III SA/Po 42/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Koś po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 1 grudnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie odmowy zwrotu wyegzekwowanej kwoty pieniężnej postanawia: odrzucić wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. /-/B. Koś Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu uchylił zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 10 października 2008 r. w przedmiocie odmowy zwrotu wyegzekwowanej kwoty pieniężnej w wysokości [...] zł i umorzył postępowanie administracyjne pierwszej instancji. W dniu 6 stycznia 2009 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym – k. 5 akt sąd.) P. P. wniósł za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu skargę do tutejszego Sądu na powyższe postanowienie tego organu z dnia 1 grudnia 2008 r. Postanowieniem z dnia 25 lutego 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę P. P. jako złożonej po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Odpis powyższego postanowienia wraz z pouczeniem o terminie i trybie zaskarżenia został skarżącemu doręczony w dniu 3 marca 2009 r. (k. 18 akt sąd.). Postanowienie to wobec jego niezaskarżenia w ustawowym terminie stało się prawomocne. W dniu 4 kwietnia 2009 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym – k. 23 akt sąd.) skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 1 grudnia 2008 r., wskazując że uchybił terminowi do wniesienia skargi z powodu trudnej sytuacji rodzinno – majątkowej. Jednocześnie zaznaczył, że był przekonany, iż złożenie przez niego "wniosku" zostanie uznane jako "dorozumiany wniosek o przywrócenie terminu". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast stosownie do art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej jest spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Termin ten liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w dniu 4 kwietnia 2009 r., wskazując jako powód uchybienia terminowi trudną sytuację rodzinno – majątkową. We wniosku tym skarżący nie określił, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminowi do wniesienia skargi, jednakże okoliczność ta wynika bezsprzecznie z akt sprawy. Należy bowiem zwrócić uwagę, że skarżący złożył pierwszą skargę, która została odrzucona postanowieniem z dnia 25 lutego 2009 r., w dniu 6 stycznia 2009 r. Powyższe oznacza, że już w tym dniu nie istniała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi, skoro skarżący mógł złożyć (i złożył) skargę. Zatem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia powinien być złożony wraz z tą skargą. Natomiast brak owego wniosku w treści złożonej skargi spowodował odrzucenie skargi jako spóźnionej. Przywrócenie terminu nie jest bowiem możliwe – jak zdaje się domniemywać skarżący, bez złożenia stosownego wniosku przez zainteresowany podmiot. Natomiast z treści złożonej skargi i okoliczności temu towarzyszących w żadnym razie nie sposób wywieść, że skarżący domagał się przywrócenia uchybionego terminu, ani nawet że miał świadomość owego uchybienia, gdyż kwestia ta nie została przez skarżącego w ogóle poruszona. Wobec powyższego, przyjmując, że przyczyny uchybienia terminu ustały najpóźniej z chwilą wniesienia skargi w dniu 6 stycznia 2009 r., nie ulega wątpliwości, że wniosek o przywrócenie terminu złożony dopiero w dniu 4 kwietnia 2009 r. został wniesiony z przekroczeniem siedmiodniowego terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Należy także dodać, że powyższy termin nie byłby również zachowany nawet gdyby przyjąć (co jednak w ocenie Sądu nie jest usprawiedliwione w okolicznościach sprawy), że ustanie przyczyn uchybienia terminu nastąpiło dopiero z chwilą dowiedzenia się przez skarżącego o uchybieniu terminu i o braku możliwości jego przywrócenia z urzędu, a więc w dniu doręczenia mu postanowienia o odrzuceniu skargi, tj. 3 marca 2009 r. Mając powyższe na uwadze, wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi należało odrzucić jako spóźniony, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 88 p.p.s.a. /-/B. Koś