III SA/Po 429/13

Dnia 16 maja 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi L. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2013 r., Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego, skierowanej do WSA w Poznaniu, L. W. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazał, że zasadność wniosku powinna być rozpatrywana w dwóch aspektach, z jednej strony w aspekcie wysokości obciążeń finansowych, jakie wymierza organ, a z drugiej strony w aspekcie możliwości finansowych zobowiązanego. Stwierdził, że wykonanie decyzji doprowadzi do nieodwracalnych skutków finansowych i społecznych. Wraz z żoną ma na utrzymaniu troje dzieci, z których córka i syn studiują, a najmłodszy syn posiada orzeczenie o niepełnosprawności i pozostaje pod stałą opieką neurologa. Podstawą prawną rozpoznania wskazanego wniosku jest przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., tj. poz. 270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a., stanowiący że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zaskarżona decyzja jest zatem wykonalna i mimo zaskarżenia do sądu może stać się przedmiotem postępowania egzekucyjnego. Wyjątek od tej zasady stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., w myśl którego w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy rozpoznawaniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy w szczególności przyjąć, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Okolicznościami uznawanymi w orzecznictwie za wysoce szkodliwe i zarazem trudne do odwrócenia w ujęciu art. 61 § 3 P.p.s.a. są m.in.: poniesienie straty na życiu lub zdrowiu oraz pozbawienie wnioskodawcy jedynego źródła utrzymania (por. postanowieni NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 r., sygn. akt FZ 136/04). Wprawdzie świadczenie pieniężne, wokół spełnienia którego toczy się spór w niniejszej sprawie jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, jednakże rozważając skutki zapłaty należności, należy mieć na uwadze jej wysokość, która w rozpoznawanej sprawie wynosi 11.801,00 zł. Taka kwota jest znaczna w stosunku do możliwości płatniczych skarżącego, któremu ze względu na trudną sytuację przyznano prawo pomocy w niniejszej sprawie. Uiszczenie tej kwoty bądź jej potencjalna egzekucja w przypadku L. W. mogłaby doprowadzić do następstw trudnych do odwrócenia w postaci pogorszenie warunków bytowych całej rodziny skarżącego. Realizacja zaskarżonej decyzji mogłaby spowodować zatem poważne konsekwencje (finansowe i społeczne) uzasadniające niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.