III SA/Po 407/06

PostanowienieWSA w Poznaniu2006-10-26

Skład orzekający: Walentyna Długaszewska

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest dopuszczalna, jeśli strona nie wyczerpała środków zaskarżenia przysługujących w postępowaniu administracyjnym?
Ratio decidendi
Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest niedopuszczalna, jeśli strona nie wyczerpała środków zaskarżenia przewidzianych w postępowaniu administracyjnym, takich jak odwołanie. Brak wyczerpania tych środków skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 PPSA.
Stan faktyczny
Fabryka Wodomierzy "A" wniosła o zwrot opłaty za legalizację wodomierzy, twierdząc, że decyzja organu opierała się na przepisach wprowadzonych po jej wydaniu. Organ odmówił zwrotu, wskazując na wcześniejszą decyzję rozstrzygającą sprawę. Strona wniosła skargę do WSA, traktując pismo organu jako decyzję, jednak nie skorzystała z przysługującego jej odwołania. Sąd uznał skargę za niedopuszczalną z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędziowie Protokolant po rozpoznaniu w dniu 26 października 2006 r. przy udziale na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Fabryki Wodomierzy " A" na decyzję Obwodowego Urzędu Miar z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie opłat za legalizację wodomierzy postanawia odrzucić skargę /-/W. Długaszewska KS Fabryka Wodomierzy "A" pismem z dnia [...] roku zwróciła się do Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w P. o zwrot kwoty [...] zł zapłaconej na podstawie decyzji Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w P. nr [...] z dnia [...] r., określającej wysokość dodatkowego zobowiązania, we wskazanej kwocie, za czynności związane z prawną kontrolą metrologiczną - legalizację pierwotną wodomierzy. W uzasadnieniu wskazała, m. in., że wydając decyzję Naczelnik Obwodowego Urzędu Miar zinterpretował załącznik do rozporządzenia Ministra finansów z dnia 14 października 2004 roku w sposób wprowadzony rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 30 sierpnia 2005 roku, zmieniającym rozporządzenie w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy, obowiązującym dopiero od 1 stycznia 2006 roku. W odpowiedzi na wskazane wyżej pismo, Naczelnik Obwodowego Urzędu Miar w P., pismem z dnia 2 marca 2006 roku, poinformował skarżącą, że sprawa dotycząca zwrotu [...] zł została ostatecznie rozstrzygnięta decyzją Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w P. z dnia [...] r. nr [...], w związku z czym nie jest możliwe uwzględnienie wniosku zawartego w piśmie skarżącej. 6 marca 2006 roku strona odebrała wskazane wyżej pismo, zaś w dniu 6 kwietnia 2006 roku wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem organu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, zaś przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ppsa). Skoro strona pismo Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w P. z dnia [...] roku potraktowała, jako decyzję organu, również z odpowiedzi na skargę wynika, że podobnie pismo to traktuje organ, wnosząc o oddalenie skargi, to zgodnie z przepisem art. 127 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) strona winna była, w pierwszej kolejności, wnieść odwołanie do organu administracji wyższego stopnia. Wprawdzie pismo Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w P.z dnia 2 marca 2006 roku nie zawiera żadnych pouczeń w tym zakresie, nie zmienia to jednak oceny, iż brak wyczerpania środków zaskarżenia w niniejszej sprawie, powoduje, że skarga jest niedopuszczalna, a tym samym podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. Wobec powyższego, na podstawie wskazanych wyżej przepisów, Sąd orzekł jak w sentencji. /-/W. Długaszewska KS

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 28.07.2026. · Źródło