III SA/Po 415/12

Dnia 23 marca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2011 roku, nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji postanawia : wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 1 lutego 2012 r. E. K. złożył wraz ze skargą na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w [...], wniosek o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu skarżący wniosku wskazał, że jego przedsiębiorstwo walczy o każde zlecenie, gdyż nie jest łatwo się utrzymać na obecnym rynku firm transportowych. Suma jego wierzytelności z wydłużonym terminem płatności i zaległymi płatnościami przekracza 50.000,00 zł, a ich egzekucja jest długotrwała i nie zawsze skuteczna. W takiej sytuacji wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest niezbędne dla utrzymania płynności finansowej firmy skarżącego i wypłaty wynagrodzeń pracowniczych oraz pokrycia bieżących opłat koniecznych dla funkcjonowania przedsiębiorstwa. Szczególnie znaczenia nabiera to w sytuacji, gdy część pracowników to jedyni żywiciele rodzin, a opóźnienia w wypalcie wynagrodzenia czy jego zmniejszenie z uwagi na brak wpływów do firmy może spowodować, że popadną w trudną sytuację materialną. Podstawą prawną rozpoznania wskazanego wniosku jest przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), stanowiący że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zaskarżona decyzja jest zatem wykonalna i mimo zaskarżenia do sądu może stać się przedmiotem postępowania egzekucyjnego. Wyjątek od tej zasady statuuje art. 61 § 3 p.p.s.a., w myśl którego w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania przez Sąd zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Rozstrzygając więc w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa przy rozpoznawaniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy w szczególności przyjąć, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Okolicznościami uznawanymi w orzecznictwie za wysoce szkodliwe i zarazem trudne do odwrócenia w ujęciu art. 61 § 3 p.p.s.a. są m.in.: poniesienie straty na życiu lub zdrowiu oraz pozbawienie wnioskodawcy jedynego źródła utrzymania (por. post. NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Lex nr 281811; post. NSA z dnia 18 czerwca 2004 r., sygn. akt FZ 136/04, niepubl.). Wprawdzie świadczenie pieniężne, wokół spełnienia którego toczy się spór w niniejszej sprawie jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, jednakże rozważając skutki zapłaty należności, należało mieć na uwadze jej wysokość, która w rozpoznawanej sprawie jest dla skarżącego znaczna. Nałożona kara wynosi bowiem 8000,00 zł. Potencjalna egzekucja tej należności mogłaby doprowadzić do następstw trudnych do odwrócenia, gdyż nie sposób nie zauważyć, że natychmiastowe wykonanie decyzji osłabi wiarygodność skarżącego w kontaktach z innymi podmiotami, może ponadto doprowadzić do utraty płynności finansowej całej firmy. Reasumując realizacja zaskarżonej decyzji w kontekście stwierdzonych okoliczności faktycznych mogłaby spowodować poważne konsekwencje finansowe w majątku skarżącego, a tym samym mogła być uznana za okoliczność powodującą powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy, ze względu na powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.