III SA/Po 420/16

Dnia 23 lutego 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska (spr.) WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2017 roku przy udziale sprawy ze skargi x na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oddala skargę Uzasadnienie. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] działając na podstawie art. 92 a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 z późn. zm.); dalej: u.t.d., oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia [...] r. nałożył na x karę pieniężną w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu organ administracyjny wskazał, że w wyniku przeprowadzonej w dniu [...] r. w miejscowości [...] na drodze ekspresowej [...] kontroli pojazdu marki [...] ( kierowanego przez y ) stwierdzono naruszenia prawa polegające na: 1. naruszeniu obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego – za każdy pojazd – l.p. 6.3.12 załącznika do ustawy 2. wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji – lp. 1.1. W trakcie kontroli ustalono, że dane z tachografu ostatni raz zostały pobrane w dniu [...] r. W dniu [...] r. dostarczono do organu dane cyfrowe na płycie CD i wyjaśnienia strony, w których potwierdziła ona ustalenia zawarte w protokole kontroli z dnia [...] r. W trakcie przedmiotowej kontroli kierowca okazał kopię zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne. Ustalono, że przewoził on ładunek "[...]" należący do [...] do [...] Oprócz ładunku własnego kierowca przewoził ponadto ładunek należący do przedsiębiorcy A – przewożono go do B ( był to [...] ). Na tej podstawie stwierdzono, że przedsiębiorca wykonywał w dniu [...] r. transport drogowy rzeczy. W toku postępowania stwierdzono, że przedmiotowy [...] należał do A i został sprzedany w dniu [...] r. Przedsiębiorca posiadał zaświadczenie na przewozy na potrzeby własne, ale nie przekazał on do organu licencji/zezwolenia uprawniającego do wykonywania transportu drogowego rzeczy. Strona nie wykazała spełniania warunków do uznania przedmiotowego transportu za niezarobkowy przewóz drogowy, wskazanych w art. 4 pkt. 4 u.t.d. W ocenie organu I instancji strona nie spełniała też warunków z art. 92 c ustawy o transporcie drogowym. W odwołaniu od powyższej decyzji x zakwestionował ustalenia organu jedynie w zakresie stwierdzonego naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji – lp. 1.1 u.t.d. W tym zakresie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. W ocenie skarżacego sporny przewóz dotyczył przewozu na potrzeby własne [...] dla przedsiębiorcy A z miejscem dostawy – B. Kierowca był pracownikiem strony, do niej należał pojazd, strona posiadała zaświadczenie na przewozy na potrzeby własne, przewożony towar był jej własnością i był przewożony przez stronę pod wskazany przez kupującego adres. Do odwołania załączono fakturę VAT z dnia [...] r. wystawioną przez skarżącego na A tytułem sprzedaży[...] . Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. ), art. 4 pkt 3, 4 i 22 lit. h i lit. s, art. 5 ust. 1, art. 87 ust. 1 pkt. 1, art. 92a ust. 1-2 i ust. 6 , art. 92b ust. 1 u.t.d., § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych ( Dz. U. z 2007 r., Nr 159, poz. 1128 ), art. 23 a ustawy o systemie tachografów cyfrowych z dnia 29 lipca 2005 r. ( Dz. U. Nr 180, poz. 1494 ze zm. ), art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 561/2006 z dni 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006) uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w ocenie organu odwoławczego , organ I instancji prowadząc postępowanie naruszył przepisy art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 k. p. a .Za podstawę uznania, że strona popełniła naruszenie z Ip 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. organ I instancji przyjął, że przewożony w czasie kontroli [...] nie był własnością strony. Tymczasem, jak wyjaśnił organ odwoławczy, jedną z przesłanek przewozu na potrzeby własne jest, aby rzeczy przewożone były własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione , wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione ( art. 4 ust. 4 lit c u.t.d.). Strona konsekwentnie podnosiła, że [...] w dniu kontroli stanowił jej własność, był przez nią wyprodukowany i pozostawał własnością strony do momentu uregulowania płatności, niezależnie od naniesienia na niego [...][...] A. Dowodem na to ma być faktura VAT z [...] r. Jak wskazał organ odwoławczy, nie można wykluczyć, że A była pośrednikiem w sprzedaży [...] wyprodukowanego przez stronę i możliwe było wobec tego wykonywanie przez stronę przewozu niezarobkowego – przewozu pomocniczego w stosunku do działalności podstawowej (czyli do produkcj[...] i) Zdaniem organu odwoławczego, przedstawione przez stronę wyjaśnienia nie zostały przez organ I instancji zbadane i ocenione, nadto na tę okoliczność nie zostały przeprowadzone dowody. Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał zatem, że organ I instancji winien zbadać okoliczności dotyczące współpracy strony ze A, a ponadto dokonać analizy przedmiotowej sprawy w zakresie ewentualnego istnienia przesłanek z art. 92 c ust. 1 u.t.d. x wniósł skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu, domagając się uchylenia wskazanej wyżej decyzji II instancji i umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Decyzji zarzucono naruszenie : - art. 6, art. 7, art.77, art.80 i art.107 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, co ma potwierdzać decyzja organu II instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ II instancji potwierdził nieprawidłowości dotyczące postępowania prowadzonego przez organ I instancji, co winno skutkować umorzeniem postępowania. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje : Skarga jest bezzasadna, albowiem wydana w sprawie decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza przepisów prawa procesowego i prawa materialnego. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego uchylająca decyzję Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu na x prowadzącego działalność pod nazwą [...] kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zgodnie z art. 138 § 1 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy ( art. 138 § 2 k. p.a .). Sąd po przeanalizowaniu akt sprawy stwierdził, że organ II instancji zasadnie skorzystał z trybu wskazanego w art. 138 § 2 k.p.a., stwierdzając jednocześnie brak podstaw do umorzenia przedmiotowego postępowania administracyjnego. W wyniku przeprowadzonej kontroli pojazdu skarżącego stwierdzono naruszenia prawa polegające na: 1. naruszeniu obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego – za każdy pojazd – l.p. 6.3.12 załącznika do ustawy 2. wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji – lp. 1.1. załącznika do ustawy Jak wynika z ustaleń dokonanych w kontrolowanej sprawie, w trakcie kontroli ustalono, że dane z tachografu ostatni raz zostały pobrane w dniu [...] r. W dniu[...] r. dostarczono do organu dane cyfrowe na płycie CD i wyjaśnienia strony, w których potwierdziła ona ustalenia zawarte w protokole kontroli z dnia [...] r. Ustalenia w tym zakresie nie były kwestionowane przez skarżącego i w ocenie Sądu są prawidłowe. Organ I instancji ustalił ponadto, że w trakcie przedmiotowej kontroli kierowca okazał kopię zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne. Ustalił, że kierowca przewoził ładunek [...] należący do x do y Oprócz ładunku własnego, kierowca przewoził ponadto ładunek należący do przedsiębiorcy A – przewożono go do B ( był to[...] ). Na tej podstawie organ I instancji stwierdził, że przedsiębiorca wykonywał w dniu [...] r. transport drogowy rzeczy. W toku prowadzonego w ramach I instancji postępowania stwierdzono, że przedmiotowy [...] należał do A i został sprzedany w dniu [...] r. Przedsiębiorca posiadał zaświadczenie na przewozy na potrzeby własne, ale nie przekazał on do organu licencji/zezwolenia uprawniającego do wykonywania transportu drogowego rzeczy. Strona nie wykazała wobec tego zdaniem organu I instancji spełniania warunków do uznania przedmiotowego transportu za niezarobkowy przewóz drogowy, wskazanych w art. 4 pkt. 4 u.t.d. Wskazane wyżej ustalenia, które legły u podstaw decyzji wydanej przez organ I instancji, zostały zakwestionowane przez skarżącego, co uwzględnił w swojej decyzji organ odwoławczy, uchylając tę decyzję i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zgodnie z art. 4 pkt. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 z późn. zm.); dalej: u.t.d niezarobkowy przewóz drogowy oznacza przewóz na potrzeby własne - każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. W przedmiotowej sprawie bezsporne było to, że pojazd był w dniu kontroli prowadzony przez pracownika przedsiębiorcy oraz skarżący legitymował się tytułem prawnym do dysponowania pojazdem. Sporne było natomiast to, czy przewożony ładunek był własnością strony czy też należał do innego przedsiębiorcy, co oznaczałoby brak podstaw do uznania przewozu za przewóz na potrzeby własne. Zdaniem Sądu, organ II instancji zasadnie stwierdził, że organ I instancji nie poczynił w tym zakresie wyczerpujących ustaleń faktycznych, co skutkowało przedwczesnymi i zbyt arbitralnymi ustaleniami, co do tego, że sporny [...] nie był własnością strony w dacie dokonywanego transportu. Jak zasadnie wskazał organ odwoławczy, nie można bowiem wykluczyć na podstawie zebranego materiału dowodowego, że A była jedynie pośrednikiem w sprzedaży [...] wyprodukowanego przez stronę skarżącą i możliwe było wobec tego wykonywanie przez stronę przewozu niezarobkowego – przewozu pomocniczego w stosunku do działalności podstawowej ( czyli do produkcji [...] różnego rodzaju ). Skarżący, na co również wskazał organ odwoławczy, konsekwentnie podnosił, że [...] w dniu kontroli stanowił jego własność, był przez niego wyprodukowany i pozostawał jego własnością do momentu uregulowania płatności, niezależnie od naniesienia na niego [...] i [...] [...]. Dowodem na to ma być faktura VAT z dnia [...] r. – k . 3 akt administracyjnych. Organ I instancji nie dokonał wyczerpujących ustaleń faktycznych w tym zakresie i nie przeprowadził wymaganych dowodów. Jak wskazał organ odwoławczy, organ I instancji, ponownie rozpatrując sprawę powinien uzupełnić materiał dowodowy o dowody przeprowadzone na okoliczność charakteru współpracy skarżącego ze A. Ponadto dokonać analizy przedmiotowej sprawy w zakresie ewentualnego istnienia przesłanek z art. 92 c ust. 1 u.t.d. Wskazane wyżej okoliczności, w szczególności konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie ewentualnego naruszenia lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy, co ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, uzasadniało, w ocenie Sądu, zgodnie z ww. art. 138 § 2 k. p. a uchylenie przez organ odwoławczy decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 )oddalił skargę.