III SA/Po 426/10

Dnia 31 stycznia 2011 roku Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 stycznia 2011 roku wniosku B. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi B.Z. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na rok 2009 postanawia odmówić przyznania prawa pomocy Postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2010 roku, referendarz sądowy Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu zwolnił B. Z. od kosztów sądowych i ustanowił dla niej adwokata z urzędu, którego wyznaczyła Okręgowa Rada Adwokacka w Poznaniu. Wyrokiem z dnia 18 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę B. Z. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na rok 2009. Pismem z dnia 18 listopada 2010 roku B. Z. cofnęła pełnomocnictwo udzielone ustanowionemu z urzędu adwokatowi. Pismem z dnia 9 grudnia 2010 roku B. Z. złożyła ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy, a w odpowiedzi na wezwanie sądu złożyła natomiast wypełniony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2010 roku referendarz sądowy odmówił ponownego przyznania prawa pomocy, wskazując, że jego wcześniejsze przyznanie wywołuje skutki do zakończenia prowadzenia sprawy. Pismem z dnia 7 stycznia 2011 roku B. Z. złożyła kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, w następstwie którego skarżącą wezwano do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżąca złożyła wypełniony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. We wniosku wskazała, że prowadzi dwuosobowe gospodarstwo domowe wraz z synem, które jest utrzymywane z jego renty socjalnej w wysokości 593 zł oraz z dochodów z gospodarstwa rolnego w wysokości 500 zł. Wnioskodawczyni wskazała, ze posiada nieruchomość o powierzchni 2,44 ha. Wnioskodawczyni nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych, ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3000 euro. Przyznanie prawa pomocy przed lub w toku postępowania rozpoznawczego obejmuje także postępowanie egzekucyjne (art. 243 p.p.s.a.). Taki zapis dotyczy zarówno kosztów sądowych jak i ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Wydanie orzeczenia o zwolnieniu od kosztów sądowych jest możliwie jedynie w sytuacji, gdy na podmiocie występującym z takim żądaniem ciąży obowiązek uiszczenia kosztów. Strona, której przyznane zostało prawo pomocy, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, od których została zwolniona prawomocnym postanowieniem (art. 239 pkt 4 p.p.s.a.). Brak takiego obowiązku powoduje, że żądanie ponownego zwolnienia od kosztów sądowych jest nieuzasadnione, a wydanie orzeczenia uwzględniającego taki wniosek zmierzałoby do uchylenia obowiązku, który został już zniesiony. Natomiast cofnięcie pełnomocnictwa dla ustanowionego z urzędu adwokata nie wpływa negatywnie na przyznane z urzędu prawo do otrzymania profesjonalnej pomocy prawnej. W takiej sytuacji wyznaczenie nowego pełnomocnika z urzędu pozostaje w gestii Okręgowej Rady Adwokackiej. W tej sytuacji należy uznać, że nie jest możliwe ponowne przyznanie prawa w tym samym zakresie w jakim prawo pomocy zostało już wcześniej przyznane. Wobec powyższego na podstawie art. 258 §2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.