III SA/Po 433/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sokołowska Sędziowie Protokolant po rozpoznaniu w dniu 8 października 2006 r. przy udziale na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. M. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [ ... ] r. nr [ ... ] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej przyznania pomocy finansowej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji /-/B. Sokołowska W. M. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [ ... ] utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa uchylającą w całości decyzję organu I instancji z dnia [ ... ] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej objętej planem rozwoju obszarów wiejskich. Wraz ze skargą skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu W. M. nie wykazał, iż wykonanie przedmiotowej decyzji spowoduje wystąpienie powyższych przesłanek ustawowych. Zaskarżoną decyzją utrzymano bowiem w mocy decyzję organu I instancji uchylającą w całości decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydaną w przedmiocie przyznania skarżącemu pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstwa rolnego do standardów Unii Europejskiej w dwóch ratach po [ ... ] zł. Wykonanie zaskarżonej decyzji ma więc w istocie polegać na pozbawieniu strony skarżącej określonych środków finansowych, których przyznanie miało charakter fakultatywny. Chodzi więc faktycznie o rodzaj dodatkowego przysporzenia majątkowego. Z tego też powodu nie było podstaw do uznania, iż wykonanie przedmiotowej decyzji poprzez dokonanie zwrotu przyznanych i wykorzystanych środków finansowych (które nie stanowią przecież jednego z elementów normalnego przychodu skarżącego gospodarstwa), może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy, ponieważ wniosek skarżącego W. M. nie zasługiwał na uwzględnienie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 powyżej cytowanej ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/B. Sokołowska