III SA/Po 39/07

Dnia 5 lutego 2007 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący asesor sądowy Szymon Widłak Sędziowie Protokolant po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2007 roku przy udziale na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] , Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej ustalenia opłaty adiacenckiej i umorzenia postępowania w sprawie postanawia odrzucić skargę /-/Sz. Widłak Wójt Gminy D. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] , Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej opłaty adiacenckiej i umorzenia postępowania w sprawie, wskazując, że jest osobą uprawnioną do wniesienia skargi, bowiem skargę do sądu administracyjnego może wnieść każdy kto ma w tym interes prawny, a zaskarżona decyzja narusza interes majątkowy Gminy D. Ponadto wskazał, iż zgodnie z art. 31 ustawy o samorządzie gminnym wójt gminy kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz w postępowaniach sądowych i administracyjnych, albowiem gmina jako osoba prawna działa poprzez swoje organy. Natomiast zgodnie z art. 39 cytowanej ustawy decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej wydaje wójt i w tym zakresie organ ten nie jest reprezentantem interesu prawnego gminy lecz działa w granicach własnych przyznanych mu przez ustawę kompetencji. Z tego względu, zdaniem skarżącego, należy przyjąć, iż jednoosobowym organem administracji w sprawach indywidualnych nie jest gmina lecz wójt, bowiem to jemu ustawa przyznaje kompetencje do wydawania decyzji i nie może utracić przymiotu strony z tego powodu, że organ danego podmiotu w zakresie przyznanych mu ustawowo obowiązków rozstrzygał sprawę co do istoty. Dlatego należy uznać, że Gmina D. nie jest organem orzekającym w niniejszej sprawie i jako osoba prawna, której interesu prawnego dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie jest uprawniona do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie i w doktrynie ( zob. postanowienie NSA z dnia 15 października 1990r. sygn. SA/Wr 990/90 ONSA 1990, z. 4, poz. 7; wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005r. , OSK 1017/04, niepubl ) gmina bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy nie jest stroną postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, dotyczącej osoby trzeciej, w której decyzję wydaje wójt gminy; ani gmina, ani żaden jej organ nie są uprawnione do zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji organu odwoławczego. Pojęcie strony definiują art. 28 i 29 kpa, z których wynika, że stroną w postępowaniu administracyjnym nie może być organ powołany z mocy prawa do wydania decyzji administracyjnej w sprawie objętej postępowaniem. Organ taki bowiem ma obowiązek wydania decyzji zgodnej z prawem niezależnie od tego, czy pozostaje ze stroną w stosunkach uzależnionych od treści decyzji. W roli tego organu nie ma miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek, także wówczas, gdy w rzeczywistości decyzja dotyka jego praw lub obowiązków. Taka pozycja organu zapobiega równoczesnemu występowaniu w charakterze strony kierującej się własnym interesem i zabiegającej o uzyskanie korzystnej dla siebie decyzji. W przedmiotowej sprawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium wniósł Wójt Gminy D. – organ, który rozstrzygał sprawę w pierwszej instancji. Działał on zatem jako organ administracji publicznej co wyłącza go z kręgu podmiotów upoważnionych do zaskarżania do sądu administracyjnego aktów lub czynności wydanych w toku instancyjnym przez organ odwoławczy Skarga wniesiona przez Wójta Gminy D., który w niniejszej sprawie wydał decyzję jako organ pierwszej instancji jest zatem niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 § 3 cytowanej ustawy. /-/Sz. Widłak