III SA/Po 381/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Walentyna Długaszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 sierpnia 2025 r. w sprawie ze skargi M. K. na postanowienie Wojewody z dnia 29 kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z 29 kwietnia 2025 r. Wojewoda orzekł o nałożeniu na M. K. grzywny w wysokości 1 170 zł i ustaleniu opłaty za wydanie postanowienia w wysokości 68 zł. M. K. wniósł skargę do Sądu na wyżej wskazane postanowienie. Wojewoda w odpowiedzi na skargę uznał skargę za niezasadną informując jednocześnie, że skarżący na zaskarżone do Sądu postanowienie z 29 kwietnia 2025 r. wniósł także zażalenie do Ministra Zdrowia, które nie zostało jeszcze rozpatrzone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak np. zażalenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Na zaskarżone do Sądu postanowienie Wojewody z 29 kwietnia 2025 r. skarżącemu przysługiwało zażalenie (art. 122 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; Dz. U. z 2025 r. poz. 132). Skarżący wniósł zażalenie na to postanowienie do Ministra Zdrowia, ale przed wniesieniem skargi strona nie wyczerpała środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., gdyż w dniu wniesienia skargi (12 czerwca 2025 r.) postępowanie zażaleniowe było w toku. Dopóki zaś wniesiony środek zaskarżenia (tu: zażalenie) nie zostanie rozpatrzony i rozstrzygnięcie nie zostanie żalącemu się doręczone, dopóty nie można zasadnie twierdzić, że stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Oznacza to, że przed wniesieniem skargi do Sądu skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.