III SA/Po 372/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J., T. J. i J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 czerwca 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej ustalenia opłaty adiacenckiej postanawia: odmówić skarżącym przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. /-/ M. Kosewska M. J., T. J. i J. W. wnieśli za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę na decyzję tego organu z dnia 6 czerwca 2008 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej ustalenia opłaty adiacenckiej. Zarządzeniem z dnia 6 sierpnia 2008 r., którego odpisy doręczono M. J. i J. W. w dniu 18 sierpnia 2008 r., a T. J. – w dniu 23 sierpnia 2008 r. skarżący zostali wezwani do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie (złożenie podpisów na przesłanej kserokopii skargi) – w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Postanowieniem z dnia 21 października 2008 r., którego odpisy zostały doręczone skarżącym w dniu 27 października 2008 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę M. J., T. J. i J. W. wobec nieuzupełnienia powyższego braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie. W dniu 3 listopada 2008 r. skarżący złożyli wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, załączając odpis skargi, na którym złożyli własnoręczne podpisy. W uzasadnieniu skarżący podali, iż nieumyślnie i nieświadomie nie usunęli braków formalnych, gdyż od marca do października 2008 r. "rozpracowywali" miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Z uwagi na brak znajomości tematu oraz wiek skarżących, była to dla nich bardzo trudna praca i w tym natłoku zajęć skarżącym "umknęła" sprawa uzupełnienia braków formalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast w myśl art. 87 § 2 p.p.s.a. w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Z powyższej regulacji wynika, iż warunkiem przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminu. W doktrynie i orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, iż kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W niniejszej sprawie skarżący, wnosząc o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi wskazali, że od marca do października 2008 r. byli zajęci sprawami związanymi z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. Powyższa okoliczność nie pozwala na przyjęcie braku winy po stronie skarżących w uchybieniu terminu. Należy bowiem zauważyć, że w zarządzeniu zawierającym wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi skarżący zostali pouczeni o rygorze niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie. Zatem fakt, że skarżący zaangażowali się w inne czynności, a powyższe wezwanie pozostawili bez odpowiedzi, świadczy o tym, że skarżący dokonali wyboru w tym zakresie, licząc się z konsekwencjami zastosowania przewidzianego w zarządzeniu rygoru w postaci odrzucenia skargi. W tym kontekście nie sposób przyjąć, że skarżący przy dochowaniu należytej staranności nie mieli możliwości zastosowania się do zarządzenia w przedmiocie uzupełnienia braków formalnych skargi w zakreślonym terminie, biorąc także pod uwagę nieskomplikowany i nie wymagający znacznego wysiłku ani czasu charakter czynności ograniczających się do złożenia podpisów na przesłanej kserokopii skargi oraz nadania jej w urzędzie pocztowym (złożenia w biurze podawczym Sądu), tym bardziej, że ta ostatnia czynność mogła być również zlecona osobie trzeciej. W świetle powyższych rozważań, wniosek skarżących o przywrócenie terminu nie zasługiwał na uwzględnienie, wobec czego orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. /-/ M. Kosewska D.W.d