III SA/Po 388/18

Dnia 3 października 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędziowie WSA Małgorzata Górecka WSA Mirella Ławniczak (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2018 roku przy udziale Wojciecha Markiewicza Asesora Prokuratury Rejonowej w Poznaniu sprawy ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2018r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 18% alkoholu oddala skargę Sygn. akt III SA/Po 388 /18 U Z A S A D N I E N I E W dniu 11 maja 2017 r wszczęto wobec B. P. prowadzącego działalność gospodarczą A., J., P. w P. przy ul. [...] postępowanie w sprawie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, które to zezwolenie strona uzyskała w dniu 3 listopada 2016 r. Także w dniu 1 września 2017 r Prokurator Prokuratury Rejonowej P. - G. złożył wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia zezwolenia nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18 % alkoholu .Prokurator zaznaczył, że B. P. powadzi sklep stacjonarny pod adresem P., ul. [...]. Poza sklepem stacjonarnym prowadzi również sklep internetowy "Ś. W.", w którym istnieje możliwość zamawiania towaru z dostawą do domu. Zaznaczono we wniosku, że zgodnie z art.9 ust. 6 ustawy - O wychowaniu trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz zgodnie z jej art.18 ust.7 pkt 6 wykonywanie działalności gospodarczej może odbywać się jedynie w miejscu wymienionym w zezwoleniu. Strona posiada zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych, ale pod adresem w P., przy ul. [...] i tylko w tym miejscu. Sprzedaż internetowa odbywa się więc poza warunkami zezwolenia i poza sklepem branżowym, w wydzielonych stoiskach samoobsługowych, w sklepach o powierzchni powyżej 200m2 oraz w innych placówkach, w których sprzedawca prowadzi bezpośrednią sprzedaż alkoholu. Decyzją z dnia 19 lipca 2017 roku, o nr [...] Prezydent Miasta P. cofnął B. P. zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie pod adresem P., ul. [...]. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art.18 ust.5 ustawy o wychowaniu trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, wniosek o wydanie zezwolenia na sprzedaż alkoholu zawiera m. in. adres punktu sprzedaży, który zostaje wskazany w zezwoleniu, a zgodnie z art. 18 ust.7 pkt 6 tej ustawy, wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem może odbywać się wyłącznie w miejscu wymienionym w zezwoleniu. Zdaniem organu zawieranie umów sprzedaży napojów alkoholowych za pośrednictwem Internetu stanowi ewidentne naruszenie przepisów ustawy nakazującej sprzedaż w miejscu określonym w zezwoleniu. Strona w dniu 4 sierpnia 2017 r złożyła odwołanie od decyzji. W środku zaskarżenia podniosła rażące naruszenie przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez przyjęcie, że prowadzenie działalności gospodarczej w ramach zezwolenia z wykorzystaniem internetu nie stanowi wykonywania działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę w nim oznaczonego i wyłącznie w miejscu wymienionym w zezwoleniu. Ponadto zarzucono naruszenie art. 14 w/w ustawy poprzez jego pominięcie, a także art. 183 poprzez jego pominięcie i wydanie decyzji bez przeprowadzenia postępowania kontrolnego zgodnie z przepisami ustawy o działalności gospodarczej. Ponadto zarzucono naruszenie zasad postępowania administracyjnego, a konkretnie art. 10, 7, 77, 80, 107 § 3, 6 i 7a Kpa. W uzasadnieniu podkreślono, że odwołujący prowadzi sprzedaż alkoholu zgodnie zezwoleniem i pod adresem wskazanym w zezwoleniu, bowiem miejscem zawarcia i realizacji umowy sprzedaży jest zawsze punkt sprzedaży określony w zezwoleniu. Informacje zawarte w serwisie [...] stanowią zaproszenie do zawarcia umowy sprzedaży, co wprost wynika z Regulaminu sklepu. Nie doszło więc do wprowadzenia do sprzedaży napojów alkoholowych pochodzących z nielegalnych źródeł ani nie doszło do naruszenia jakichkolwiek innych przepisów cyt. ustawy. Okoliczność, że umowa zawierana jest poprzez przyjęcie oferty złożonej w postaci elektronicznej nie może zostać uznana za sprzedaż w internecie jako odrębnym miejscu, bowiem jest to wyłącznie jeden ze sposobów sprzedaży . Decyzją z dnia 27 kwietnia 2018 r , o Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu wskazano, że przepisy ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wyraźnie i jednoznacznie określają zasady oraz warunki ubiegania się o zezwolenie na sprzedaż alkoholu, obrót tymi napojami oraz konsekwencje nieprzestrzegania zasad przy jego sprzedaży. Próba rozszerzenia katalogu wyszczególnionych w ustawie możliwości sprzedaży internetowej jest bezprawna. W ocenie organu, skoro skarżący prowadzi sklep internetowy, w którym istnieje możliwość zamawiania towaru z dostawą do domu klienta, a więc w innym miejscu nieokreślonym w zezwoleniu, to dopiero złożenie przez kupującego podpisu na dokumencie potwierdzającym dostarczenie przesyłki przez kuriera jest jednoznaczne z uznaniem , że towar został nabywcy wydany. Strona skorzystała z prawa skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w sprawie, nieprzestrzegania zasady związania organów przepisami prawa, brak rozstrzygnięcia wątpliwości na korzyść strony, brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W zakresie naruszenia prawa materialnego stwierdzono, że organ dokonał niewłaściwej wykładni art. 18 ust.7 pkt 6 ustawy - O wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez błędne przyjęcie, że prowadzenie działalności gospodarczej w ramach zezwolenia z wykorzystaniem internetu nie stanowi działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę w nim oznaczonego i wyłącznie w miejscu wymienionym w zezwoleniu. Zdaniem skarżącego, jeżeli przedsiębiorca prowadzący sprzedaż alkoholu przez internet posiada odpowiednie zezwolenie, w którym jako miejsce sprzedaży alkoholu wskazana jest jego siedziba, wówczas wykonywana przez niego działalność winna być uznana za zgodną z prawem. Internet bowiem stanowi jedynie dodatkowy kanał dystrybucji, formę nawiązywania kontaktu sprzedawcy posiadającego zezwolenie na sprzedaż alkoholu w swoim sklepie stacjonarnym z potencjalnym nabywcą ,a zatem nie może być traktowany jako osobny punkt sprzedaży, miejsce wykonywania działalności. W przypadku oferty składanej drogą elektroniczną sprzedaż zgodnie przepisami prawa, ma miejsce w konkretnym punkcie sprzedaży. Okoliczność, że umowa zawierana jest poprzez przyjęcie oferty złożonej w postaci elektronicznej nie może zostać uznana za sprzedaż w internecie jako odrębnym miejscu, bowiem jest to wyłącznie jeden ze sposobów sprzedaży. Sprzedaż przez internet oznacza zawarcie umowy sprzedaży w rozumieniu art. 535 Kodeksu cywilnego, w szczególnej formie (elektronicznej), a nie w innym miejscu. Identyczne zasady rozumienia kwestii zawierania umowy sprzedaży muszą dotyczyć także sprzedaży alkoholu. W ocenie skarżącego, organ naruszył także art. 14 ustawy poprzez jego pominięcie, pomimo faktu, że wskazano w nim wszystkie przypadki, w których sprzedaż alkoholu jest zakazana. W uzasadnieniu skargi odniesiono się też krytycznie do orzeczenia NSA z 21 kwietnia 2016 r, o sygn. II GSK 2566/14, jako sprzecznego z normami prawa cywilnego i Konstytucją. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t. jedn., Dz. U. z 2016 r. r., poz. 487 ze zm., zwanej dalej "ustawą" ) sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (odpowiednio burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży, zwanego dalej "organem zezwalającym". Zezwolenie jest wydawane na konkretnie oznaczonego przedsiębiorcę i w dokładnie oznaczonym punkcie sprzedaży. Jest ono wydawane na podstawie wniosku przedsiębiorcy (ust. 2 art. 18 ustawy) i na czas oznaczony, nie krótszy niż 4 lata, a w przypadku sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży - nie krótszy niż 2 lata (ust. 9 art. 18 ustawy) i wydaje się go po uprzednim uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1-3, w myśl art. 18 ust. 3a ustawy. Z kolei, jak mówi ust. 3b. tego przepisu w przypadku gdy liczba wniosków o wydanie zezwolenia przewyższa ich maksymalną liczbę, o której mowa w art. 12 ust. 1, zezwolenie w pierwszej kolejności wydaje się uwzględniając kryterium jak największej odległości punktu, w którym ma być prowadzona sprzedaż napojów alkoholowych od najbliższego działającego punktu sprzedaży napojów alkoholowych, liczonej najkrótszą drogą dojścia ciągiem dróg publicznych, a w następnej kolejności - kryterium prowadzenia przez wnioskodawcę jak najmniejszej liczby punktów sprzedaży. Wreszcie, jak stanowi ust. 7 art. 18 ustawy, warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest: "1) posiadanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1; 2) wniesienie opłaty, o której mowa w art. 111; 3) zaopatrywanie się w napoje alkoholowe u producentów i przedsiębiorców posiadających odpowiednie zezwolenie na sprzedaż hurtową napojów alkoholowych; 4) w terminach do dnia 1 lutego, 1 czerwca, 1 października każdego roku kalendarzowego objętego zezwoleniem, okazanie przedsiębiorcy zaopatrującemu dany punkt sprzedaży napojów alkoholowych odpowiedniego dowodu potwierdzającego dokonanie opłaty, o której mowa w art. 111; 5) posiadanie tytułu prawnego do korzystania z lokalu, stanowiącego punkt sprzedaży; 6) wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę w nim oznaczonego i wyłącznie w miejscu wymienionym w zezwoleniu; 7) zgłaszanie organowi zezwalającemu zmian stanu faktycznego i prawnego, w stosunku do danych zawartych w zezwoleniu, w terminie 14 dni od dnia powstania zmiany; 8) 18 prowadzenie sprzedaży w punkcie sprzedaży spełniającym wymogi określone przez radę gminy, na podstawie art. 12 ust. 1-3; 9) przestrzeganie innych zasad i warunków określonych przepisami prawa." Sankcją za nieprzestrzeganie warunków sprzedaży napojów alkoholowych jest na gruncie ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi cofnięcie uprzednio wydanego zezwolenia, stosownie do postanowień art. 18 ust. 10 ustawy. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, organ zezwalający cofa bowiem w przypadku: 1) nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności: a) sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt lub pod zastaw, b) sprzedaży i podawania napojów alkoholowych z naruszeniem zakazów określonych w art. 14 ust. 3 i 4; 2) nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych; 3) powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego; 4) wprowadzenia do sprzedaży napojów alkoholowych pochodzących z nielegalnych źródeł; 5) przedstawienia fałszywych danych w oświadczeniu, o którym mowa w art. 111 ust. 4; 6) popełnienia przestępstwa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez osobę odpowiedzialną za działalność przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie; 7) orzeczenia, wobec przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną albo wobec osoby odpowiedzialnej za działalność przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie, zakazu prowadzenia działalności gospodarczej objętej zezwoleniem. W rozpoznawanej sprawie orzekające organy uznały, że skarżący naruszył warunki określone w ustawie, a mianowicie określony w art. 18 ust. 7 pkt 6 ustawy obowiązek, nakazujący wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę w nim oznaczonego i wyłącznie w miejscu wymienionym w zezwoleniu . Jako podstawę materialnoprawną cofnięcia zezwolenia wskazano jej art. 18 ust.10 pkt. 2.Wyszczególnione w art.18 ust. 10 enumeratywne przesłanki cofnięcia nie mogą być interpretowane rozszerzająco i wiążą się bezpośrednio z obowiązkami sprzedawcy wynikającymi z całości regulacji cyt. ustawy. Ustanowiony dla strony w art. 18 ust. 7 pkt 6 obowiązek o charakterze administracyjnoprawnym nie może zostać ani uchylony, ani zmodyfikowany postanowieniami umowy cywilnoprawnej. O odpowiedzialności za delikt administracyjny nie mogą przesądzać postanowienia umowy, w których wskazuje się, że produkty umieszczone na stronach serwisu "[...] nie stanowią oferty w rozumieniu Kodeksu cywilnego. O tym, czy skarżący zachował warunki określone ustawą i warunki zezwolenia przesądzają przepisy cytowanej ustawy oraz wiążąca wykładnia tych przepisów dokonana przez organy wyposażone w kompetencje do stosowania danych norm prawnych i organów wyposażonych w kompetencję do kontrolowania legalności zastosowania tych przepisów. Jeżeli zachowania konkretnego pomiotu wskazują, że nie realizował on nakazanego obowiązku administracyjnoprawnego, to aktualizuje się obowiązek cofnięcia zezwolenia. Obowiązkiem tym jest przestrzeganie ogólnych warunków i zasad sprzedaży alkoholu. Artykuł 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wyraźnie wskazuje, że jej celem jest ograniczenie spożycia napojów alkoholowych, a art. 2, że przeciwdziałanie alkoholizmowi realizuje się m.in. przez ograniczenie dostępności alkoholu. Te dwa przepisy trzeba mieć na względzie przy wykładni wszystkich pozostałych. Niedozwolone jest więc łagodzenie jakichkolwiek ograniczeń dotyczących dostępności alkoholu i ułatwienie dostępu do niego poprzez przyjmowanie zleceń na odległość. Ponadto, zgodnie z art. 96 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, sprzedaż detaliczną alkoholu przeznaczonego do spożycia poza miejscem sprzedaży prowadzi się w: 1/ sklepach branżowych, 2/ wydzielonych stoiskach samoobsługowych w sklepach o powierzchni powyżej 200 m2, 3/ innych placówkach, w których sprzedawca prowadzi bezpośrednią sprzedaż alkoholu. Wyliczenie to jest wyczerpujące, nie znajduje więc uzasadnienia w cyt. ustawie sprzedaż alkoholu w inny sposób i w innych miejscach. Sąd w składzie orzekającym podziela więc stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2016 r . sygn. akt II GSK 2566/14 ,że " nazwanie działań skarżącej sklepem internetowym, czy też tylko punktem zbierania zamówień przez internet, w świetle niespornych dalszych działań podejmowanych przez sklep po przyjęciu zamówienia, nie ma w istocie znaczenia, ponieważ prowadzi do (...) sprzedaży poza sklepem, a to właśnie nie jest dozwolone " oraz, że "wszelkie rozważania sądu pierwszej instancji na temat większego bezpieczeństwa dostarczania klientowi alkoholu zamówionego przez internet, zamiast jego nabywania w nocnym sklepie, nie mieszczą się w granicach wykładni literalnej, systemowej i celowościowej ustawy o wychowaniu w trzeźwości" . W tym miejscu odnieść należy się do szeroko akcentowanych w skardze kwestii cywilistycznych związanych z prowadzeniem sprzedaży alkoholu przez Internet. Zgodnie z art. 535 k.c. umowa sprzedaży jest umową wzajemną, zobowiązującą, mocą której sprzedawca zobowiązuje się przenieść własność rzeczy na kupującego i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się zapłacić cenę i odebrać rzecz. Zgodnie z art. 454 § 1 k.c. miejsce spełnienia świadczenia strony określają w umowie. Zgodnie z art.155 § 2 k.c., przy rzeczach oznaczonych co do gatunku, przeniesienie własności rzeczy, które stanowi rozporządzający skutek zobowiązującej umowy sprzedaży, następuje w chwili przeniesienia posiadania rzeczy, czyli jej wydania nabywcy. Z powyższego wynika, że co do zasady sprzedaż rzeczy oznaczonych co do gatunku realizuje się z chwilą wydania rzeczy nabywcy w miejscu oznaczonym w umowie. Uznać więc trzeba, że w sytuacji, gdy na skutek złożenia zamówienia przez Internet, sprzedający dostarcza alkohol do miejsca wskazanego przez kupującego i tam następuje wydanie nabywcy rzeczy oznaczonej co do gatunku, to w tym właśnie miejscu dochodzi do przeniesienia własności poprzez wydanie rzeczy, co stanowi realizację zawartej umowy sprzedaży. W odniesieniu do celów ustawy i obowiązków sprzedawcy przyjąć należy nie ma żadnego znaczenia, że zamówienie na dostarczenie alkoholu do miejsca wskazanego przez nabywcę przyjął i zrealizował sklep posiadający zezwolenie na sprzedaż alkoholu, ani też fakt, że z Regulaminu sklepu wynika, że miejscem sprzedaży jest zawsze punkt sprzedaży określony w zezwoleniu .Nie ma też znaczenia zawarte w Regulaminie zastrzeżenie ,że jednocześnie kupujący oświadcza, że upoważnia kuriera do odbioru towaru w jego imieniu. W istocie bowiem z danego sklepu alkohol zostaje dostarczony do miejsca wskazanego przez nabywcę, a posiadane zezwolenie nie obejmuje sprzedaży poza miejscem w nim wskazanym, w takim znaczeniu, że sprzedaż będzie zrealizowana poprzez wydanie rzeczy w miejscu innym niż określone w zezwoleniu. Taka wykładnia przepisu art. 18 ust. 7 pkt 6 ustawy nie jest sprzeczna z celem i dyspozycją tego przepisu. Co więcej w zapisie pkt III ppkt 3 użyto sformułowania "jednocześnie", przy czym nie jest znany moment tej jednoczesności. Ponadto ani z zapisów Ogólnych Warunków Sprzedaży ani Regulaminu nie wynika, że pełnomocnik-kurier zobowiązany jest do weryfikowania wieku i stanu trzeźwości klienta. Kurier nie ma takiego obowiązku ani na gruncie ustawy z dnia 23 listopada 2012r - Prawo pocztowe ( t.j Dz.U. 2017, poz.1481) ani Regulaminu Świadczenia Usług. W konsekwencji przyjąć należy, że sprzedający nie miał mechanizmu kontroli związanego z pełnoletnością i stanem trzeźwości zamawiających, o których mówi art. 15 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Wbrew więc zarzutowi skargi uprawnionym było cofnięcie zezwolenia w oparciu o art. 18 ust.10 pkt 2 ustawy. Wskazać też należy na argument, który pozostał poza uwagą strony i organu. Otóż ważność zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zależy od współistnienia dwóch podstawowych elementów: konkretnego pomiotu prowadzącego sprzedaż i funkcjonowania punktu tej sprzedaży w miejsc określonym w zezwoleniu. Zmiana jednego z tych elementów jest naruszeniem dyspozycji art. 18 ust.1 ustawy, w oparciu o który to przepis w dniu 21 listopada 2016 r zezwolenie to wydano. Występując o uzyskanie zezwolenia podmiot gospodarczy zobowiązany jest wskazać adres punktu, w którym ma ona być prowadzona, co jest niezbędne do zbadania, czy usytuowanie punktu odpowiada zasadom określonym przez radę gminy. Niewątpliwe sprzedaż internetowa nie pozwala na ustalenie, czy odpowiada ona warunkom ustalonym przez gminę. Już sama taka forma sprzedaży nie poddaje się ocenie zgodności jej warunków z założeniami organu samorządu. Iluzoryczne byłoby zatem wydanie opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych co do zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z założeniami rady, skoro nie da się przypisać dostępności i spożycia napojów alkoholowych do konkretnego miejsca. Wynika to oczywiście z istoty sprzedaży internetowej, czy też jak chce strona "za pośrednictwem Internetu". Polega ona przecież na tym, że można nabyć towar w każdym miejscu, w którym się przebywa, a niezbędnym elementem formularza zakupu internetowego jest "miejsce dostawy". Taka sprzedaż w żaden sposób nie pozwala zrealizować wszystkich założeń warunków uzyskania zezwolenia ,a przede wszystkim jego ścisłego związku z gminnym programem przeciwdziałania alkoholizmowi. Skład orzekający nie ma wątpliwości, że w przypadku zamawiania alkoholu przez internet sprzedaż następuje poza sklepem, który uzyskał zezwolenie. To zaś powoduje, że alkohol, niezgodnie z przepisami ustawy, jest dostępny w nieograniczonej liczbie miejsc. Wskazane w skardze pominięcie art. 14 ustawy nie może odnieść skutku, bowiem przepis ten zawiera wyliczenie miejsc (obiektów), w których zabrania się sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych, co nie oznacza ,że strona stosując się do tej normy generalnej zwolniona jest z obowiązków wynikających z pozostałych przepisów ustawy. Sąd nie podziela zarzutu skarżącego o naruszeniu konstytucyjnej swobody działalności gospodarczej (art. 22 Konstytucji RP). Sąd stoi na stanowisku, że "ważny interes publiczny", o którym mowa w art. 22 Konstytucji odnosi się wprost do celów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Jest bowiem "ważnym interesem publicznym" ochrona moralnego i materialnego dobra narodu. Taka interpretacja art. 22 Konstytucji pozostaje w zgodzie także z innymi jej zapisami jak np. art. 72 ust.1, z którego wynika obowiązek państwa ochrony dziecka (rozumianego w ujęciu konstytucyjnym jako osoba poniżej 18 lat) i jego praw nie tylko przed demoralizacją, ale też przed przemocą, okrucieństwem i wyzyskiem wynikającym m.in. z nadużywania alkoholu . W tym miejscu wyjaśnić należy, że nie budzi wątpliwości, że wolność gospodarcza gwarantowana w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie ma charakteru bezwzględnego, a ograniczenie tej wolności może nastąpić tylko w sytuacjach i w trybie określonym przepisami ustawy, w tym konkretnym przypadku ustawą o wychowaniu trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Sąd nie stwierdził więc, aby w przedmiotowej sprawie doszło do jej ograniczenia w sposób sprzeczny z Konstytucją. Nie znajduje tez uzasadnienia konieczność przeprowadzenia kontroli, zgodnie z rozdziałem 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r – O swobodzie działalności gospodarczej, przede wszystkim dlatego, że strona nie wskazała, na czym w istocie naruszenie przepisów rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 o swobodzie działalności gospodarczej w związku z art. 183 ustawy o wychowaniu trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi miałoby polegać. Ta ostatnia regulacja zakłada ,że do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy , o której mowa w art.9,18 i 181 stosuje się przepisy rozdziały 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004r o swobodzie działalności gospodarczej (od 30 kwietnia 2018 r przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r - Prawo przedsiębiorcy -Dz.U. 2018, poz.650, art.11), ale nie wynika z nich, że istniała w tym konkretnym przypadku obiektywna potrzeba przeprowadzenia kontroli ani, że jej wyniki były niezbędne dla przyjęcia naruszenia obowiązku administracyjnoprawnego. Organ nie stawiał przedsiębiorcy zarzutu związanego z samym funkcjonowaniem przedsiębiorstwa, jego dalszym funkcjonowaniem. Nie było też objęte postępowaniem administracyjnym badanie, czy zaistniały warunki do czynności nadzorczych. Przeprowadzone postępowanie administracyjne było wystarczającą podstawą do wydania zakwestionowanej decyzji merytorycznej. Jakkolwiek istotnie uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie jest wyczerpujące i nie odnosi się do wszystkich kwestii podniesionych w odwołaniu, to jednak uchybienie to nie ma wpływu na wynik sprawy, bowiem odniesiono się do kwestii zasadniczej, jaką jest ocena przesłanek cofnięcia zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Odniesiono się też do powielanego w skardze, odwołaniu i pismach procesowych składanych w toku postępowania administracyjnego argumentu, że sprzedaż przez internet oznacza zawarcie umowy sprzedaży w rozumieniu art. 535 Kodeksu cywilnego w szczególnej formie, a nie w innym miejscu. Ta kwestia była przedmiotem rozważań organu, których dokonał w oparciu o całość materiału dowodowego, w tym dokumentację przedłożoną przez stronę postępowania. Nie uwzględnienie wniosku o przesłuchanie strony, jakkolwiek winno być przedmiotem odrębnego postanowienia nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia, bowiem nie było już niewyjaśnionych faktów, wymagających wyjaśnienia w trybie przesłuchania strony. Organ wskazał wyraźnie, że dokonał analizy funkcjonowania sklepu internetowego na podstawie materiału dowodowego (znajdującego się na k 9-48 akt sprawy), a którego strona nie kwestionowała. Dokonał także ustaleń na podstawie Regulaminu sklepu internetowego, przy czym strona miała możliwość przedstawiania swego stanowiska, z której zresztą skorzystała. Oświadczenia strony zawarte w pismach procesowych i załączone do tych pism wydruki regulaminów stały się materiałem , na którym organy oparły swe rozstrzygnięcia. W postanowieniu z dnia 27 kwietnia 2018 r odniesiono się do wniosku o zawieszenie postępowania, a postanowieniem z dnia 19 września 2017r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze poinformowało odwołującego o możliwości, terminie i warunkach zapoznania z aktami oraz zgłaszania wniosków. Także przed wydaniem decyzji przez organ I instancji strona miała możliwość zapoznania się z aktami, z czego skorzystała w dniu 3 lipca 2017 r składając stosowne oświadczenie na piśmie z dnia 23 czerwca 2017 r powiadamiającym o treści art. 10 Kpa. Powyższe czyni bezzasadnymi zarzuty naruszenia art. 10, 107 § 3 , 7, 77 i 80 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Podobnie jak bezzasadny, a nawet niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 156 Kpa, polegający zdaniem strony na prowadzeniu postępowania "dotyczącego innego stanu faktycznego niż ten, którego dotyczy decyzja Prezydenta". Organ pierwszej instancji w sentencji rozstrzygnięcia wyraźnie wskazał, iż cofnięcie zezwolenia następuje w oparciu o treść art. 18 ust.10 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, natomiast w uzasadnieniu wskazał, iż naruszenie dotyczy warunku określonego w art. 18 ust. 7 pkt. 6, podobnie uczynił organ drugiej instancji. Natomiast fakt, że organ wszczynając postępowanie podał jako podstawę art. 18 ust. 10 pkt 1 cyt. ustawy nie rodzi konsekwencji w postaci wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa, o ile tę przesłankę nieważności skarżący miał na myśli. Wszczęcie postępowania nie przesądza bowiem o sposobie jego zakończenia, treści rozstrzygnięcia czy późniejszej kwalifikacji czynu, ale pozwala na podjęcie niezbędnych czynności wyjaśniających. Strona podniosła także zarzut naruszenia treści art. 7a Kpa. Przepis ten stanowi, że jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, to wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Otóż w ocenie Sądu nie ma wątpliwości co do tego, że postanowienia art. 18 ust. 10 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi określające przesłanki cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, są przepisami bezwzględnie obowiązującymi. Strona może prowadzić działalność gospodarczą bez naruszenia jej swobody tej działalności z "wykorzystaniem Internetu", ale prawo administracyjne nakazuje wykonywać tę działalność zgodnie z regułami norm tej gałęzi prawa. Reguły w nim określone wskazują , w jaki sposób prowadząc działalność gospodarczą korzystać z praw cywilnych. W praktyce stosunki cywilnoprawne powinny zapewnić więc realizację publicznych interesów obywateli, ale także ich obowiązków i związanych z tym działań administracji publicznej. Nie ma więc w ocenie Sądu wątpliwości w zakresie podstawowych reguł wykładni przepisów, a tym samym naruszenia art. 7a Kpa. Z uwagi na powyższe, w oparciu o treść art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( t.j Dz.U. 2018, poz.1302), sąd orzekł o oddaleniu skargi.