nie ma możliwości wtórnego zakażenia produktu na kolejnych etapach dystrybucji. Tak więc argument, iż produkt w oryginalnych opakowaniach [...] jest wolny od zanieczyszczenia alkaloidami jest nieuzasadniony, gdyż to firma [...] zakupiła pietruszkę od spółki [...]. Z dokumentacji sprawy wynika, że pietruszka została wprowadzona do obrotu przed 1 lipca 2022 r. co potwierdza faktura zakupu tej pietruszki przez [...] Sp. z o.o., [...], [...] nr [...] z 14 kwietnia 2022 r. Zdaniem [...]PWIS produkt w którym stwierdzono alkaloidy pirolizydynowe mógł się znajdować w obrocie jedynie do 31 grudnia 2023 r., a termin przejściowy w zakresie takich produktów już minął i nie powinny znajdować się one w obrocie. Organ odwoławczy wskazał też, że z dokumentów wynika, iż przedłużenie terminu pozostawania w obrocie towaru - wbrew oświadczeniom strony - nie nastąpiło krótko przed upływem daty ważności, lecz krótko po zakupie pietruszki od firmy [...]. Potwierdza to atest jakościowy z 12 stycznia 2023r. wystawiony przez [...] Sp. z o.o. dla produktu "Pietruszka suszona nać", w którym wskazano datę minimalnej trwałości: "Najlepiej spożyć przed: 2024-03-31". Atest został dołączony do faktury nr [...], na postawie której pietruszkę zakupiła firma "[...]" ul. [...], [...]. [...]PWIS podkreślił, że podnoszony przez stronę zarzut bezpodstawnego traktowania przez PPIS w [...] pietruszki po przedłużeniu daty minimalnej trwałości jako nowego produktu wynika z faktu, że takie działania przedsiębiorcy w ogóle nie powinny mieć miejsca. Dlatego też nie ma przepisów prawa określających jak powinien być traktowany taki produkt. [...]PWIS wskazał na art. 52 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, zgodnie z którym środki spożywcze oznakowane datą minimalnej trwałości lub terminem przydatności do spożycia mogą znajdować się w obrocie do tej daty lub terminu. Organ wskazał, że zastosowano wykładnię zgodną z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2022 r. (sygn. akt II OSK 628/19). Sąd ten stwierdził, że w przypadku art. 52 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia wykładnia językowa nie może przeważać nad wykładnią celowościową i funkcjonalną. Wskazany przepis jest bowiem zawarty w ustawie po to, aby nie dopuszczać do sytuacji, w której środki spożywcze oznakowane datą minimalnej trwałości lub terminem przydatności do spożycia znajdowały się w obrocie po tej dacie lub po upływie wskazanego terminu przydatności do spożycia. [...]PWIS stwierdził, że wykazanie bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia ludzi jakie miałoby spowodować spożycie produktu pn. "Pietruszka suszona nać" zostało wyjaśnione m.in. w ocenie ryzyka wydanej 21 grudnia 2023 r. przez Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego PZH-PIB ze względu na przekroczenie NDP sumy alkaloidów pirolizydynowych. Organ odwoławczy wskazał, że zastosowanie w powyższej sprawie ma art. 10 ust 2 ww. rozporządzenia zgodnie z którym "Żywność wprowadzona zgodnie z prawem do obrotu przed dniem 1 lipca 2022 r. może pozostać w obrocie do dnia 31 grudnia 2023r." Ponadto niezależnie od wszystkich argumentów podniesionych w odwołaniu, w przedmiotowej sprawie, zgodnie z powyższym przepisem pietruszka suszona o numerze partii [...], w której został przekroczony najwyższy dopuszczalny poziom alkaloidów pirolizydynowych mogła pozostać w obrocie wyłącznie do dnia 31 grudnia 2023 r. Organ wskazał też, że nie nastąpiło naruszenie art. 138 ust. 1 lit. a i b i ust. 2 lit. d i g rozporządzenia nr [...] oraz art. 27 ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. W konkluzji organ uznał, że towar został wprowadzony do obrotu przed 1 lipca 2022 r., co wynika z faktury zakupu z 14 kwietnia 2022 r. Produkt ten mógł się wobec tego znajdować w obrocie jedynie do 31 grudnia 2023 r. Strona przedłużyła termin ważności produktu krótko po zakupie pietruszki od firmy - [...]. Wynika to z atestu jakościowego z 12 stycznia 2023 r. wystawionego przez stronę. Przedłużanie ważności produktu jedynie na podstawie organoleptycznego badania przez pracownika jest sprzeczne z art. 52 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Firma - [...] ustaliła dla spornego towaru datę trwałości z końcem września 2023 r. Po tej dacie produkt nie powinien być w obrocie. Poza tym jako produkt wprowadzony do obrotu przed dniem 1 lipca 2023 r. może pozostać w tym obrocie do 31 grudnia 2023 r. – zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 2023/915. Również mieszanki przypraw wyprodukowanych przez stronę z użyciem spornej pietruszki z terminem przydatności między 31 stycznia a 30 czerwca 2025 r. winny być wycofane z obrotu. Termin przydatności danej mieszanki jest ograniczony najkrótszym terminem przydatności użytych składników. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo zastosował w sprawie art. 138 ust. 1 lit a i b rozporządzenia nr 2017/625 albowiem na skutek stwierdzenia niezgodności należało określić przyczynę i zakres tych niezgodności i ustalić obowiązki zobowiązanego organu. Organ odwoławczy wykazał ponadto bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia ludzi, dlatego zastosowanie miał przepis art. 27 ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. W aspekcie procesowym WPWIS stwierdził też, że organ I instancji nie naruszył przepisów proceduralnych m.in. art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Od powyższej decyzji została wniesiona skarga do WSA w Poznaniu. W skardze spółka zarzuciła organowi: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: - art. 3 ust. 3 pkt 44 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2023 r. poz. 1448 ze zm., dalej jako: ustawa o bezpieczeństwie żywności i żywienia, u.b.ż.) oraz art. 14 ust. 1, ust. 2 lit. a i ust. 6 Rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U.UE. L. z 2002 r. Nr 31, str. 1 ze zm., dalej jako: rozporządzenie nr 178/2002) poprzez bezpodstawne uznanie przedmiotowych produktów za środki spożywcze szkodliwe dla zdrowia lub życia człowieka; - art. 2 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (UE) 2023/915 z dnia 25 kwietnia 2023 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych poziomów niektórych zanieczyszczeń w żywności oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1881/2006 (Dz. U. UE. L. z 2023 r. Nr 119, str. 103 ze zm., dalej jako: rozporządzenie nr 2023/915) poprzez bezpodstawne uznanie, że kwestionowane produkty są zanieczyszczone alkaloidami pirolizydynowymi i z tego powodu nie powinny znajdować się w obrocie; - art. 138 ust. 1 lit. a i b oraz ust. 2 lit. d i g Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych przeprowadzanych w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i środków ochrony roślin, zmieniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001, (WE) nr 396/2005, (WE) nr 1069/2009, (WE) nr 1107/2009, (UE) nr 1151/2012, (UE) nr 652/2014, (UE) 2016/429 i (UE) 2016/2031, rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 i (WE) nr 1099/2009 oraz dyrektywy Rady 98/58/WE, 1999/ 74/WE, 2007/43/WE, 2008/119/WE i 2008/120/WE, oraz uchylające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 854/2004 i (WE) nr 882/2004, dyrektywy Rady 89/608/EWG, 89/662/ EWG, 90/425/EWG, 91/496/EWG, 96/23/WE, 96/93/WE i 97/78/WE oraz decyzję Rady 92/438/EWG (Dz. U. UE L. z 2017 r. Nr 95, ze zm., - dalej jako: rozporządzenie 2017/625) poprzez bezpodstawne nałożenie na stronę nakazu wycofania produktów z obrotu oraz zakazu wprowadzenia do obrotu; 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 7, 8 § 1, 11, 19, 77 § 1, 80 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: kodeks postępowania administracyjnego, k.p.a.), zasady zaufania do władzy publicznej, zasady przekonywania i zasady swobodnej oceny dowodów oraz nieprawidłowe uzasadnienie decyzji, a także działanie niezgodne z właściwością. Skarżąca w konkluzji skargi wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; o rozważenie przez Sąd uchylenia decyzji organu I instancji w całości. Ponadto wniosła o zwrot kosztów postępowania oraz skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że Sąd uwzględniając wniosek skarżącej i akceptację w tym zakresie organu rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie bowiem z treścią art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.). Dalej wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl zaś art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd bierze zatem pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Mając na uwadze wskazany zakres kognicji Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa. Na wstępie podkreślenia wymaga, że kontroli Sądu poddano – jak wyżej zostało wskazane – decyzję: (A) nakazującą spółce [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] wycofanie z obrotu handlowego środka spożywczego; (B) zakazującą spółce wprowadzania do obrotu wskazanych w decyzji środków spożywczych, które zostały zwrócone do odbiorców i objęte były zabezpieczeniem nr [...] z dnia 16 sierpnia 2024 r. przez organ I instancji oraz (C) zobowiązującą spółkę do przedłożenia organowi nadzorującemu tj. Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w [...] dokumentacji dotyczącej ilości wycofanych z obrotu środków spożywczych i dokumentacji dotyczącej dalszego postępowania z wycofanymi z obrotu środkami spożywczymi, opisanymi w pkt 1 osnowy decyzji w terminie do 30 dni od dnia odebrania niniejszej decyzji. Materialnoprawną podstawę decyzji stanowiły m.in. przepisy ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, rozporządzenia nr 2017/625 oraz rozporządzenia (WE) nr 178/2002 (pełne nazwy ww. aktów prawnych i ich publikatory podano wyżej). Na wstępie trzeba wskazać, że u.b.ż. w art. 1 ściśle odwołuje się do wymagań rozporządzenia 178/2002 stanowiąc, że ustawa określa wymagania i procedury niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa żywności i żywienia zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 178/2002 (...). Żywnością (środkiem spożywczym) – jak stanowi art. 3 ust. 1 u.b.ż. - jest każda substancja lub produkt w rozumieniu art. 2 rozporządzenia nr 178/2002. Ten zaś przepis określa, że do celów niniejszego rozporządzenia "żywność" (lub "środek spożywczy") oznacza jakiekolwiek substancje lub produkty, przetworzone, częściowo przetworzone lub nieprzetworzone, przeznaczone do spożycia przez ludzi lub, których spożycia przez ludzi można się spodziewać. "Środek spożywczy" obejmuje napoje, gumę do żucia i wszelkie substancje, łącznie z wodą, świadomie dodane do żywności podczas jej wytwarzania, przygotowania lub obróbki. Definicja ta obejmuje wodę zgodną z normami określonymi zgodnie z art. 6 dyrektywy 98/83/WE i bez uszczerbku dla wymogów dyrektyw 80/778/EWG i 98/83/WE. "Środek spożywczy" nie obejmuje: a) pasz; b) zwierząt żywych, chyba że mają być one wprowadzone na rynek do spożycia przez ludzi; c) roślin przed dokonaniem zbiorów; d) produktów leczniczych w rozumieniu dyrektyw Rady 65/65/EWG i 92/73/EWG; e) kosmetyków w rozumieniu dyrektywy Rady 76/768/EWG 24 ; f) tytoniu i wyrobów tytoniowych w rozumieniu dyrektywy Rady 89/622/EWG 25 ; g) narkotyków lub substancji psychotropowych w rozumieniu Jedynej konwencji o środkach odurzających z 1961 r. oraz Konwencji o substancjach psychotropowych z 1971 r.; h) pozostałości i zanieczyszczeń; i) wyrobów medycznych w rozumieniu rozporządzenia PEiR (UE) 2017/745. Na tle powyższej definicji i stanu faktycznego sprawy z pewnością należy uznać, że nać pietruszki, której sprawa dotyczy i wyprodukowane z dodaniem naci przyprawy spożywcze stanowią żywność (środki spożywcze). W sprawie – jak słusznie przyjęły organy Inspekcji – powinny znaleźć zastosowanie regulacje krajowe i unijne prawa żywnościowego. Przepis art. 3 ust. 2 u.b.ż. konstytuuje bezwzględną zasadę, wedle której produkty niespełniające wymagań prawa żywnościowego nie mogą być oznakowane i wprowadzane do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako żywność. Równocześnie, zgodnie z art. 6 ust. 1 u.b.ż. środki spożywcze niespełniające wymagań określonych w przepisach niniejszego działu wdrażających dyrektywy Unii Europejskiej i wymagań rozporządzeń Unii Europejskiej dotyczących bezpieczeństwa żywności nie mogą być wprowadzane do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis art. 3 ust. 3 pkt 44 u.b.ż. definiuje środek spożywczy szkodliwy dla zdrowia lub życia człowieka jako środek spożywczy, którego spożycie w warunkach normalnych i zgodnie z przeznaczeniem może spowodować negatywne skutki dla zdrowia lub życia człowieka, w szczególności, jeżeli: a) nie spełnia wymagań zdrowotnych określonych w dziale II, b) zawiera: – substancje zanieczyszczające lub zanieczyszczenia mikrobiologiczne w ilościach przekraczających dopuszczalne poziomy określone w rozporządzeniach Unii Europejskiej oraz inne zanieczyszczenia, – pozostałości skażeń promieniotwórczych w ilościach przekraczających poziomy określone w rozporządzeniach Unii Europejskiej, – weterynaryjne produkty lecznicze w ilościach przekraczających dopuszczalne poziomy lub zabronione określone w rozporządzeniach Unii Europejskiej, – inne substancje szkodliwe dla zdrowia lub życia człowieka określone w przepisach Unii Europejskiej. Zważyć należy, iż ogólne wymogi prawa żywnościowego zostały ujęte w art. 14 rozporządzenia 178/2002. I tak w myśl art. 14 ust. 1 ww. rozporządzenia żaden niebezpieczny środek spożywczy nie może być wprowadzany na rynek. Jak stanowi art. 14 ust. 2 rozporządzenia 178/2002 środek spożywczy jest uznawany za niebezpieczny, jeżeli uważa się, że: a) jest szkodliwy dla zdrowia, b) nie nadaje się do spożycia przez ludzi. Prawodawca unijny unormował również metodologię badania (ustalania), wedle której powinno się rozstrzygnąć, czy żywność jest niebezpieczna, szkodliwa dla zdrowia lub nie nadaje się do spożycia. W ust. 3 art. 14 ww. rozporządzenia wskazał, że podczas podejmowania decyzji, że dany środek spożywczy jest niebezpieczny, należy mieć na względzie: a) zwykłe warunki korzystania z żywności przez konsumenta oraz wykorzystywania jej na każdym etapie produkcji, przetwarzania i dystrybucji, oraz b) informacje przeznaczone dla konsumenta, z uwzględnieniem informacji na etykiecie oraz inne informacje zwykle dostępne dla konsumenta dotyczące unikania konkretnych negatywnych skutków dla zdrowia związanych z daną żywnością lub rodzajem żywności. Z kolei w art. 14 ust. 4 rozporządzenia określono, że podczas podejmowania decyzji, że środek spożywczy jest szkodliwy dla zdrowia, należy mieć na względzie: a) nie tylko prawdopodobne natychmiastowe i/lub krótkotrwałe i/lub długofalowe skutki tej żywności dla zdrowia spożywającej jej osoby, ale także dla następnych pokoleń; b) ewentualne skutki skumulowania toksyczności; c) szczególną wrażliwość zdrowotną określonej kategorii konsumentów, jeżeli środek spożywczy jest przeznaczony dla tej kategorii konsumentów. Jak stanowi zaś art. 14 ust. 5 rozporządzenia nr 178/2002 podczas podejmowania decyzji, że środek spożywczy nie nadaje się do spożycia przez ludzi, należy mieć na względzie, czy środek spożywczy nie może być spożywany przez ludzi stosownie z jego przeznaczeniem z powodu zanieczyszczenia, zarówno przez czynniki obce jak i w inny sposób, czy też z powodu gnicia, psucia się lub rozkładu. Co istotne zaznacza się, że jeżeli niebezpieczny środek spożywczy stanowi część partii, transzy lub dostawy żywności należącej do tej samej klasy lub kategorii, należy założyć, że całość żywności w tej partii, transzy lub dostawie jest również niebezpieczna, chyba że po dokonaniu szczegółowej oceny brak jest dowodów, iż reszta partii, transzy lub dostawy jest niebezpieczna (art. 14 ust. 6 rozporządzenia 178/2002). Prawodawca unijny zastrzega jednocześnie, że zgodność żywności ze szczegółowymi przepisami mającymi do niego zastosowanie nie powinna powstrzymać właściwych władz przed podjęciem stosownych środków w celu nałożenia ograniczeń dotyczących wprowadzenia jej na rynek lub zażądania wycofania z rynku, jeżeli istnieją podstawy, aby podejrzewać, iż pomimo takiej zgodności, ten środek spożywczy jest niebezpieczny (art. 14 ust. 8 rozporządzenia 178/2002). Znajdujące w niniejszej sprawie zastosowanie przepisy art. 138 rozporządzenia 2017/625 stanowią z kolei, że w przypadku stwierdzenia niezgodności właściwe organy: a) przeprowadzają wszelkie działania konieczne, aby określić przyczynę i zakres niezgodności oraz aby ustalić obowiązki podmiotu; oraz b) wprowadzają właściwe środki, aby zapewnić podjęcie przez dany podmiot działań naprawczych oraz zapobieżenie dalszym przypadkom występowania niezgodności. Przy podejmowaniu decyzji dotyczącej tego, jakie środki należy zastosować, właściwe organy uwzględniają rodzaj niezgodności i historię podmiotu w zakresie zgodności (ust. 1). Środkami, które dopuszcza przepis art. 138 ust. 2 lit. d) i g) rozporządzenia 2017/625 są "odpowiednio – "zakaz wprowadzania do obrotu, przemieszczania, wprowadzania na terytorium Unii lub wywozu zwierząt i towarów; oraz zakaz ich powrotu do państwa członkowskiego wysyłki lub nakaz ich powrotu do państwa członkowskiego wysyłki" (lit. d) oraz "nakaz wycofania od użytkowników, wycofania z obrotu, usunięcia i zniszczenia towarów, pozwalający - w stosownych przypadkach - na wykorzystanie towarów do celów innych niż te, do których towary były pierwotnie przeznaczone". Biorąc pod uwagę powyższe regulacje normatywne należy stwierdzić, że zarówno unijne, jak i krajowe przepisy prawne tworzą system, którego celem jest m.in. skuteczne przeciwdziałanie wprowadzania do obrotu handlowego towarów w postaci środków spożywczych i produktów powstałych przy jego użyciu, które mogą spowodować negatywne skutki dla zdrowia lub życia człowieka, jak również tych, które nie spełniają wymagań zdrowotnych oraz wyeliminowanie z obrotu tychże produktów. Ponadto organy ochrony prawnej posiadają uprawnienia kontrolne w tym obszarze. W pierwszej kolejności Sąd dokona analizy kontrolowanej judykacyjnie sprawy z perspektywy zarzutów naruszenia przez organy wzorców postępowania administracyjnego. Na wstępie należy wskazać, że organy administracji publicznej, rozpoznając indywidualną sprawę administracyjną zobowiązane są do przestrzegania zarówno konstytucyjnej (art. 2 i art. 7 Konstytucji), jak i ustawowej (art. 6 k.p.a.) zasady praworządności. Zgodnie z tą zasadą organy w trakcie postępowania administracyjnego zobowiązane są działać na podstawie przepisów prawa, a więc także na podstawie przepisów prawa procesowego, które wyznaczają wzorce postępowania. Podkreślić należy, że w art. 7 k.p.a. unormowana została zasada ogólna prawdy obiektywnej. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest podstawą właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Tak więc organy administracji mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji. Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Rozwinięciem tej zasady są uregulowania Działu II Rozdziału 4 k.p.a., dotyczące dowodów. Sąd stwierdza, że organy administracji publicznej obu instancji przeprowadziły postępowanie zgodnie z wzorcami normatywnymi, tak w zakresie zasad naczelnych, jak i zasad dowodowych postępowania administracyjnego. Należy też wskazać, że zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Ponadto zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć. W ramach tych, na mocy art. 78 § 1 k.p.a. powinien uwzględnić żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu, ale tylko takie, którego przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Dokładne ustalenie stanu faktycznego możliwe jest tylko na podstawie wszystkich istotnych dowodów, które mają obowiązek przedstawić strony z uwagi na sporny charakter postępowania i poprzez wyjaśnienie wszystkich nasuwających się w sprawie wątpliwości. Z kolei art. 80 k.p.a. nakłada na organ powinność oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ może odmówić wiary określonym dowodom, jednakże dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej ich oceny, co winno mieć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W sytuacji, gdy wyniki postępowania dowodowego zawierają sprzeczne ustalenia, organ ma obowiązek ustosunkować się do tych sprzeczności przez wskazanie dowodów, które przyjął jako podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, oraz uzasadnienie, dlaczego innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Ponadto w ocenie Sądu spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 k.p.a. wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody. Dopełnieniem tej zasady jest uregulowanie art. 9 zd. pierwsze k.p.a., że organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz art. 11 k.p.a., że organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. W konsekwencji możliwość dokonania oceny legalności postępowania organu powinna znaleźć odzwierciedlenie w decyzji, której wymogi formalne określa art. 107 § 1 i 3 k.p.a. (ten ostatni określa elementy składowe uzasadnienia decyzji). Uzasadnienie decyzji ma, bowiem na celu wykazanie procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia. Pamiętać należy, że uzasadnienie (faktyczne i prawne) stanowi integralną część decyzji. Zatem w ocenie Sądu nie podlega jedynie jej osnowa, ale decyzja jako całość, łącznie z jej uzasadnieniem. Zdaniem WSA w toku postępowania administracyjnego nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy przeprowadziły postępowanie administracyjne zgodnie zarówno z przepisami określającymi ich właściwość (art. 19 k.p.a.), z zasadami naczelnymi, jak i zasadami dowodowymi. Ponadto decyzje wydane przez organy są zgodne z wzorcami normatywnymi wskazanymi w szczególności w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Sprawa prowadzona była na etapie administracyjnym przez właściwe organy administracji publicznej, zgodnie z art. 12 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 416 ze zm.). WSA stwierdza, że w toku postępowania administracyjnego nie doszło do uchybień w zakresie ustalenia stanu faktycznego (także z perspektywy dowodowej). Ponadto uzasadnienia decyzji organów obu instancji – pomimo wielu powtórzeń w nich zawartych – spełniają wymogi normatywne wskazane w ww. wzorcach ustawowych. W konkluzji oceny zarzutów naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy WSA stwierdza, że zarzuty te są bezzasadne. W będącej przedmiotem kontroli judykacyjnej sprawie organ I instancji wszczął postępowanie kontrolne na skutek pisma [...]PWIS z 2 sierpnia 2023 r., dotyczącego przekroczenia NDP sumy alkaloidów pirolizydynowych w naci pietruszki. Podkreślić należy, że istotną z perspektywy postępowania dowodowego kwestią jest właśnie powyższa informacja stanowiąca dla organu I instancji impuls do dokonania czynności kontrolnych w omawianym obszarze oraz wszczęcia postępowania w przedmiocie nakazu wycofania z obrotu handlowego towarów w postaci środków spożywczych i produktów powstałych przy jego użyciu, które nie spełniają wymagań zdrowotnych, jak również wyeliminowanie z obrotu handlowego tychże produktów. Wydanie decyzji organu I instancji poprzedziło szczegółowe, składające się z wielu czynności procesowych oraz współdziałania z innymi organami ochrony prawnej, postępowanie dowodowe w zakreślonym przedmiotem postępowania administracyjnego obszarze. W aktach administracyjnych znajduje się sprawozdanie z badań Nr 367/131/23/LHZ/F opracowane przez Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego PZH - PIB z dnia 24 lipca 2023 r. (k. 1-4 akt administracyjnych). Wskazać należy, że Instytut ten zajmuje się m.in. monitorowaniem sytuacji zdrowotnej i oceną potrzeb zdrowotnych obywateli; monitorowaniem i oceną biologicznych, chemicznych i fizycznych czynników ryzyka dla zdrowia człowieka (w tym w aspekcie bezpieczeństwa żywności i wody) jak również zabezpieczaniem obywateli przez chorobami zakaźnymi i działaniami w zakresie prewencji chorób przewlekłych. Instytut ten jednoznacznie wskazał na dwa elementy tj. fakt wprowadzenia produktu do obrotu oraz wystąpienie zagrożenia dla zdrowia konsumentów. Z wyników badań wynika, że "wykryto obecność alkaloidów pirolizydynowych". W zakresie tym organ I instancji otrzymał 21 grudnia 2023 r. od [...]PWIS ocenę ryzyka wydaną przez Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego PZH - PIB, dotyczącą spornego produktu "pietruszka nać suszona". Wynika z niej, że produkt ten może stwarzać zagrożenie dla zdrowia konsumentów (k. 25-28 akt administracyjnych). Instytut jednoznacznie wskazał, że wymagania określone w rozporządzeniu (UE) 2023/915 w odniesieniu do alkaloidów pirolizydynowych oraz wyznaczone marginesy narażenia przekraczające wartość krytyczną uzasadniają stwierdzenie, że niniejszy produkt może stwarzać zagrożenie dla zdrowia konsumentów. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2023/915 żywność wymieniona w załączniku I nie może być wprowadzana do obrotu i nie może być stosowana jako surowiec do produkcji żywności lub jako składnik żywności, jeżeli zawiera zanieczyszczenie, którego poziom przekracza najwyższy dopuszczalny poziom określony w załączniku I. Ten dowód stanowił podstawę dla organu I instancji do dokonania dalszych czynności procesowych, która przeprowadzone zostały 10 stycznia 2024r. Jest to najistotniejszy dowód przeprowadzony w niniejszej sprawie z perspektywy stworzenia przez badany produkt zagrożenia dla zdrowia konsumentów z powodu przekroczenia wartości krytycznej alkaloidów pirolizydynowych. Podkreślić należy, że w trakcie czynności procesowych organ ustalił, że strona przedłużyła samodzielnie termin sprzedaży produktu do 31 marca 2024 r. Strona dokonała tego na podstawie wykonanych samodzielnie badań (poprzez ocenę organoleptyczną dokonaną przez pracownika strony). Zdaniem organu odwoławczego pietruszka została wprowadzona do obrotu przed 1 lipca 2022r. Okoliczność tę potwierdza faktura zakupu z dnia 14 kwietnia 2022r., nr [...] Nadmienić należy, że strona w toku postępowania administracyjnego, a następnie także postępowania sądowego podnosiła m. in. możliwość wtórnego zakażenia produktu tj. na kolejnych etapach dystrybucji danego produktu. W konsekwencji powyższego twierdzenia strona skarżąca wskazała też, że organ oparł się badaniach laboratoryjnych pietruszki znajdującej się w posiadaniu innego podmiotu tj. firmy [...], a nie pietruszki znajdującej się w posiadaniu strony postępowania. W konsekwencji tych okoliczności procesowych zdaniem strony możliwe było zanieczyszczenie towaru na późniejszym etapie obrotu. Okoliczność ta mogłaby skutkować m.in. tym, że skarżąca nie powinna być stroną postępowania administracyjnego. Jednakże WSA wskazuje, że twierdzenia te wobec jednoznacznej treści dokumentu - oceny ryzyka - zostały poddane prawidłowej analizie organu odwoławczego. Organ ten na podstawie materiału dowodowego stwierdził, że brak jest możliwości wtórnego zanieczyszczenia w przypadku zanieczyszczenia alkaloidami pirolizydynowymi. Z treści oceny ryzyka wydanej przez Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego PZH - PIB jednoznacznie bowiem wynika, że alkaloidy pirolizydynowe stanowią w żywności zanieczyszczenie przypadkowe lub naturalne (k. 27 akt administracyjnych). Niezasadny jest więc w tym zakresie zarzut strony skarżącej, że zanieczyszczenie produktu mogło nastąpić w późniejszym etapie obrotu handlowego. Skarżąca spółka nie podważyła w sposób skuteczny ww. istotnego dowodu w postaci oceny ryzyka, wskazującego na okres powstania zanieczyszczenia produktu. Podkreślić należy, że organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu decyzji całą historię obrotu produktem. Organ II instancji prawidłowo uznał w ocenie Sądu, że ze względu na wielkość pobranej próbki w stosunku do wielkości partii towaru zasadny był zarzut dotyczący konieczności przeprowadzenia dodatkowych badań. Nie dokonano takich badań, ale ze względu na brak produktu w przedsiębiorstwie strony. Okoliczność tę stwierdzono w trakcie kontroli interwencyjnej w dniu 3 sierpnia 2023 r. Organ wykazał w kategoriach dowodowych, że towar został wprowadzony do obrotu przed 1 lipca 2022 r., co wynika z faktury zakupu z 14 kwietnia 2022 r. Zasadnie stwierdził wobec tego organ, że produkt ten mógł się wobec tego znajdować w obrocie jedynie do 31 grudnia 2023r. Okoliczność ta wynika z treści art. 10 ust. 2 rozporządzenia 2023/915. Zgodnie z tym przepisem żywność wprowadzona zgodnie z prawem do obrotu przed dniem 1 lipca 2022 r. może pozostać w obrocie do dnia 31 grudnia 2023 r. w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów alkaloidów pirolizydynowych określonych w załączniku I pkt 2.4. Jest to maksymalna data pozostawania w obrocie żywności. Data ta ustalona została jednoznacznie przez prawodawcę unijnego. Dokonując analizy terminu ważności produktu WSA wskazuje, że strona przedłużyła termin ważności produktu krótko po zakupie pietruszki od firmy [...]. Wynika to z dokumentu w postaci atestu jakościowego z 12 stycznia 2023 r. wystawionego przez stronę. W tym miejscu Sąd podziela pogląd organu II instancji, że przedłużanie ważności produktu jedynie na podstawie organoleptycznego badania dokonanego przez pracownika spółki jest sprzeczne z art. 52 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Zgodnie z tym przepisem środki spożywcze oznakowane datą minimalnej trwałości lub terminem przydatności do spożycia mogą znajdować się w obrocie do tej daty lub terminu. Treść ww. przepisu także nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Zdaniem Sądu organ odwoławczy trafnie uznał, że zarzuty strony dotyczące nieprawidłowości w działaniu organu I instancji były niezasadne. Dlatego też w zaskarżonej decyzji w sposób prawidłowy zaakceptował zakres i sposób prowadzenia postępowania dowodowego w sprawie. WSA stwierdza, że niezasadne są zawarte w skardze zarzuty strony o charakterze proceduralnym. Nie doszło bowiem do naruszenia – wskazanych w skardze – przepisów procedury administracyjnej tj. art. 7, 8 § 1, 11, 19, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. Sąd nie stwierdził także innych naruszeń prawa procesowego, które nie zostały powołane w skardze, a które Sąd zobowiązany był z urzędu wziąć pod uwagę, a to z perspektywy treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Skarżący nie podważył więc skutecznie ustalonego przez organy, a zaaprobowanego przez Sąd, stanu faktycznego. W związku z powyższym podstawą oceny – z perspektywy materialnoprawnej - będzie stan faktyczny ustalony przez organy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu dokonując analizy przepisów prawa materialnego w pełni akceptuje pogląd wyrażony w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których Sąd ten wskazał, że jeżeli produkt finalny powstaje w wyniku zmieszania poszczególnych surowców, bez poddawania ich jakimkolwiek procesom technologicznym, które zmieniałyby ich właściwości i wydłużałyby terminy trwałości, należy przyjąć, że data minimalnej trwałości produktu finalnego lub data przydatności do spożycia jest taka jak data minimalnej trwałości/przydatności do spożycia surowców wchodzących w jego skład. Ze względu na bezpieczeństwo żywności nie ma na tę konstatację wpływu to, czy surowce znajdują się w sprzedaży dla producentów, czy dla konsumentów. Dlatego należy uznać, że oznaczenie produktu finalnego datą późniejszą niż data widniejąca na opakowaniach surowców użytych do jego powstania jest oznakowaniem niewłaściwym. Faktyczny okres ich trwałości/przydatności jest bowiem krótszy niż data wskazana na opakowaniu produktu finalnego, a zatem produkt finalny nie może znajdować się w obrocie po upływie terminów właściwych dla surowców, co wynika z art. 52 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Należy podkreślić, że adresatami powołanego art. 52 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia są co do zasady sprzedawcy detaliczni produktów objętych przepisami ustawy (sprzedający produkty konsumentom), ale także producenci finalni ww. produktów. To ci ostatni przesądzają bowiem o terminie trwałości produktu lub terminie przydatności do spożycia oznaczając takie daty lub terminy na opakowaniu produktu. Jednak to finalni producenci są odpowiedzialni za takie oznaczenie produktu, aby sprzedawca detaliczny lub konsument nie mieli wątpliwości, że każdy ze składników produktu finalnego jest przydatny do spożycia w terminie lub zachowuje datę ważności zgodnie z oznaczeniem na produkcie finalnym. Art. 52 ustawy jest przepisem bezwzględnie obowiązującym i producent nie może samodzielnie kształtować ważności. Prawidłowo interpretując wskazany przepis należy bowiem przyjąć, że producent finalny jest bezwzględnie związany datami ważności lub terminami przydatności do spożycia określonymi przez producentów półproduktów, tj. wszystkich składników produktu finalnego. Niezbędne jest przy tym – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - przyjęcie, że w przypadku art. 52 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia wykładnia językowa nie może przeważać nad wykładnią celowościową i funkcjonalną. Wskazany przepis jest bowiem zawarty w ustawie po to, aby nie dopuszczać do sytuacji, w której środki spożywcze oznakowane datą minimalnej trwałości lub terminem przydatności do spożycia znajdowały się w obrocie po tej dacie lub po upływie wskazanego terminu przydatności do spożycia. Decydujące znaczenie dla ustalenia daty trwałości produktu finalnego mają daty wskazane przez producenta lub producentów poszczególnych surowców, które mają zapewnić konsumentom bezpieczeństwo i odpowiednią jakość żywności. Dopuszczenie możliwości wykazywania, że po dacie minimalnej trwałości surowców, a nawet ich przydatności do spożycia produkt finalny jest nadal bezpieczny dla konsumenta i w jakim stopniu zachowuje swoje właściwości, a więc może pozostawać w obrocie, narusza istotę i cel oznaczania produktów datami minimalnej trwałości lub przydatności do spożycia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 marca 2022 r. II OSK 628/19, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2023 r. II GSK 156/20 CBOSA). Podkreślić należy, że organ ustalił, iż M. C., prowadzący działalność gospodarczą - [...] - wskazał dla spornego towaru datę trwałości z końcem września 2023 r. (por. str. 21 decyzji organu odwoławczego). Po tej dacie produkt nie powinien więc pozostawać w obrocie handlowym. Wynika to z powyżej cytowanego art. 52 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Poza tym jako produkt wprowadzony do obrotu przed dniem 1 lipca 2023 r. produkt ten mógł pozostać w tym obrocie do 31 grudnia 2023 r., na podstawie wyżej powoływanego art. 10 ust. 2 rozporządzenia 2023/915. Według tego przepisu żywność wprowadzona zgodnie z prawem do obrotu przed dniem 1 lipca 2022 r. może pozostać w obrocie do dnia 31 grudnia 2023 r. w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów alkaloidów pirolizydynowych określonych w załączniku I pkt 2.4. Ponadto w ocenie Sądu organ II instancji prawidłowo uznał, że również mieszanki przypraw wyprodukowanych przez stronę z użyciem spornej pietruszki z terminem przydatności pomiędzy 31 stycznia 2025 r. a 30 czerwca 2025 r. powinny zostać wycofane z obrotu. Termin przydatności danej mieszanki jest bowiem ograniczony najkrótszym terminem przydatności użytych do tej mieszanki składników. Zdaniem Sądu organy administracji publicznej obu instancji zgodnie z wzorcami normatywnymi zastosowały w sprawie art. 138 ust. 1 lit a i b rozporządzenia 2017/625. W przypadku bowiem stwierdzenia niezgodności należało określić przyczynę i zakres tych niezgodności i ustalić obowiązki zobowiązanego organu. Zgodnie z art. 138 rozporządzenia nr 2017/625: 1. W przypadku stwierdzenia niezgodności właściwe organy: a) przeprowadzają wszelkie działania konieczne, aby określić przyczynę i zakres niezgodności oraz aby ustalić obowiązki podmiotu; oraz b) wprowadzają właściwe środki, aby zapewnić podjęcie przez dany podmiot działań naprawczych oraz zapobieżenie dalszym przypadkom występowania niezgodności. Przy podejmowaniu decyzji dotyczącej tego, jakie środki należy zastosować, właściwe organy uwzględniają rodzaj niezgodności i historię podmiotu w zakresie zgodności. 2. Działając zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, właściwe organy podejmują wszelkie środki, jakie uznają za odpowiednie, by zapewnić zgodność z przepisami, o których mowa w art. 1 ust. 2, obejmujące następujące działania, ale nieograniczające się do nich: a) nakaz leczenia zwierząt lub przeprowadzenie leczenia zwierząt; b) nakazują rozładunek, przemieszczenie do innego środka transportu, zatrzymanie i opiekę nad zwierzętami, okresy kwarantanny, odroczenie uboju zwierząt oraz, jeżeli jest to konieczne, wezwanie weterynarza; c) nakaz obróbki towarów, zmiany etykiet lub dostarczenia konsumentom informacji korygującej; d) ograniczenie lub zakaz wprowadzania do obrotu, przemieszczania, wprowadzania na terytorium Unii lub wywozu zwierząt i towarów; oraz zakaz ich powrotu do państwa członkowskiego wysyłki lub nakaz ich powrotu do państwa członkowskiego wysyłki; g) nakaz wycofania od użytkowników, wycofania z obrotu, usunięcia i zniszczenia towarów, pozwalający - w stosownych przypadkach - na wykorzystanie towarów do celów innych niż te, do których towary były pierwotnie przeznaczone. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie po stwierdzeniu niezgodności właściwe organy były uprawnione do: - przeprowadzenia wszelkich działań koniecznych, aby określić przyczynę i zakres niezgodności oraz aby ustalenia obowiązków podmiotu; - wprowadzenia właściwych środków, aby zapewnić podjęcie przez dany podmiot działań naprawczych oraz zapobieżenie dalszym przypadkom występowania niezgodności. Przy podejmowaniu decyzji dotyczącej tego, jakie środki należy zastosować, właściwe organy uwzględniły przy tym rodzaj niezgodności. Organ wykazał ponadto bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia ludzi, dlatego zastosowanie w niniejszej sprawie miał przepis art. 27 ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Zgodnie z art. 27 ust. 2 tej ustawy jeżeli naruszenie wymagań, o których mowa w ust. 1, spowodowało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, państwowy inspektor sanitarny nakazuje unieruchomienie zakładu pracy lub jego części (stanowiska pracy, maszyny lub innego urządzenia), zamknięcie obiektu użyteczności publicznej, wyłączenie z eksploatacji środka transportu, wycofanie z obrotu środka spożywczego, materiału i wyrobu przeznaczonego do kontaktu z żywnością, produktu kosmetycznego lub innego wyrobu mogącego mieć wpływ na zdrowie ludzi albo podjęcie lub zaprzestanie innych działań; decyzje w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że produkt ten może stwarzać zagrożenie dla zdrowia konsumentów. Organ powołuje się w tym zakresie na dokument w postaci oceny ryzyka z dnia 21 grudnia 2023 r. wydanej przez Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego PZH - PIB (k. 23 decyzji organu odwoławczego). Szczegółowo określone w decyzji zarówno organu I instancji, jak i organu odwoławczego produkty tj. "pietruszka nać suszona" oraz środki spożywcze wyprodukowane przy użyciu produktu - "pietruszka nać suszona" były produktami w rozumieniu wyżej zacytowanego art. 3 ust. 3 pkt 44 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Charakterystyka ta wynika z powołanej i przeanalizowanej powyżej oceny ryzyka z dnia 21 grudnia 2023 r. wydanej przez Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego PZH - PIB, dotyczącej spornego produktu "pietruszka nać suszona". Z uzasadnienia tej oceny jednoznacznie wynika, że produkt ten może stwarzać zagrożenie dla zdrowia konsumentów. Podkreślić także należy, że organy w sposób prawidłowy zastosowały art. 2 ust. 1 rozporządzenia 2023/915. Zgodnie z tym przepisem żywność wymieniona w załączniku I nie może być wprowadzana do obrotu i nie może być stosowana jako surowiec do produkcji żywności lub jako składnik żywności, jeżeli zawiera zanieczyszczenie, którego poziom przekracza najwyższy dopuszczalny poziom określony w załączniku I. Okoliczności dotyczące kwestii ustaleń faktycznych w zakresie zanieczyszczenia, którego poziom przekracza najwyższy dopuszczalny poziom były przedmiotem analizy tutejszego Sądu przy dokonywaniu oceny prawidłowości działania organów w aspekcie proceduralnym. Zastosowanie art. 2 ust. 1 rozporządzenia 2023/915 przez organy jest wynikiem ustaleń faktycznych. Ponadto organy w sposób prawidłowy zastosowały art. 14 ust. 6 rozporządzenia 178/2002. Przepis ten stanowi, że jeżeli niebezpieczny środek spożywczy stanowi część partii, transzy lub dostawy żywności należącej do tej samej klasy lub kategorii, należy założyć, że całość żywności w tej partii, transzy lub dostawie jest również niebezpieczna, chyba że po dokonaniu szczegółowej oceny brak jest dowodów, iż reszta partii, transzy lub dostawy jest niebezpieczna. Organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, że zgodnie z treścią ww. przepisu, w razie uznania, że część partii, transzy lub dostawy żywności stanowi produkt niebezpieczny, wówczas za niebezpieczne uznaje się całość tej partii, transzy lub dostawy. Należy w tym miejscu powołać się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazującego, że skoro ocena ryzyka została wykonana dokładnie w odniesieniu do takiego samego produktu, jak w przypadku tego, którego dotyczy niniejsze postępowanie, a do tego identycznie kształtują się wyniki jego badań pod kątem wykrywalności zanieczyszczeń, to może być wykorzystana ona także w niniejszej sprawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 czerwca 2021r., II GSK 85/21, LEX nr 3218242). Biorąc pod uwagę powyższe rozważania WSA stwierdza, że zarzuty naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego tj. art. 3 ust. 3 pkt 44 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, art. 14 ust. 1, ust. 2 lit. a i ust. 6 Rozporządzenia (WE) nr 178/2002, art. 2 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (UE) 2023/915 oraz art. 138 ust. 1 lit. a i b oraz ust. 2 lit. d i g Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625, okazały się bezzasadne. Z powyższych względów Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.