III SA/Po 415/08

Dnia 28 listopada 2008 roku. Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2008 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku T.K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wydobywanie kopalin bez wymaganej koncesji postanawia odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych /-/ R. Talaga Dnia 4 sierpnia 2008 roku T.K. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...] uchylającą decyzję Starosty K. z dnia [...], nr [...] w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za wydobycie [...] ton piasku bez wymaganej koncesji. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu w wysokości 2.000,00 zł T. K. złożył wypełniony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. We wniosku wskazał, że nie jest w stanie uiścić wpisu, gdyż prowadzi firmę A, której zysk w okresie od 1 stycznia 2008 roku do 31 sierpnia 2008 roku wyniósł 11.587,27 zł, co powoduje, ze jego miesięczny dochód wynosi 1.448,00 zł, a ma on utrzymaniu niepracującą żonę, która opiekuje się dzieckiem, a ponadto co miesiąc musi spłacać ratę kredytu w wysokości 1.017,00 zł. Skarżący posiada dom o powierzchni 47m² oraz nieruchomość rolną o powierzchni 10 ha (nieużytki 5 i 6 klasy, które nie przynoszą dochodu i zostały zagospodarowane na stawy rybne). Skarżący nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych, ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3000 euro. Posiada natomiast dwa samochody ciężarowe marki STEYR. Ponadto załączył do wniosku kserokopię zestawienia księgi przychodów i rozchodów za okres od stycznia do sierpnia 2008 roku, potwierdzające, że wnioskodawca w tym okresie uzyskał dochód w wysokości 11.587,27 zł, ale i tak ma do odliczenia stratę z roku poprzedniego w wysokości 29.323, 58 zł. Załączył również kserokopię umowy kredytu inwestycyjnego w wysokości 60.000,00 zł, którą kredytobiorca T. K. zaciągnął na zakup samochodu ciężarowego. W ramach uzupełnienia wniosku T. K. przesłał potwierdzony za zgodność z oryginałem wydruk rocznej deklaracji podatkowej K. K., z której wynika, że w 2007 roku cały jej przychód wyniósł 2.703,70, zł, a dochód 2.486,70 zł. Natomiast w 2006 roku jej przychód wyniósł 5.323,78 zł, a dochód 4.096,78 zł. Natomiast T. K. w 2006 roku uzyskał przychód w wysokości 216.415,50 zł, natomiast łączna kwota jego przychodu po odliczeniach wyniosła 209.899,00 zł, a w 2007 roku uzyskał przychód w wysokości 229.706,11 zł, ale koszty uzyskania przychodu wyniosły 259.029,69 zł, co spowodowało, że w całym roku poniósł stratę w wysokości 29.323,58 zł. Z przesłanych kserokopii faktur wynika, że jeden samochód ciężarowy marki Steyr (rok produkcji 1976 rok) został zakupiony w 2004 roku za kwotę 9.700 zł, a drugi samochód ciężarowy marki Steyr (rok produkcji 1997 rok) został zakupiony w grudniu 2006 roku za kwotę 112 240,00 zł. Z przesłanej kserokopii umowy o pracę wynika, że T.K. zatrudnia P.Ł. na pełnym etacie w charakterze kierowcy, za co płaci minimalne wynagrodzenie. Natomiast żona wnioskodawcy K.K. jest zatrudniona w firmie zajmującej się pośrednictwem finansowym – A. K., ale na okres do dnia 3 sierpnia 2007 roku do 2 sierpnia 2010 roku został jej udzielony urlop wychowawczy. Z przesłanych kserokopii wyciągu z konta bankowego służącego do obsługi działalności gospodarczej przez T.K. pod nazwą [...] wynika, że w okresie od 2 maja do 12 listopada 2008 r. nigdy nie pojawił się debet wręcz przeciwnie, jeszcze w ostatnich dniach października 2008 roku skarżący posiadał ponad 13 tysięcy złotych pomimo, iż na koniec okresu rozliczeniowego saldo końcowe zamknęło się kwotą 1.958,23 zł. Zgodnie z przepisami art. 245 §1 i §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przepis art. 246 §1 pkt. 2 cytowanej ustawy stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie dostępu do sądu osobom, którym uniemożliwia to brak środków finansowych. Oznacza to, że prawo pomocy stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które ze względu na trudną sytuację nie są w stanie bez dodatkowego wsparcia poprowadzić swoich spraw przed sądem. Przedłożony w sprawie przez T. K. wniosek o przyznanie prawa pomocy nie pozwalał na ocenę rzeczywistych możliwości płatniczych wnioskodawcy. W związku tym został on wezwany do jego uzupełnienia, ale w ramach odpowiedzi nie udokumentował przychodów jakie uzyskuje z tytułu zagospodarowania posiadanych nieruchomości na stawy rybne, nie przedłożył oświadczenia o wysokości otrzymanych dopłat bezpośrednich za 2006 i 2007 r. z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, a tym samym nie wykazał wszystkich źródeł dochodów stałych jak i dorywczych. Mimo wezwania nie uzupełnił również niezbędnego elementu wniosku o przyznanie prawa pomocy, a mianowicie nie wskazał wszystkich osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym, co pozostało niewyjaśnione, gdyż wcześniej nie wypełnił on pkt 6 złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy (stan rodziny). W świetle niewyjaśnionych wątpliwości dotyczących wnioskodawcy nie można przyjąć, że T.K. należy do grona osób najbiedniejszych, znajdujących się w ciężkiej sytuacji finansowej, dla których przeznaczona jest pomoc ze strony państwa. Ponadto należy zaznaczyć, że część zadeklarowanych przez wnioskodawcę wydatków, między innymi te związane z utrzymaniem samochodów ciężarowych, czy zatrudnieniem pracownika (kierowcy), nie mogą być uznane za wydatki związane z kosztami utrzymania koniecznego, ponieważ nie są niezbędnym elementem codziennego życia, a tylko takie wydatki można uznać za uzasadnione w świetle przesłanek przyznania prawa pomocy. Z tych względów należy przyjąć, że T.K. nie wykazał, że jest w stanie ponieść pełne koszty postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, a tym samym nie znajduje uzasadnienia wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Wobec powyższego na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 oraz art. 245 §1 i §3, art. 246 §1 pkt 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/ R. Talaga D.W.d