III SA/Po 39/22

Dnia 8 lipca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka (spr.) Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2022 roku sprawy ze skargi A. R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia powstania obowiązku zapłaty opłaty paliwowej i określenie jej wysokości za poszczególne miesiące od stycznia do marca 2016 r. oraz od maja do listopada 2016 r. oddala skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia 26 października 2021 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego P. z dnia 17 czerwca 2021 r. w zakresie określenia wysokości opłaty paliwowej za miesiące styczeń, luty, marzec, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2016 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że dokonano kontroli przedsiębiorstwa skarżącej przedmiotem której było sprawdzenie prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa z tytułu podatku akcyzowego oraz opłaty paliwowej za okres od sierpnia 2015 r. do listopada 2016r. Skarżąca prowadziła działalność gospodarczą pod nazwą A. z siedzibą w P., której przedmiotem przeważającej działalności był transport drogowy towarów. Tak więc skarżąca swoją działalność wykonywała świadcząc usługi przewozu towarów taborem samochodowym, który posiadała, dokonując do niego zakupu oleju napędowego i benzyny. Stwierdzono nabycie paliwa z niewiadomego źródła, przy czym za ww okres łącznie w ilości 5501,435 litrów. W toku kontroli organ na podstawie uzyskanych dokumentów ustalił, że jednym z dostawców paliwa była Spółka B. sp. z o.o. w R.. W toku innego postępowania prowadzonego w kierunku prawidłowości rozliczeń z podatku VAT, ustalono, że firma ta zajmowała się głównie wystawianiem tzw. pustych faktur a jednym z ich odbiorców była skarżąca. Skarżąca poproszona przez organ o wyjaśnienia oświadczyła , że faktury wystawione przez B. Sp. z o. o. nie potwierdzały zdarzeń prawdziwych, albowiem ujęte w nich paliwo nie było dostarczane. Dalej organ ustalił, że faktury wystawione na stacjach paliw w L. przy ul. [...] oraz w P. przy ul. [...] nr [...] nie potwierdzają dokonywanych w nich rzekomo zakupów. Samochody tankowały paliwo na stanowiskach przeznaczonych dla samochodów osobowych, tankowały małe ilości benzyny (ok. 20-30 litrów) i w krótkim przedziale czasowym (1-3 dni) a także zdarzały się przypadki , że dany pojazd faktycznie znajdował się w innym miejscu w danym dniu o danej godzinie. Organ zbadał, że na stacji paliw w L. w badanym okresie znajdował się jeden tylko dystrybutor paliwa, który posiadał większą szybkość wydawania paliwa niż pozostałe dystrybutory i miał on nr 5 i był on przeznaczony do tankowania samochodów powyżej 3.5 tony. Organ ustalił, że samochody ciężarowe głównie tankowały paliwo znajdujące się w dystrybutorach wydających wolniej paliwo i przeznaczonych dla samochodów osobowych. W badanym okresie częste były sytuacje zatankowania małych ilości paliwa przy czym czynność ta powtarzała się w krótkich odstępach czasu. Organ uznał takie zachowania za nieekonomiczne i nielogiczne. Tym bardziej, ze skarżąca miała zawarte stałe umowy o dostawę paliwa z sieci paliw [...]. Nadto dokonywane na tych stacjach w badanym okresie transakcje nie potwierdzały operacje finansowe z kart płatniczych pomimo, że na fakturach wskazano sposób zapłaty : karta płatnicza . Organ nadto w uzasadnieniu wymienił samochody, które znajdowały się w znacznym oddaleniu od stacji paliw a więc nie mogły tankować paliwa w dniu i godzinie wskazanej na fakturach wystawionych przez stację paliw. w L.. Organ powyższe ustalenia przeprowadził w oparciu o dane z dostarczonych przez skarżącą faktur, dane otrzymane od CEPiK oraz nośniki CD zawierające dane z systemu viaTOLL uzyskane od Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Ostatecznie po przeprowadzeniu ustaleń, organ stwierdził uszczuplenia w podatku akcyzowym za badany okres. Uznał bowiem, że skarżąca za badany okres nie uiszczała podatku akcyzowego a zaewidencjonowane przez nią faktury zakupu paliwa , na których jako wystawca widnieje S. Sp. z o.o. (konkretnie stacja paliw przy ul. [...] w L. i przy ul. [...] w P. ) nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji. Organ uznał wobec tego, że skarżąca prowadziła działalność gospodarczą przy użyciu środków transportu, do napędu których wykorzystywała olej napędowy niewiadomego pochodzenia, od którego nie został zapłacony podatek akcyzowy. Podstawą naliczenia akcyzy była ilość paliwa wynikająca z zakwestionowanych przez organ faktur. Organ podatkowy decyzją z dnia 12 marca 2021r. wydaną przez naczelnika Urzędu Skarbowego P. ustalił zobowiązanie podatkowe za miesiące styczeń- listopad 2016r. z wyjątkiem kwietnia 2016r. w łącznej wysokości 9 887 zł. Co do kwietnia 2016 r. orzeczono o umorzeniu postępowania. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (decyzja z dnia 3 stycznia 2022 r. ). powyższe skutkuje obowiązkiem zapłaty opłaty paliwowej za ten okres. Zgodnie z art. 37 h ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 października 1994r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (obowiązujący wówczas t.j. Dz. U. 2015.641, ze zm.), dalej "ustawa o autostradach, ustawa": 1. Wprowadzanie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, wykorzystywanych do napędu silników spalinowych, podlega opłacie, zwanej dalej "opłatą paliwową". 2. Przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w ust. 1, rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są te paliwa silnikowe oraz gaz. Zgodnie z art. 37 j ust. 1 pkt 4 ustawy obowiązek zapłaty opłaty paliwowej ciąży na innym podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych lub gazu. Zgodnie natomiast z art. 37 k ust. 1 ustawy : obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h. Ustalono posiadanie przez skarżącą paliwa z nieustalonego źródła w ilości 5501,435 litrów. Konsekwencją tego winno być uiszczenia opłaty paliwowej wyliczonej przez organ w wysokości 720 zł według stawki opłaty paliwowej w wysokości 159,71 zł za 1000 kg gazów, na podstawie obwieszczenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 11 grudnia 2015 r. w sprawie wysokości stawki opłaty paliwowej za rok 2016 wydanego na podstawie art. 37 m ust. 4 ustawy . W skardze do WSA w Poznaniu strona podniosła zarzut naruszenia - art. 120, 121,122 i 124 Ordynacji podatkowej - art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej - art. 191 Ordynacji podatkowej - art. 37 j ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 37 l ust. 1 w zw. z art. 37 k ust. 1 ustawy o autostradach i art. 8 ust. 2 pkt 4 i art. 13 ust. 1 u.p.a. Skarżąca zarzuciła organowi , że ten sam nie dokonał ustaleń ilości paliwa zakupionego w kontrolowanym okresie a jedynie poprzestał na ilościach paliwa wynikających z zakwestionowanych faktur. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2019.2325, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że zarówno zaskarżona decyzja, jak poprzedzająca ją decyzja nie naruszają prawa. Wskazać należy na wstępie, że – jak stwierdził organ II instancji w uzasadnieniu decyzji - dokonano kontroli przedsiębiorstwa skarżącej. Oświadczyła ona, że faktury wystawione przez B. Sp. z o. o. nie potwierdzały zdarzeń prawdziwych, albowiem ujęte w nich paliwo nie było dostarczane. W toku innych postępowań podatkowych stwierdzono, że B. Sp. z o. o. sprzedawał puste faktury m. in. firmie strony skarżącej. Ustalono, że faktury wystawione na stacjach paliw w L. przy ul. [...] oraz w P. przy ul. [...] nr [...] nie potwierdzają dokonywanych w nich rzekomo zakupów. Za okres od stycznia 2016 r. do listopada 2016 r. ( za wyjątkiem kwietnia ) organ I instancji w równoległym postępowaniu stwierdził wobec tego uszczuplenia w podatku akcyzowym. Organ podatkowy decyzją z dnia 12 marca 2021 r. ustalił zobowiązanie podatkowe za okres od stycznia 2016 r. do listopada 2016 r. ( za wyjątkiem kwietnia ), decyzją z dnia 26 października 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał ww decyzję w mocy. Decyzja nie jest prawomocna bowiem skarżąca złożyła skargę do WSA w Poznaniu (sygn. akt. III SA/Po 38/22), który w dniu 8 lipca 2022 r. skargę oddalił (wyrok nie jest prawomocny). Sąd orzekł, że prawidłowo stwierdził organ, że posiadanie wyrobu akcyzowego od którego nie uiszczono podatku akcyzowego podlega opodatkowaniu na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 4 i art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym. Zgodnie z art. 8 ust. 2 ww. ustawy Przedmiotem opodatkowania akcyzą jest również: 1) użycie wyrobów akcyzowych objętych zwolnieniem od akcyzy ze względu na ich przeznaczenie albo określoną stawką akcyzy związaną z ich przeznaczeniem, jeżeli ich użycie: a) było niezgodne z przeznaczeniem uprawniającym do zwolnienia od akcyzy albo zastosowania tej stawki akcyzy lub b) nastąpiło bez zachowania warunków uprawniających do zwolnienia od akcyzy albo zastosowania tej stawki akcyzy; 2) dostarczenie wyrobów akcyzowych objętych zwolnieniem od akcyzy ze względu na ich przeznaczenie, jeżeli odbyło się ono bez zachowania warunków uprawniających do zastosowania zwolnienia od akcyzy; 3) sprzedaż wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, objętych określoną stawką akcyzy związaną z ich przeznaczeniem, jeżeli ich sprzedaż odbyła się bez zachowania warunków uprawniających do zastosowania tej stawki akcyzy; 4) nabycie lub posiadanie wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości a w wyniku kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy Podatnikiem akcyzy jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą lub wobec której zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą, w tym podmiot: 1) nabywający lub posiadający wyroby akcyzowe znajdujące się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od wyrobów tych nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, a w wyniku kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony Zdaniem Sądu zasadnie stwierdził organ , że paliwo nie było tankowane na stacji paliw w L. przy ul. [...] oraz w P. przy ul. [...] nr [...] albowiem paliwo było tankowane na stanowiskach nieprzeznaczonych do tankowania pojazdów ciężarowych ( tylko do tankowania pojazdów osobowych ). Organ trafnie stwierdził zdaniem Sądu, że tankowanie pojazdów ciężarowych paliwem w ilości dwudziestu paru litrów jest postępowaniem nieekonomicznym, nieracjonalnym, wydłużającym niepotrzebnie czas tankowania na stacji paliw itd. Ponadto nie potwierdzono w wyciągach bankowych płatności za wystawione faktury ( na fakturach wskazywano płatność kartą ). Organ trafnie zauważył ponadto, że również z analizy danych dotyczących ruchu pojazdów należących do firmy wynika, iż w dacie rzekomego tankowania były one w znacznej odległości od przedmiotowej stacji paliw. Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne, albowiem organ ma prawo w prowadzonym przez siebie postępowaniu wykorzystać dowody zgromadzone w innych postępowaniach podatkowych, karnoskarbowych czy karnych. Mógł zatem korzystać z protokołów przesłuchań prowadzonych w sprawach o ustalenie zobowiązania w podatku od towarów i usług. Organ mógł ponadto dokonywać własnych ustaleń na podstawie dokumentów uzyskanych również od samej strony – faktury, inne dokumenty księgowe. Dowodem mogły być również pisma będące odpowiedzią na zapytania organu uzyskane od innych urzędów. Zdaniem Sądu dokonane przez organ ustalenia faktyczne znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym w toku postępowania materiale dowodowym, a wnioski wyprowadzone przez organ są spójne i logiczne. Co istotne, strona nie przedstawiła w toku postępowania innych dowodów, które podważyłyby skutecznie ustalenia faktyczne dokonane przez organ. Strona jedynie im zaprzeczała. Sąd wobec tego uznaje prawidłowość ustaleń faktycznych dokonanych przez organ oraz prawidłowość wskazanych podstaw rozstrzygnięcia i dokonanej wykładni przepisów prawa. Ustalono posiadanie przez skarżącą paliwa z nieustalonego źródła w ilości 5501,435 litrów. Ustalenia organu w tym zakresie również nie budzą zastrzeżeń Sądu, albowiem strona nie podważyła ich skutecznie w jakikolwiek sposób. Konsekwencją tego winno być uiszczenie opłaty paliwowej. Zgodnie z art. 37 h ust. 1 i ust. 2 ustawy o autostradach : 1. Wprowadzanie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, wykorzystywanych do napędu silników spalinowych, podlega opłacie, zwanej dalej "opłatą paliwową". 2. Przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w ust. 1, rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są te paliwa silnikowe oraz gaz. Zgodnie z art. 37 j ust. 1 pkt 4 ustawy obowiązek zapłaty opłaty paliwowej ciąży na innym podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych lub gazu. Zgodnie natomiast z art. 37 j ust. 1 pkt 4 ustawy : obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h. Organ dokonał prawidłowych ustaleń, zastosował prawidłową podstawę prawną i dokonał właściwej wykładni przepisów prawnych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.