III SA/Po 376/13

Dnia 2 lipca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz M. Geremek Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Marzenna Kosewska (spr.) Protokolant: sekr. sąd. Anna Zys-Ruszkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi K. Ch., P. G. i R.G. wspólników Spółki cywilnej "Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe X" spółki cywilnej K.Ch., P.G.R.G." o wymierzenie grzywny Staroście P. w związku z niewykonaniem wyroku WSA w Poznaniu wydanego w sprawie o sygn. III SA/Po 484/12 oddala skargę K. Ch., P. G., R. G. jako wspólnicy spółki cywilnej "P. H-U "X" s.c. K. Ch., P. G., R. G. w skardze na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 sierpnia 2012r. sygn. akt III SA/Po 484/12 zarzucając naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1, art. 36 § 1 ustawy z dnia 16 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. Nr 98, poz. 1071 z zm.) – dalej zwanej k.p.a. wnieśli o: 1) zobowiązanie Starosty P. do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego tj. wspólnego zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne, wystawionego na trzech wspólników K. Ch., P. G., R. G., zgodnie z uzasadnieniem wyroku z dnia 29 sierpnia 2012 r., tu cytat: "Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy winny potraktować wniosek z 07.12.2011 r. jako wniosek inicjujący postępowanie w zakresie wydania zaświadczenia dla wspólników, a nie dla spółki jako odrębnego przedsiębiorcy" w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, 2) zobowiązanie Starosty P. do zwrotu niesłusznie pobranych opłat za wydanie trzech odrębnych zaświadczeń na przewozy na potrzeby własne w kwocie 600,00 PLN każde, czyli 1800,00 PLN wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wydania każdego zaświadczenia do dnia zwrotu opłat, 3) wymierzenie Staroście P. grzywny, za niewykonanie wyroku, zgodnie z art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. 4) zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że 3 grudnia 2012r. złożyła podanie do Starosty P. o wydanie wspólnego zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne w związku z uprawomocnieniem się wyroku WSA w Poznaniu z dnia 29 sierpnia 2012r. W piśmie tym wnioskowała także o zwrot kosztów wraz z odsetkami, związanych z wydaniem odmiennych zaświadczeń na wspólników. Pismem Starosty P. z dnia 6 grudnia 2012r. została poinformowana, że brak jest podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku albowiem nie jest możliwe wydanie wspólnego zaświadczenia. Swój wniosek skarżący ponowili 12 grudnia 2012r. W odpowiedzi na skargę Starosta P. wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i przedstawił przebieg postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art.154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270) – dalej zwaną p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawienie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowanie administracyjne mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyroku NSA z dnia 30 maja 2001r. II SA 2015/00, lEX nr 57/80). Istotą skargi w przedmiocie wymierzenia grzywny za niewykonanie wyroku sądu jest możliwość zastosowania przez rozpoznający sąd ustawowo określonych środków, celem nałożenia kary za uchylenie się od wykonania prawomocnego wyroku, zatem środka represyjnego, a także zdyscyplinowanie organu, co sprowadza się do zapewnienia skutecznego wykonania orzeczeń sądowych. Jak wynika z akt sprawy o sygn. akt III SA/Po 484/12 wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu skargi K. Ch., P. G., R. G. wspólników spółki cywilnej "P. H-U "X" s.c. K. Ch., P. G., R. G. uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Starosty P. z dnia [...] grudnia 2011r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia, jednocześnie zasądzając od organu odwoławczego (Samorządowego Kolegium odwoławczego w P.) na rzecz skarżących kwotę 100,-zlotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. Powyższe orzeczenie stało się prawomocne w dniu 23 października 2012r., odpis prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy został przekazany organowi w dniu 6 listopada 2012r. W uzasadnieniu wyroku z dnia 29 sierpnia 2012r. Sąd stwierdził, że "Z akt sprawy wynika, że sporny wniosek z dnia 7 grudnia 2011 r. (o którym mowa w skarżonym postanowieniu) SKO w P. wnieśli wszyscy wspólnicy spółki cywilnej (zob. k. 46-47 akt adm.). Są to zatem podmioty mogące mieć przymiot strony postępowania o wydanie zaświadczenia w trybie art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Organy obu instancji nie mogły zatem odmówić wydania zaświadczenia tłumacząc się tym, że jego adresatem nie może być spółka, skoro w aktach administracyjnych jest wniosek złożony przez wszystkich trzech wspólników, mogących być stronami przedmiotowego postępowania administracyjnego. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy winny potraktować wniosek z 7 grudnia 2011 r. jako wniosek inicjujący postępowanie w zakresie wydania zaświadczenia dla wspólników , a nie dla spółki jako odrębnego przedsiębiorcy". Następnie na skutek wniosku Starosty P. postanowieniem z dnia 16 stycznia 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzygnął wątpliwości co do treści wyroku z dnia 29 sierpnia 2012r. w ten sposób, że użyte na stronie trzeciej uzasadnienie tego wyroku określenie "Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy winny potraktować wniosek z dnia 7 grudnia 2011r. jako wniosek inicjujący postępowanie w zakresie wydania zaświadczenia dla wspólników, a nie dla spółki jako odrębnego przedsiębiorcy" oznacza, że wniosek z dnia 7 grudnia 2011r. należy potraktować jako wniosek inicjujący postępowanie w zakresie wydania odrębnych zaświadczeń dla każdego przedsiębiorcy". Zwrócić należy uwagę, że wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2012r. organ nie został zobowiązany przez Sąd do wydania rozstrzygnięcia w określonym terminie. Zgodnie z zasadą określoną w art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej zobowiązane są załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki. W wyroku z dnia 29 sierpnia 2012r., III SA/Po 484/12 WSA w Poznaniu przesądził kwestię konieczności uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, przez każdego ze skarżących wspólników spółki cywilnej. Ocena prawna i wskazana co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia (art. 153 p.p.s.a.). Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministarcyjnego, a jego oddziaływanie jest objęte także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Związanie samego sądu oznacza, że jest on zobowiązany do podporządkowania się wcześniej wyrażonemu przez siebie poglądowi w pełnym zakresie (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 lipca 2007r., sygn. akt I SA/Kr 988/06 Monitor Podatkowy 2007/8/3). Między oceną prawną a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi ścisły związek. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracji w sprawie, podczas gdy wskazania określają sposób ich postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracji publicznej, wykładni przepisów prawa materialnego. Wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania wytyczają zatem kierunek działania organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy (por. wyrok NSA z dnia 25 października 2006r. I OSK 1377/05 LEX nr 281309). Mając na uwadze powyższe rozważania w ocenie Sądu Starosta P. związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 sierpnia 2012r., wydanego w sprawie III SA/Po 484/12 wykonał to orzeczenie. Bezsporne bowiem w sprawie jest to, że jeszcze przed wydaniem przez WSA w Poznaniu przedmiotowego wyroku organ administracji publicznej w stosunku do każdego ze skarżących wspólników s. c. "X" wydał zaświadczenia, o których stanowi art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. W stosunku do K. Ch. w dniu 19 października 2011r., w stosunku do R. G. i P. G. w dniu 19 października 2011r. Należy podkreślić, że zaświadczenia, o których stanowi art. 33 ustawy o transporcie drogowym różnią się od "typowych" zaświadczeń z art. 217 kpa tym, że wydaje się je jeden raz, bezterminowo w stosunku do jednego przedsiębiorcy. Świadczy o tym instytucja "wypisów zaświadczeń" przewidziana ust. 8 art. 33 ustawy o transporcie drogowym oraz instytucja "stwierdzenia nieważności zaświadczeń, o której mowa w ust. 9 art. 33 tej ustawy. Zaświadczenia te uprawniają do wykonywania przewozów na określonym terytorium. Tym samym ich kształt i charakter zbliżony jest do aktów administracyjnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 marca 2010r. VI SA/Wa 2144/09 LEX nr 607009). W konsekwencji gdy wszyscy skarżący otrzymali zaświadczenia, potwierdzające zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenie przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej wspólników nie jest zasadne twierdzenie skarżących, iż organ nie wykonał wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt III SA/Po 484/12. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.