III SA/Po 40/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 listopada 2004r. w postępowaniu uproszczonym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] roku Nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. /-/ M. Kosewska Decyzją z dnia [...] roku nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny orzekł o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u Pana A.M. - promienicy jamy ustnej, wymienionej w poz. 26 pkt 7 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30.07.2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawie podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz.U. Nr 132, poz. 1115). Podstawą wydania decyzji było orzeczenie lekarskie nr [...] lekarza jednostki orzeczniczej I stopnia Zakładu Opieki Zdrowotnej [...] dr. med. Cz. Ł., ustalenia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego dotyczące przebiegu pracy zawodowej A.M. Zdaniem organu administracji I instancji brak jest związku przyczynowego pomiędzy schorzeniem występującym u badanego, które nie nosi znamion choroby zakaźnej a środowiskiem pracy. A.M. pismem z dnia 25.10.2003 roku wniósł odwołanie. Zarzucił, że decyzja jest dla niego krzywdząca, oświadczył, że nie zgadza się z orzeczeniem, bowiem choruje na promienicę. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] roku nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji podał, że dla stwierdzenia choroby zawodowej jest konieczne występowanie łączne przesłanek: stwierdzenie jednostki chorobowej wymienionej w wykazie chorób zawodowych, potwierdzenie zatrudnienia w środowisku, w którym występują czynniki szkodliwe lub uciążliwe oraz ustalenie związku przyczynowego pomiędzy chorobą a szkodliwym wpływem czynników występujących w środowisku pracy. Wywiódł, że jednostka orzecznicza pierwszego stopnia nie rozpoznała u A.M. promienicy jamy ustnej. Skargą z dnia 30.12.2003 roku A.M. wniósł o uchylenie decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...]r. i wyjaśnił, że nie zgadza się z decyzjami organów administracji, gdyż zostały wydane na podstawie błędnego orzeczenia lekarskiego Poradni Wścieklizny i Chorób Odzwierzęcych ZOZ [...], w sytuacji gdy inni lekarze stwierdzili u niego schorzenie- promienicę jamy ustnej. W odpowiedzi na skargę ( pismo z 10.02.2004r. k. 1 akt) organ administracji- strona przeciwna wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Pismem procesowym z dnia 8.11.2004 roku strona skarżąca wniosła o rozpatrzenie sprawy w postępowaniu uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 119 ustawy z dnia 30.08.2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczony jeżeli: 1) decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisów albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania; 2) strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W ocenie Sądu pomimo złożenia wniosku przez stronę skarżąca o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym ( art. 119 § 1 ust. 2 p.s.a.) zachodzą przesłanki do rozpatrzenia jej w tymże trybie z uwagi, iż decyzja zaskarżona i ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem prawa dającym podstawy do wznowienia postępowania ( art. 119 § 1 ust. 7 p.s.a.), a w szczególności do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż strona skarżąca bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zgodnie bowiem z § 6 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.07.2002 roku w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz.U. Nr 132, poz. 1115) orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej przesyła się właściwemu państwowemu inspektorowi sanitarnemu, zainteresowanemu pracownikowi oraz osobie zgłaszającej podejrzenie choroby zawodowej, a w przypadku gdy orzeczenie lekarskie zostało wydane przez lekarza zatrudnionego w jednostce orzeczniczej II stopnia- również jednostce orzeczniczej I stopnia. Doręczenie orzeczenia lekarskiego określonego w § 6 ust. 3 cytowanego rozporządzenia osobom wymienionym jest obligatoryjnie na co wskazuje użycie przez ustawodawcę w normie prawnej wyrazu "przesyła się" . Obligatoryjność doręczenia w ocenie Sadu należy interpretować w zw. z treścią §7 ust 1 rozporządzenia zgodnie z którą pracownik, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej lub braku podstaw do jej stwierdzenia może wystąpić w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia o przeprowadzenie badania ponownego przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Wniosek ten składa się za pośrednictwem jednostki orzeczniczej I stopnia. W rozpatrywanej sprawie A.M. nie doręczono w toku postępowania administracyjnego orzeczenia lekarskiego nr [...] z dn. [...]r. ( k. 13 akt administracyjnych). Sąd stwierdza w aktach administracyjnych postępowania brak jakiegokolwiek dokumentu stanowiącego dowód doręczenia stronie skarżącej przedmiotowego orzeczenia lekarskiego. Nie doręczenie pracownikowi orzeczenia lekarskiego będącego w niniejszej sprawie także osobą zgłaszającą podejrzenie choroby zawodowej) wraz ze stosownym pouczeniem o uprawnieniach wynikających z § 7 ust 1 cytowanego rozporządzenia (prawo złożenia wniosku o ponowne badanie) oznacza, że strona skarżąca nie brała udziału w postępowaniu bez swojej winy, gdyż organ nie zapewnił A.M. pomimo nakazu prawnego czynnego udziału w postępowaniu. Strona skarżąca została pozbawiona aktywnego udziału w postępowaniu w obronie własnego interesu prawnego w toku instancji. W ocenie Sądu decyzja zaskarżona i ją poprzedzająca decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego zostały wydane z naruszeniem § 6 ust 3 i § 7§ 1 wskazanego powyżej rozporządzenia, co dało podstawę do orzeczenia jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i art. 152 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/ M. Kosewska