III SA/Po 411/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzenna Kosewska po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia ... stycznia 2015 r. nr ... w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji T. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w . z dnia ...0 stycznia 2015 r., nr ..., w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. Uzasadniając powyższy wniosek skarżący wskazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślił, że bezzasadne skierowanie i wykonanie badań lekarskich mogą spowodować u niego dodatkowy stres, który – biorąc pod uwagę jego chorobę – nie jest wskazany, ponadto koszty materialne oraz spowoduje konieczność poświęcenia czasu na dokonanie badań. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucja ochrony tymczasowej skarżącego, o której zastosowanie ubiega się w niniejszej sprawie T., została uregulowana w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Jest ona wyjątkiem od wyrażonej w art. 61 § 1 tego aktu zasady, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania objętego skargą aktu lub czynności. Sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania takiego aktu, jeśli spełniona zostanie którakolwiek z dwóch przesłanek, o których mowa w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu możliwe jest w sytuacji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odnosząc się do zasadności żądania skarżącego Sąd stwierdził, że nie uprawdopodobnił on, że wstrzymanie wykonania decyzji o skierowaniu na badanie lekarskie jest w jego wypadku zasadne, a zatem że może skutkować ono wyrządzeniem znacznej szkody lub też powstaniem trudnych do odwrócenia skutków. Należy wyjaśnić, że szkoda, o jakiej mowa w powołanym przepisie, oznacza zarówno szkodę majątkową, jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Trudne do odwrócenia skutki to z kolei takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nadkładzie sił i środków (zob. postanowienie NSA z dnia 17 kwietnia 2009 r., sygn. akt I GSK 220/2009). T. motywując swój wniosek, podniósł, że bezzasadne skierowanie i wykonanie badań lekarskich mogą spowodować u niego dodatkowy stres, który – biorąc pod uwagę jego chorobę – nie jest wskazany. Ponadto wskazał na niedookreślone "koszty materialne" oraz na okoliczność, że skierowanie na badania lekarskie spowoduje konieczność poświęcenia przez niego czasu na dokonanie tych badań. Należy zwrócić uwagę, że decyzja o skierowaniu strony na badanie lekarskie wydawana jest w celu sprawdzenia, czy w odniesieniu do osoby na badanie takie kierowanej występują jakiekolwiek przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami. Jej celem jest zatem tylko kontrola stanu zdrowia kierowcy pod kątem ewentualnych przeciwwskazań do dalszego prowadzenia pojazdów. Dopiero stwierdzenie schorzenia przesądzającego o takich przeciwwskazaniach skutkuje cofnięciem przez właściwy organ uprawnień do kierowania pojazdami, co jednak następuje odrębnym rozstrzygnięciem. Już tego powodu nie można uznać, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie mogłaby spowodować niebezpieczeństwo powstania skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Niniejsza sprawa dotyczy konkretnej decyzji kierującej na badanie lekarskie, nie zaś ewentualnych dalszych rozstrzygnięć tego rodzaju. Niezależnie od tego podniesione przez stronę argumenty, na które skarżący powołał się jako powody, dla których powinno zostać uwzględnione jego żądanie, nie stanowią podstawy do przyjęcia, że w niniejszym przypadku zaistniała któraś z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji. Z uwagi zatem na brak uprawdopodobnienia przez skarżącego, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować u niego znaczną szkodę lub też trudne do odwrócenia skutki, Sąd odmówił wstrzymania jej wykonania. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.