III SA/Po 409/15

Dnia 25 lutego 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska (spr.) WSA Marek Sachajko Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2016 roku przy udziale sprawy ze skargi J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę Starosta K. decyzją z dnia [...], nr [...] działając na podstawie art. 103 ust. 1 pkt. 1 lit. d ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2014r., poz. 600 ze zm.), cofnął J. R. uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii: A, B, C, B+E, T, potwierdzone prawem jazdy nr [...] wydanym w dniu [...] na druku [...]. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu [...] wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. o sprawdzenie kwalifikacji J.R., w ramach posiadanych uprawnień, w związku z przekroczeniem limitu 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. W związku z tym, że J. R., pomimo skierowania go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, nie zgłosił się w wyznaczonym terminie na sprawdzenie kwalifikacji, na podstawie art. 103 ust 1 pkt 1 lit. d) ustawy z dnia [...] organ wydał decyzję o cofnięciu uprawnień. J. R. wniósł odwołanie od ww. decyzji, zarzucając, że nie otrzymał skierowania na egzamin kontrolny. Jak wyjaśnił, mało kiedy przebywa pod adresem [...], ponieważ działa za granicą i tam też przebywa, pilnując interesów związanych ze swoją działalnością. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 17 ust.1 i art. 18 ust.1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych ( Dz. U. z 2001r. nr &9, poz. 856 ze zm.), art. 17 pkt 1, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.;), utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przywołał treść art. 103 ust. 1 pkt. 1 lit. d ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami ( Dz. U. z 2014 r., poz. 600 ze zm.), zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku niezgłoszenia się we wskazanym terminie na egzamin państwowy, który miał być przeprowadzony w trybie art. 49. Decyzja administracyjna wydana w oparciu o wskazany przepis ma charakter związany. Oznacza to, że organ administracji publicznej nie działa w ramach tzw. uznania administracyjnego. Po stwierdzeniu okoliczności, o których mowa w przepisie, organ zobowiązany jest do cofnięcia uprawnień osobie, która pomimo skierowania nie zgłosiła się na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Odnosząc się do zarzutu braku prawidłowego doręczenia decyzji z dnia 10 października 2014 r. o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, organ wyjaśnił, że zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji wynika, iż w związku z niepodjęciem w ustawowym terminie pismo zwrócono nadawcy. Z materiału dowodowego nie wynika, by J. R. działał przez przedstawiciela. Nie zgłosił także faktu przebywania za granicą. W związku z tym pisma doręczane pod jego dotychczasowy adres należało uznać za doręczone prawidłowo. W konsekwencji, organ I instancji prawidłowo stwierdził, że strona nie zgłosiła się na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji i na tej podstawie wydał zaskarżoną decyzję. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu J. R., zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie : 1) art. 42 § 1 kpa w zw. z art. 44 § 3 k.p.a. poprzez uznanie, że doręczenie decyzji z dnia 10 października 2014 r. o skierowaniu skarżącego na egzamin państwowy w zakresie sprawdzenia kwalifikacji nastąpiło w miejscu zamieszkania skarżącego; 2) art. 114 ust.1 pkt 1 lit b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym poprzez wyznaczenie przez Starostę K. decyzją z dnia [...] terminu do złożenia egzaminu sprawdzającego kwalifikacje skarżącego; 3) art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d w zw. z art. 49 ustawy o kierujących pojazdami poprzez cofnięcie skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami z uwagi na niezgłoszenie się we wskazanym terminie na egzamin państwowy. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty K., zasądzenie kosztów postępowania oraz przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów na okoliczność niedoręczenia decyzji Starosty K. z dnia [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu braku zamieszkiwania pod adresem [...] organ wskazał na art. 78 ust 2 ustawy prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ) zgodnie z którym właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o zmianie stanu faktycznego wymagającej zmiany danych zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym, w tym o zmianie miejsca zamieszkania. Zmiana miejsca zamieszkania powoduje, że organ rejestrujący pojazdy przekazuje akta kierowcy właściwemu organowi według miejsca zamieszkania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Przedmiotem zaskarżenia w przedmiotowej sprawie, co należy podkreślić, jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty K. z dnia [...], którą organ cofnął J. R. uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii: A, B, C, B+E, T, potwierdzone prawem jazdy nr [...], wydanym w dniu [...] na druku [...]. Stan faktyczny, który legł u podstaw zaskarżonej decyzji, jest niesporny. Jacek R. decyzją Starosty K. wydaną w dniu [...] został skierowany na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego, w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od [...] do [...]. Z powodu niezgłoszenia się we wskazanym w decyzji terminie na egzamin państwowy, organ wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami, zakończone decyzją cofającą skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii: A, B, C, B+E, T. Jak wynika z przepisu stanowiącego materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku niezgłoszenia się we wskazanym terminie na egzamin państwowy, który miał być przeprowadzony w trybie art. 49 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 lib b. Z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] o sprawdzenie kwalifikacji wynika, że podstawą jego skierowania był art. 49 ust 1 pkt 2 ww. ustawy, zgodnie z którym sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego podlega osoba posiadająca prawo jazdy w razie uzasadnionych zastrzeżeń co do jej kwalifikacji. Z użytego w art. 103 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami sformułowania "starosta wydaje decyzję administracyjną" wynika bezwzględnie obowiązujący charakter tego przepisu. Wydanie zatem decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku ziszczenia się przesłanek w tym przepisie wskazanych, nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie, co do zasadności wydania takiej decyzji. W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, że spełniona została przesłanka skutkująca obligatoryjnym obowiązkiem wydania przez Starostę K. decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami, tj. skarżący nie zgłosił się we wskazanym terminie na egzamin państwowy. Stąd też nieuzasadniony jest podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d w zw. z art. 49 ustawy o kierujących pojazdami. Odnośnie pozostałych, podniesionych w skardze zarzutów, dotyczących naruszenia art. 42 § 1 kpa w zw. z art. 44 § 3 k.p.a i art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, należy zauważyć, że nie odnoszą się one do decyzji będącej przedmiotem kontroli Sądu w rozpatrywanej sprawie. Z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będą jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a. Niezwiązanie granicami skargi nie oznacza jednak, że sąd może czynić przedmiotem swych rozważań i ocen wszystkie aspekty skargi bez względu na treść zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd bowiem, jak wynika z powołanego przepisu rozstrzyga w granicach danej sprawy, co oznacza, że nie może uczynić przedmiotem kontroli zgodności z prawem innej sprawy administracyjnej, niż ta w której wniesiono skargę. Przedmiotem zaskarżenia, jak wskazano wyżej, w kontrolowanej sprawie jest wyłącznie decyzja cofająca skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami, nie zaś decyzja wydana w przedmiocie skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, do której odnoszą się zarzuty naruszenia art. 42 § 1 kpa, w zw. z art. 44 § 3 k. p.a i art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Ze skargi wniesionej do Sądu nie wynika, aby skarżący podjął jakiekolwiek czynności mające na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego prawomocnej decyzji z dnia [...] o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) oddalił skargę.