III SA/Po 43/12

Dnia 26 kwietnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego postanawia : wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 14 marca 2012 r. pełnomocnik L złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w chwili obecnej skarżący złożył 7 skarg do WSA w Poznaniu, na łączną wartość przedmiotu sporu w wysokości ok. 100.000 zł. Zdaniem skarżącego, przymusowe wykonanie zaskarżonych decyzji spowoduje nieodwracalne skutki w majątku strony, bowiem doprowadzi do konieczności zwolnienia pracowników, podniesie koszt prowadzonej działalności oraz narazi firmę na znaczne trudności finansowe. Wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować utratę płynności finansowej, co pociągnie za sobą utratę kontrahentów i w efekcie może doprowadzić do likwidacji firmy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że podstawą prawną rozpoznania wskazanego wniosku jest przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), stanowiący że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zaskarżona decyzja jest zatem wykonalna i mimo zaskarżenia do sądu może stać się przedmiotem postępowania egzekucyjnego. Wyjątek od tej zasady statuuje art. 61 § 3 tej ustawy, w myśl którego w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Rozstrzygając zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa przy rozpoznawaniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy w szczególności przyjąć, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest zasadny. Wprawdzie świadczenie pieniężne, wokół spełnienia którego toczy się spór w niniejszej sprawie jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, jednakże rozważając skutki zapłaty należności, należało mieć na uwadze, że w chwili obecnej skarżący złożył 7 skarg do WSA w Poznaniu, na łączną wartość przedmiotu sporu w wysokości ok. 100.000 zł. Sąd podziela argumenty strony, że przymusowe wykonanie zaskarżonych decyzji może spowodować nieodwracalne skutki w majątku strony, poprzez podniesie koszt prowadzonej działalności oraz narazi firmę na znaczne trudności finansowe. Wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować utratę płynności finansowej, co odbije się na relacjach z kontrahentami i w efekcie może doprowadzić do likwidacji firmy. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.